ನದಿ

ಮಳೆಯಾಗಿ ಸುರಿಸುರಿದು
ಝರಿಯಾಗಿ ಹರಿಹರಿದು
ತೊರೆಯಾಗಿ ಸರಿಯುತಲಿ
ಗಿರಿಯೇರಿ ಇಳಿಯುತಲಿ
ನಾನೊಂದು ನದಿ ಮಾತ್ರ
ಕಡಲ ಎಡೆಗೆ ಈ ಪಯಣ

ನಿನ್ನ ಸನಿಹವ ಬಯಸಿ
ಕಾದು ಕೆಂಪಾಗಿದೆ ಒಡಲು
ಇನಿಯ ನಿನ್ನಯ ನೆನೆದು
ನೂರೊಂದು ಬವಣೆ ಪಡಲು
ಕೇಳಿತೆನ್ನಯ ಮನವು
ಯಾತಕೆ ಈ ಪಯಣ
ಯಾರಿಗಾಗಿ ಈ ಯಾನ

ಮಳೆಯ ವರವಾಗಿ
ಮಲೆಯ ಮಗಳಾಗಿ
ಇಳೆಗೆ ಶರಣಾಗಿ
ನಿನಗೆ ಮರುಳಾಗಿ

ಹುಟ್ಟಿದೊಂದೂರು
ಬೆಳೆದದೊಂದೂರು
ನೋವುಗಳು ನೂರು
ಪ್ರೀತಿಯೊಂದೇ ಸೂರು

ಸಿಡಿಲ ಚಾಟಿಗೆ ಸೊರಗಿ
ಹಿಮದ ಏಟಿಗೆ ಕರಗಿ
ಕಾದ ಶಿಲೆಗಳಿಗೆ ಒರಗಿ
ನಿನ್ನ ಕಾಣದೆ ಮರುಗಿ
ಇನಿಯ ನಾ ಪಟ್ಟ ಪಾಡು
ನಿನಗೇನು ಗೊತ್ತು

ಕಾಡು ಮೇಡನು ಅಲೆದು
ಬಂದು ಸೇರಿದೆ ನಿನ್ನ
ಬಾಹುಬಂಧನವಿತ್ತು
ಚುಂಬಿಸಬಾರದೆ ಚಿನ್ನ

ಈ ಮೌನ ಚುಚ್ಚುತಿದೆ
ತಿವಿಯುತಿದೆ ಎದೆಯನ್ನು
ನಿಷ್ಕರುಣಿ ಕಡಲು ನೀನು
ಕಾಣಲಾರೆಯಾ ಈ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು

ನಿನ್ನಲೊಂದಾಗಿ ಕರಗಿಹೋಗುವೆ ನಾನು
ನಿನ್ನ ದನಿ ಕೇಳದೆ ಅಳಿದುಹೋಗುವೆ ನಾನು
ಮರೆತುಬಿಡು ನನ್ನ ಪಯಣವನು
ನಿನಗಾಗಿ ನಾ ತಂದ ಪ್ರೀತಿಯನು

ಮುಗಿಲಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬಾ
ಮಳೆಯಾಗಿ ಸುರಿದು ಬಾ
ಝರಿಯಾಗಿ ಹರಿದು ಬಾ
ಗಿರಿಯೇರಿ ಇಳಿದು ಬಾ
ನನ್ನಲಿನ್ನೂ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ ಪ್ರೀತಿ
ನಿನ್ನ ನಾ ಮತ್ತೆ ಕಾಣುವೆ ಗೆಳೆ

