ಒ೦ದು ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿನ ಕತೆ

ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದ. ಹೇಗೆ ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳು ಕ೦ಡದ್ದೆಲ್ಲಾ ಬೇಕೆ೦ದು ಅತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಪಡಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದ. “ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೂಡಾ ಇ೦ದು ಟ್ಯಾಬ್, ಮೊಬೈಲ್, ಡಿಸೈನರ್ ಡ್ರೆಸ್ ಬೇಕಪ್ಪಾ” ಅ೦ತ ಬೆವರಿಳಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳ್ತಾ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳ ಕಡೆ ಹೊರಳಿತ್ತು.

ನಾನಾಗ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಾ ಇದ್ದೆ . ಆ ವರ್ಷ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಲ್ಲಿ ಅನೇಕರಿಗೆ ಅವರವರ ತ೦ದೆ ತಾಯಿಯರು ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ತೆಗೆಸಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಅ೦ದರೆ ಅವಾಗೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಸ೦ಗತಿಯೇ. ಈಗಿನ ತರಹ ಆಗಿನ ಮಕ್ಕಳು ಎಕ್ಸ್-ಬಾಕ್ಸ್ ಆಡ್ತಾ, ಐ.ಪಿ.ಎಲ್ ನೋಡ್ತಾ ಸಮಯ ಕಳೀತಾ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಗದ್ದೆ ಪಕ್ಕ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡ್ತಾನೋ, ನೀರಲ್ಲಿ ಈಜಾಡ್ತಾನೋ ಅಥವಾ ಚ೦ದಮಾಮ ಓದ್ತಾ ನಮ್ಮ ದಿನಗಳು ಸಾಗ್ತಾ ಇದ್ದವು. ಇ೦ಥಹಾ ಸರಳವಾದ೦ತಹ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಒ೦ದು ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಇದೆ ಅ೦ದರೆ ಅದೊ೦ದು ರಾಜ ಮರ್ಯಾದೆ. ನಡೆದು ಹೋಗಲಾಗದ ಹಾದಿ, ಬೆಟ್ಟ-ಗುಡ್ಡ , ಕಡಲ ತೀರ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಈ ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಸಾಗಬಹುದಿತ್ತು. ಅದೆ೦ತಾ ಸ೦ತೋಷ.

ಅವರೆಲ್ಲಾ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ತುಳಿಯುತ್ತಾ ಶಾಲೆಗೆ ಬರುತ್ತಾ ಇದ್ದರೆ ನಡೆದುಕೊ೦ಡೇ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನಗೂ ಒ೦ದು ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತಿತ್ತು ಅನ್ನುವ ಆಸೆ ಮೂಡಿತು. ಆವಾಗೆಲ್ಲಾ ಶಾಲೆ ಆದ ತಕ್ಷಣ ಸ೦ಜೆ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಪ್ಪನ ಅ೦ಗಡಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡ್ತಾ, ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವ ಜನಜ೦ಗುಳಿ ನೋಡುತ್ತಾ, ಪುಸ್ತಕ ಓದುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿ ಕೂತಿರುವುದು ಅ೦ದರೆ ನನಗೆ ಬಹಳಾ ಇಷ್ಟ. ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಅಪ್ಪನ ಬಳಿ ನನಗೆ ಒ೦ದು ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಬೇಕು ಎ೦ದು ಹೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆ. ಅಪ್ಪ ಕೂಡ ಆ ಮಾತಿಗೆ ಸಮ್ಮತಿ ಸೂಚಿಸಿದರು. ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿನ ಸ೦ಗತಿಯನ್ನು ಕೂಡಾ ಚ೦ದಾಮಾಮ ಪುಸ್ತಕ ಖರೀದಿ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ, ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆ ಕೊಡಿಸಿದ ಹಾಗೆ “ಸರಿ, ಆಗಲಿ ಬಿಡು” ಅ೦ತ ಅಪ್ಪ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿ ನನಗೆ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ. ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಶುರುವಾಯಿತು ನನ್ನ ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿನ ಕನವರಿಕೆ.

ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಯಾವಾಗ ನನ್ನ ಸ್ವ೦ತ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಬರುತ್ತದೆ ಎ೦ದು ದಿನಗಣನೆ ಆರ೦ಭವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಅಪ್ಪ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ಅಲ್ಲವಾ, ಇನ್ನೇನು ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬ೦ದೇ ಬರುತ್ತದೆ ಅ೦ತ ನನಗೆ ನಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ವಿಚಾರ ಕೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಮುಜುಗರ. ಯಾಕೆ೦ದರೆ, ಬೇರೆಯವರ ತರಹಾ ಶಾಲೆಯ, ಪರೀಕ್ಷೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಅವರು ನನ್ನ ಬೆನ್ನು ಬಿದ್ದದ್ದಿಲ್ಲ. ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಉತ್ತಮ ಅ೦ಕಗಳು ಬರುತ್ತಾ ಇದ್ದವು ಅನ್ನುವುದು ಬೇರೆ ವಿಚಾರ. ಎಲ್ಲಾದರು ತೀರಾ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಾ ಇದ್ದರು ಏನು ನಡೀತಾ ಇದೆ ಅ೦ತ. ಇ೦ತಹಾ ಸ೦ದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳುವುದಕ್ಕಿ೦ತ ಕಾಯುವುದೇ ವಾಸಿ ಅ೦ತ ಅನ್ನಿಸಿತು.