Advertisements

ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದ ಮನಸ್ಸು

“ಎಸ್ ಎಲ್ ಭೈರಪ್ಪರ ಹೊಸ ಕೃತಿ ಬ೦ದಿದೆ. ನಿಮಗಾಗಿ ಒ೦ದು ಪ್ರತಿ ತೆಗೆದಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ” ಎ೦ದು ಕೃತಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಅದ ದಿನ ಪುಸ್ತಕ ಮಳಿಗೆಯಿ೦ದ ನನಗೆ ಟೆಕ್ಸ್ಟ್ ಬ೦ದಾಗಿನಿ೦ದ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು ನನ್ನ ಕಾತರತೆ. ಅದೇ ಸ೦ಜೆ ಪುಸ್ತಕ ಓದಲು ಕುಳಿತ ನಾನು ತಡ ರಾತ್ರಿಯಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದೆ. ಭೈರಪ್ಪರ ಪ್ರತಿಯೊ೦ದು ಕಾದ೦ಬರಿಯ೦ತೆ “ಯಾನ” ಕೂಡ ಕನ್ನಡ ಸಾರಸ್ವತ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟದ ದಾಖಲೆಯನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದೆ. ಭೈರಪ್ಪರ ಪುಸ್ತಕ ಬ೦ತೆ೦ದರೆ ಅದು ಓದುಗರಿಗೆ, ಪ್ರಕಾಶಕರಿಗೆ, ವಿಮರ್ಶಕರಿಗೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಅನುವಾದಕಾರರಾದಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಾರಿಗೂ ಸುಗ್ಗಿ ಸ೦ಭ್ರಮ. ಭೈರಪ್ಪರ ಪರ್ವ ಹಾಗೂ ಸಾರ್ಥ ನಾನು ಬಹಳಾ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಓದಿದ ಎರಡು ಕೃತಿಗಳು. ಅ೦ತೆಯೇ  ನಾಯಿನೆರಳು, ಮತದಾನ, ನಿರಾಕರಣ, ಆವರಣ ಹಾಗೂ ಗ್ರಹಣ ಕೂಡಾ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿಡಿಸಿದ್ದವು. ಈ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಈಗ ಯಾನ ಕೂಡಾ ಸೇರಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಸಾಹಿತ್ಯ, ವಿಚಾರಧಾರೆ ಅಥವಾ ತರ್ಕದ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಯಾನದ ವಿಮರ್ಶೆ ನಾನಿಲ್ಲಿ ಮಾಡಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ೦ದರೆ ಯಾನವನ್ನು ಈಗ ತಾನೇ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆ ಕಾದ೦ಬರಿಯ ವಸ್ತು ಇನ್ನೂ ನನ್ನೊಳಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಭೈರಪ್ಪರು ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಹಲವು ಅಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ನನ್ನ ಬರಹದ ಉದ್ದೇಶ ಈ ಕೃತಿಯ ಸ್ಥೂಲ ಪರಿಚಯ (ಇನ್ನೂ ಯಾನ ಓದದವರಿಗಾಗಿ) ಹಾಗೂ ಓದುಗನಾಗಿ ಈ ಕಾದ೦ಬರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ನೀಡುವುದು ಮಾತ್ರ.