ಒಮ್ಮೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಗ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆ ನನ್ನ ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಅಪ್ಪ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ವಿಷಯ ಮರೆತಿಲ್ಲ ಅ೦ತ ಸಮಾಧಾನ ಆಯಿತು. ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದವು ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿಯ ಸುದ್ದಿ ಇಲ್ಲ. ಕನಸಲ್ಲಿ ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿನ ಬೆಲ್ಲು, ಡೈನಮೋ ಸದ್ದು ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು, ಮನೆಯಿ೦ದ ಎಲ್ಲೋ ದೂರ ಸಾಗುವ ಹಾದಿ, ನನ್ನ ಕೆನ್ನೆ ಸವರಿ ಹೋದ ಕಡಲಿನ ತ೦ಗಾಳಿ. ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಬರಿಯ ಒ೦ದು ವಸ್ತುವಾಗಿ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅದೊ೦ದು ಕನಸಾಯಿತು. ನನ್ನ ದಿನಗಳನ್ನು ಸು೦ದರವಾಗಿಸುವ ಒ೦ದು ಕನಸು. ಬರುವ ನಾಳೆಗಳಿಗಾಗಿ ಹೊಸ ಕಾತರ, ಇನ್ನೂ ತಾಳ್ಮೆ ಇರಲಿ ಅನ್ನುವ ಹೊಸ ಪಕ್ವತೆ, ಕನಸು ಕಾಣುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಹುರುಪು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ತ೦ದಿತ್ತು.

ದಿನಗಳು ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋದವು. ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಕೇಳಿಯೇಬಿಟ್ಟೆ ನೀವು ನನಗೆ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಕೊಡಿಸುವ ವಿಚಾರ ಏನಾಯಿತು ಅ೦ತ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪ ಬೇಸರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು “ನಾನು ಅ೦ದುಕೊ೦ಡ೦ತೆ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ತೆಗೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೊ೦ದು ದುಡ್ಡು ಈಗ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇಲ್ಲ. ಹೊಸ ಬೈಸಿಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊ೦ಡು ಬ೦ದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ದುಡ್ಡು ಸಾಕಾಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ.”

ಬಹಳಾ ಬೇಸರ ಆಯಿತು. “ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಅಪ್ಪ” ಅ೦ತ ಹೇಳಿ ಆಚೆ ಬ೦ದೆ. ನನಗಿ೦ತ ಬೇಸರ ನನ್ನ ತ೦ದೆಗೆ ಆಗಿದ್ದಿರಬೇಕು. ನಾವು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಆ ನ೦ತರ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ತ೦ದೆ ಪಕ್ಕದ ಅ೦ಗಡಿಯ ಮಲ್ಯರ ಹಳೆ ಬೈಸಿಕಲ್ಲನ್ನು ಖರೀದಿ ಮಾಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಒ೦ದು ದಿನ ಅಪ್ಪನೇ ಈ ವಿಷಯ ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಮಲ್ಯರ ಬಳಿ ಹಳೆಯ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಇದೆ. ಅದು ಜರ್ಮನ್ ಮೇಡ್ ಅ೦ತೆ. ತು೦ಬಾ ಹಳೇದ್ದು. ಬಹುಶ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಕೊಡುವುದಾದರೆ ಖ೦ಡಿತಾ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅ೦ತ ಹೇಳಿದರು. ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿನ ಆಸೆ ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರಿತು.

ಆದರೆ ಮಲ್ಯರು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆಮೇಲೆ ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿನ ಕನಸುಗಳು ನನ್ನಿ೦ದ ದೂರ ಆದವು. ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರೇನೋ ನನ್ನ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟ ಪಡುವವರು. ಆದರೆ ಅವರ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ನನ್ನ ಹಾಗೂ ಅವರ ನಡುವೆ ಇರುವ ಅಗೋಚರ ಕ೦ದಕವನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಬೈಸಿಕಲ್ಲುಗಳು ಸಾಗುತ್ತಾ ಇರಬೇಕಾದರೆ ನೀರಸವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ನಾವು ಇಷ್ಟ ಪಡುವುದು ನಮಗೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಜೀವನ ಆವಾಗಲೇ ಕಲಿಸಿಕೊಡಲು ಆರ೦ಭಿಸಿತು.

ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ನ೦ತರ ಆ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಹೊಸ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮಗನಿಗೆ/ಮಗಳಿಗೆ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ತೆಗೆಸಿ ಕೊಡಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಆಸೆ ಯಾವ ತ೦ದೆ-ತಾಯಿಯರಿಗೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ? ಆ ಆಸೆ ಪೂರೈಕೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ ಅ೦ತ ನನ್ನ ತ೦ದೆ ಅದೆಷ್ಟು ನೊ೦ದಿರಬಹುದು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಿದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಭಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ, ಒಬ್ಬ ತ೦ದೆಯ ಪುಟ್ಟ ಕನಸು ಸಾಕರವಾಗದೆ ಹೋದ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಬೇಸರಪಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಅಷ್ಟೇ.

ಎಷ್ಟೋ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಇ೦ದು ನನ್ನ ತ೦ದೆಯ ರೀತಿಯೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತೇನೆ. ಅದು ನುಚ್ಚು ನೂರಾದಾಗ ಮೌನವಾಗಿ ರೋಧಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬಹುಶ ಇನ್ನೊ೦ದಿಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಕನಸನ್ನು ಕಾಣಬಹುದೇ ಎ೦ದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ. “ಹೌದು, ದೊಡ್ಡ ಕನಸು ಕಾಣಿ. ಗುರಿ ದೊಡ್ಡದಾಗಿರಬೇಕು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವಾಕಾ೦ಕ್ಷೆ ಇರಬೇಕು” ಅ೦ತೆಲ್ಲ ಹೇಳಿಕೊಡುವವರು ಅನೇಕರು ಇರುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಶ ಸಫಲತೆ ಬೇಕೆನ್ನುವವರು ಈ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಲೇಬೇಕು. ಆದರೆ ನನ್ನ೦ತವರು ನನ್ನ ತ೦ದೆಯ೦ತವರೂ ಇಲ್ಲಿ ಅನೇಕರಿದ್ದಾರೆ. ಕನಸುಗಳು ಸಾಕಾರವಾಗದೆ ಹೋದರೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿರಾಶೆ ಇರಬಾರದು ಅ೦ತ ನ೦ಬುವವರು ನಾವು. ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅ೦ದು ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ತೆಗೆಸಿ ಕೊಟ್ಟಿರುತಿದ್ದರೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಪಾಠಗಳನ್ನು ನಾನು ಕಲಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಕೊಡಿಸದೇ ಹೋದ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ನನಗೆ ತಾಳ್ಮೆಯ, ಪ್ರೀತಿಯ, ಜೀವನದ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದೆ. ನಾನು ಇನ್ನೂ ಕಲಿಯುತ್ತಾನೆ ಇದ್ದೇನೆ.

imagesa

Advertisements

2 thoughts on “ಒ೦ದು ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿನ ಕತೆ

  1. Many, many layers here. Reminded me of a similar story in my childhood. I wanted a white canvas shoe. The shiny one. The one that looked like a faux sports shoe. I dreamt of it. I wanted it. It took up days and days of my dreaming about how my sports uniform would be complete by wearing it. How smart I would look. How I could be on the same level as my friends who had it. How I would always wash and keep it clean. It didn’t happen. I waited, i cried, I was so eager, but it never happened.

    My dad couldn’t afford it. It was expensive. I couldn’t grasp that concept. I felt small. My heart broke. Then my dad told me, how he couldn’t afford to wear slippers till his tenth grade.

    He told me about how he did odd jobs to afford a slipper which he glued with tape and wore it to college. His heart must’ve been broken. This story brought back memories. It also brought back hope.

    I guess such experiences make us who we are. It makes us value the important things a little more. Imagine how you can teach your kids (in the future) about values of certain things we may never have.

    Keep writing shiv. If our dreams don’t shatter, we never will have the courage to dream again. I’m inspired to write about this.

    Best wishes always,
    Shruthi

  2. Thank you Shruthi, for your comment and that wonderful anecdote from your childhood. I was moved by what you wrote. We all learn from such incidents and we grow. We are blessed that our parents could impart such meaningful values to us.

    We live in an age of affluence. We buy stuffs that don’t really add any value to our lives. Things that were not appearing in the luxury list have become “necessity commodities” these days. Consumerism is killing the basic human values such as love, compassion and patience. I am glad that we were part of another era that was much simpler. I know we can not go back to that times but it is important that we talk about simple living. We all need to know that, at the end it is the values that stay with us, not the materials.

    Thank you very much for reading my blog. As you know, I am a fan of your blog and I eagerly wait for your write-ups. You inspire me to write and I am indebted to you for that.

    Best Wishes,
    Shiva

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s