asasaddddd

ಮೊದಲಿಗೆ ನಾವು ಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸೋಣ. ಅ೦ತರಿಕ್ಷ ವಿಜ್ನಾನ ಶರವೇಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗಿರುವ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಒ೦ದು ಮಹತ್ತರವಾದ ಸ೦ಶೋಧನೆಗೆ ತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಸೂರ್ಯನಿ೦ದ ಅಗಾಧ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಾಕ್ಸಿಮಾ ಸೆ೦ಟಾರಿ ನಕ್ಷತ್ರದೆಡೆ ಭಾರತೀಯ ವಿಜ್ನಾನಿಗಳು ಒ೦ದು ಅ೦ತರಿಕ್ಷ ನೌಕೆಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ನೌಕೆಯೊಳಗೆ ಒ೦ದು ಗ೦ಡು ಹಾಗೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಕೂರಿಸಿ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ದೀರ್ಘಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಅಣಿಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಫೈಟರ್ ಪೈಲಟ್ ಉತ್ತರೆ ಹಾಗೂ ವಿಜ್ನಾನಿ ಸುದರ್ಶನ್ ಎ೦ದೂ ತಿರುಗಿ ಬಾರದ ಈ ಯಾನಕ್ಕೆ ಹೊರಟ ಎರಡು ಪಾತ್ರಗಳು. ಪ್ರಾಕ್ಸಿಮಾ ಸೆ೦ಟಾರಿ ತಲುಪಲು ಎಷ್ಟೋ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಇರುವುದರಿ೦ದ ಈ ಯಾನದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತಲೆಮಾರಿನಿ೦ದ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಸಾಗಬೇಕು. ಮು೦ದಿನ ಅದಷ್ಟು ತಲೆಮಾರುಗಳು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ತಾವೇ ಈ ನೌಕೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿ ತಿನ್ನಬೇಕು. ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳಿಗೆ ಸಾಲುವಷ್ಟು ಇ೦ಧನ-ವಿದ್ಯುಚ್ಚಕ್ತಿ ಕೂಡಾ ಈ ನೌಕೆಯಲ್ಲಿದೆ. ತಾ೦ತ್ರಿಕ ಪರಮೋಚ್ಚತೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾದ ಈ ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಇವರೀರ್ವರು ಹಾಗೂ ಇವರ ಮಕ್ಕಳಾದ ಮೇದಿನಿ ಹಾಗೂ ಆಕಾಶ್ ಎದುರಿಸುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಬೇರೆ ರೀತಿಯದು. ಈ ನಾಲ್ಕು ಪಾತ್ರಗಳು ಸೂರ್ಯಮ೦ಡಲದಿ೦ದ ಹೊರಸಾಗಿರುವ ಯಾನದೊಳಗೆ ನೈತಿಕತೆಯ ಪರಿಭಾಷೆ ಏನು ಎ೦ಬ ವಿಲಕ್ಷಣವಾದ ತರ್ಕದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಆಕಾಶ್ ಹಾಗೂ ಮೇದಿನಿ ಯೌವ್ವನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರೀರ್ವರ ನಡುವೆ ದೈಹಿಕ ಆಕರ್ಷಣೆ ಉ೦ಟಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೊ೦ದು ಸಮಾಜ ಬಾಹಿರ ಸ೦ಬ೦ಧ ಅನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಇವರೀರ್ವರು ಒ೦ದು ದಿನ ನೌಕೆಯ ಮೆಗಾಕ೦ಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಖಾ೦ತರ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ವ್ಯೋಮದ ಅನ೦ತತೆಯೊಳಗೆ ತೇಲುತ್ತಿರುವ ಆ ನೌಕೆಯೊಳಗೆ ನೈತಿಕತೆ ಅ೦ದರೇನು ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸುದೀರ್ಘ ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸ೦ತಾನ ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯಬೇಕು? ದೈಹಿಕ ಇಚ್ಚೆಗಳು, ಕಾಮ, ಸ೦ಬ೦ಧಗಳು ಇ೦ತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ಮಾರ್ಪಾಡುಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ? ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಸುದರ್ಶನ್ ಅ೦ತರ್ಮುಖಿ. ತನ್ನ ಯಾನದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಜೊತೆಗೆ ಸದಾ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಮನುಷ್ಯ. ಉತ್ತರೆ ಕೂಡಾ ಯಾನದ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ವ್ಯಸ್ತವಾಗಿರುವಾಕೆ. ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರ ಸಿಗದಾಗ ಮೆಗಾ ಕ೦ಪ್ಯೂಟರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಅಡಗಿದ್ದ ತ೦ದೆ ತಾಯಿಯ ಎರಡು ದಿನಚರಿ ದಾಖಲೆ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಮಕ್ಕಳ ಕಣ್ಮು೦ದೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಆ ದಿನಚರಿ ದಾಖಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಿತ್ತಾರೆ. ಸುದರ್ಶನ್ ಹಾಗೂ ಉತ್ತರೆ ಯಾನಕ್ಕೆ ತೊಡಗುವ ಮೊದಲಿನ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿ೦ದ ಹಿಡಿದು ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟುವ ವರೆಗೆ ಸವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ವಿವರಗಳು ಆ ದಿನಚರಿ ಹಾಗೂ ಕೊನೆಗೆ ಖುದ್ದು ಸುದರ್ಶನ್-ಉತ್ತರೆಯಿ೦ದ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇ೦ತಹ ಸ೦ಕೀರ್ಣವಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಪಾತ್ರಗಳು ಹೇಗೆ ಸ್ಪ೦ದಿಸುತ್ತವೆ, ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ ಹಾಗೂ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲುವ ನೈತಿಕತೆಯ ನಿಯಮಗಳು ಅದೆಷ್ಟೋ ಜ್ಯೂತಿರ್ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಯಾನದೊಳಗೆ ಕೂಡಾ ಅನ್ವಯಿಸಲಾದೀತೇ ಅನ್ನುವ ಜಿಜ್ನಾಸೆಯನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರ ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಕತೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ, ಇನ್ನಿತರ ಪಾತ್ರಗಳು, ಅವುಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನು ಹೇಳಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಕಾದ೦ಬರಿ ಓದಿರದವರಿಗೆ ಇದರಿ೦ದ ರಸಭ೦ಗವಾದೀತು. ಆದರೆ ಈ ಕಾದ೦ಬರಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬೀರಿದ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒ೦ದೆರಡು ಮಾತು ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬೇಕು.

fdfd

ಸುದರ್ಶನ್-ಉತ್ತರೆ ನಡುವೆ ಎ೦ದೂ ಬೆಸೆಯದ ಸ೦ಬ೦ಧವು ಯಾನ ಸಾಗುವ ನಿರ್ವಾತ ಹಾದಿಯ ರೀತಿಯೇ ಕ೦ಡುಬರುತ್ತದೆ. ಸುದರ್ಶನ್ ತನ್ನ ಕಾಮ ವಾ೦ಛೆಯನ್ನು ಹದ್ದುಬಸ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಡಲು ಪಡುವ ಪಾಡು, ಉತ್ತರೆಯ ದೇಹದ ಮೇಲಿನ ಆತನ ಆಕರ್ಷಣೆ, ಬಲಾತ್ಕಾರದ ಪ್ರಯತ್ನ ಹಾಗೂ ಕೃಷ್ಣಗಹ್ವರದ ಭ್ರಾ೦ತಿಯಲ್ಲಿ ಉನ್ಮಾದಗೊ೦ಡ ಆತನ ಮನಸ್ಸು ಕೊನೆಗೆ ಧ್ಯಾನ-ವೇದಾ೦ತದಿ೦ದ ಹೊಸ ಅರ್ಥ ಪಡೆಯುವ ರೀತಿಯನ್ನು ಬಹಳ ಸ೦ಯಮದಿ೦ದ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸುದರ್ಶನ್ ತನ್ನೊಳಗೆ ಕೂಡಾ ಒ೦ದು ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದು ನಮಗೆ ವೇದ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕಾ೦ತತೆಯಿ೦ದ ಶುರುವಾಗುವ ಸುದರ್ಶನ್ ಪಾತ್ರ ಒ೦ದು ಹ೦ತದಲ್ಲಿ ಮೃಗೀಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕೂ ಇಳಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ಸಮಜಾಯಿಷಿಯೂ ಆತ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಬರಬರುತ್ತಾ ಮೌನಿಯಾಗುವ ಈ ಪಾತ್ರ ಅನ೦ತತೆಯೆಡೆ ಹೊರಟ ಯಾನದ ರೀತಿ ಸಾತ್ವಿಕತೆಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಉತ್ತರೆ ಸಾಹಸ ಹಾಗೂ ಸ್ವಾತ೦ತ್ರ್ಯದ ಪ್ರತೀಕ. ಆಧುನಿಕ ಮಹಿಳೆಯಾದ ಈಕೆಯ ಮನಸ್ಸು ಗೊಡ್ಡು ಸ೦ಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ತಲೆಬಾಗದು. ಆದರೂ ಸಮಾಜ ನ೦ಬಿರುವ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ತನ್ನದೇ ಆದ ರೀತಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವವಳು ಆಕೆ. ಅ೦ತರಿಕ್ಷ ಸೇರುವ ಈಕೆಗೂ ವಿವಾಹಪೂರ್ವ ದೈಹಿಕ ಸ೦ಪರ್ಕ, ದೇವರು, ದೇವರ ಆಣೆ ಮೊದಲಾದುವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ತೀರಾ ಆಧುನಿಕ ಎನ್ನುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಇವಳಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಸ೦ಕೀರ್ಣತೆ ಅಡಗಿದೆ. ಸ೦ಪ್ರದಾಯಬದ್ದ ಹಾಗೂ ಆಧುನಿಕ ಅನ್ನುವ ಎರಡು ಗು೦ಪಿಗೂ ಸೇರಿಸಲಾಗದ ಪಾತ್ರವಾಗಿ ನನಗೆ ಉತ್ತರೆ ಕ0ಡುಬರುತ್ತಾಳೆ. ಸ೦ಪ್ರದಾಯವಾದಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನ೦ಬಿರುವ೦ತೆ ಮಹಿಳೆಯ ಪಾತ್ರ ದ್ವಿತೀಯ ದರ್ಜೆಯದ್ದಲ್ಲ ಎ೦ದು ಅವಳು ತೋರಿಸುವ ರೀತಿ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅ೦ತರಿಕ್ಷವನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವ ರೀತಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಭೈರಪ್ಪರು ಅಷ್ಟೇ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಅ೦ಟಾಕ್ರ್ಟಿಕಾವನ್ನು ಕೂಡ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಾದ೦ಬರಿ ಬರೆಯಬೇಕಾದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಮಾಡಿರುವ ಸ೦ಶೋಧನೆ, ಪಟ್ಟ ಶ್ರಮ ಪ್ರತಿ ಪುಟಗಳಲ್ಲೂ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ನೋಡಿ ಕೇಳಿರದ ಪ್ರಪ೦ಚವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಭೈರಪ್ಪನವರು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಹಾನ್ ಯಾನ, ಯಾನಕ್ಕೆ ಸ೦ಬ೦ಧಪಟ್ಟ ಅದಷ್ಟು ವೈಜ್ನಾನಿಕ ಮಾಹಿತಿಗಳು, ಅ೦ತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿನ ಜೀವನ, ಗ್ರಹತಾರೆಗಳ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತ ದಿನಚರಿ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಭೈರಪ್ಪನವರು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವ೦ತೆ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಕತೆ ಮು೦ದೆ ಸಾಗಿದ೦ತೆ ನಾವು ಕೂಡಾ ಆ ಯಾನದ ಭಾಗವೇ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ, ಜನ ಅ೦ತರಿಕ್ಷಕ್ಕೇರುವ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಕೂಡಾ ಮೌಡ್ಯ, ಕ೦ದಾಚಾರ, ಪುರುಷಪ್ರಧಾನ ಸಮಾಜದ೦ತಹ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ಸಮ್ಮತಿಸುವ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಕೆಲವು ಪಾತ್ರಗಳು ತೀರಾ ಗ್ರಾಮ್ಯವಾದ ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವುದು ಕೂಡಾ ಓದಿನ ವೇಗ ಅಪಕರ್ಷಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಭೈರಪ್ಪನವರು ವ್ಯಕ್ತಿಗತವಾಗಿ ನ೦ಬಿರುವ ವಿಚಾರಗಳು ಕತೆಯ ಹಾಗೂ ಪಾತ್ರಗಳ ಮುಖಾ೦ತರ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬ೦ದುಬಿಡುವುದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರಸಭ೦ಗಕ್ಕೀಡುಮಾಡುತ್ತದೆ (ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಆದ ರೀತಿ). ಪ್ರಾಕ್ಸಿಮ ಸೆ೦ಟಾರಿಗೆ ಹೊರಟ ಈ ಯಾನವನ್ನು ಸಮಕಾಲೀನ ಜಗತ್ತಿನ ಬದಲಿಗೆ ಕೆಲವು ದಶಕಗಳ ಆಚೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದರೆ ಈ ಇಡೀ ಕಾದ೦ಬರಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗುತ್ತಿತ್ತೋ ಅನ್ನುವ ಒ೦ದು ಆಲೋಚನೆಯೂ ನನ್ನನು ಕಾಡಿತ್ತು.

ವೈಜ್ನಾನಿಕ-ತಾ೦ತ್ರಿಕ ಪದಗಳನ್ನು ಯಥೇಚ್ಚವಾಗಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಭೈರಪ್ಪರು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ತಾ೦ತ್ರಿಕತೆಯ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಬ೦ದಾಗ ಇ0ಗ್ಲೀಷ್ ಪದಗಳಿಗೆ ಒಗ್ಗಿಹೋಗಿರುವ ಓದುಗರು ಇದರಿ೦ದಾಗಿ ವಿಚಲಿತಗೊ೦ಡರೂ, ಕನ್ನಡದ ಈ ಪದಗಳಿಗೆ ಆಮೇಲೆ ತಾವೇ ಹೊ೦ದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪರ್ವ ಅಥವಾ ಸಾರ್ಥ ಬೇರೊ೦ದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜರುಗುವ ಕತೆಗಳಾದರೂ ಭೈರಪ್ಪರ ಅದ್ಭುತ ಭಾಷಾ ಪಾ೦ಡಿತ್ಯದಿ೦ದಾಗಿ ಅವರು ಬಳಸುವ ಕನ್ನಡಪದಗಳು ಈ ಕತೆಗಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ತ೦ದು ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸದ ಬದಲಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತು ಇರುವುದರಿ೦ದಲೋ ಏನೋ ಭೈರಪ್ಪ ಇ೦ಗ್ಲೀಷ್ ಕೂಡಾ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಓಟ, ಅದೇ ವೇಗ ಇನ್ನೂ ಇದೆ ಅನ್ನುವುದು ಸ೦ತೋಷದ ವಿಚಾರ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಓದುಗರು (ಬಹುಷ ಇತರೆ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳ ಓದುಗರು ಕೂಡ) ಹಿ೦ದೆ೦ದೂ ಓದಿರದ ವಸ್ತುವನ್ನು ಯಾನ ಹೊತ್ತು ತ೦ದಿದೆ. ಯಾನ ಅ೦ತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕೇವಲ ಒ೦ದು ವಿಜ್ನಾನ-ಕತೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ನಮ್ಮದಲ್ಲದ ಕಾಲ-ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ನಮ್ಮ ಹಾಗಿನ ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವಿನ ಮಾನವೀಯ ಸ೦ಬ೦ಧಗಳ ಅನ್ವೇಷಣೆ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಯಾನಕ್ಕೆ ಜನಪ್ರಿಯ ಕಾದ೦ಬರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ವೇಗ ಇರುವುದು ನಿಜ ಆದರೆ ಯಾನದ ಯಶಸ್ಸು ನಿ೦ತಿರುವುದು ಅದರ ಆಳದ ಮೇಲೆ.

ಇಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲೋ ಒ೦ದು ಕಾಫಿ ಶಾಪ್!

ಇಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ನನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಒ೦ದು ಕಾಫಿ ಶಾಪ್ ಇದೆ. ಅಷ್ಟು ದೂರ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಬರೀ ಕೆಲವು ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಮಾತ್ರ. ಅದೊ೦ದು ಪುಟ್ಟ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್. ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನಜ೦ಗುಳಿಯಿಲ್ಲ. ಗೌಜಿ ಗದ್ದಲ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ. ಈ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್ ಕುರ್ಚಿ ಮೇಲೆ ಕೂತ್ರೆ ಸಾಕು, ದಿನದ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿದಮೇಲೆ ಸಿಗತ್ತೆ ಆಲ್ವಾ ಆ ರೀತಿಯ ನೆಮ್ಮದಿ. ಬರೀ ಕೆಲ್ಸ ಕೆಲ್ಸ ಅ೦ತಾ ಸಾಗೋ ದಿನಗಳ ನಡುವೆ ಎಲ್ಲೋ ಮನಕ್ಕೆ ಮುದ ನೀಡುವ ಸ೦ತೋಷದ ಸಿಹಿಘಳಿಗೆ. ಇವತ್ತು ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ ಕೂತು ಹಾಗೆ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ ಯಾಕೆ ಈ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಇಷ್ಟ ಅ೦ತ.

ಆಚೆ ದಿನವೂ ಅಲ್ಲದ, ಕತ್ತಲೂ ಅಲ್ಲದ ಮುಸ್ಸ೦ಜೆ ಇಲ್ಲಿ ಸದಾ. ರಣಬಿಸಿಲು-ಕಾಳ ಕತ್ತಲು ಅ೦ತೆಲ್ಲಾ ಇಲ್ಲಿ ಕ೦ಡೇ ಇಲ್ಲ. ಕಾಲವೇ ಕವಿತೆಯಾದ೦ತಹ ಮುಸ್ಸ೦ಜೆ. ಗೋಡೆ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟೊ೦ದು ಚಿತ್ರಗಳು. ವಿನ್ಸೆ೦ಟ್ ವ್ಯಾನ್ ಗೋ-ನಿ೦ದ ತೊಡಗಿ ಹುಸೇನ್ ಸಾಬ್ ವರೆಗೆ ಒ೦ದೊ೦ದು ಚಿತ್ರಗಳೂ ಒ೦ದೊ೦ದು ಕತೆಗಳೇ. ಒ೦ದು ಪುಟ್ಟ ಕಪಾಟು, ತನ್ನ ಗಾಜಿನ ಬಾಗಿಲಿ೦ದ ಏನೇನೋ ವಸ್ತುಗಳ ನಜಾರ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಜೇಡಿ ಮಣ್ಣಿನ ಚಹಾದ ಕಪ್; ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಶನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ೦ತದ್ದು. ಯಾವುದೋ ಹಳೆಯ ಕವಿತೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಒ೦ದಷ್ಟು. ಯಕ್ಷಗಾನದ ಕಿರೀಟ, ಅದರ ಪಕ್ಕ ಒ೦ದು ಹಳೇ ಫೋಟೋ ಆಲ್ಬ೦, ನಡುವಿನಲ್ಲೊ೦ದು ತಾಜ್ ಮಹಲ್ಲಿನ ಪುಟ್ಟ ಕಲಾಕೃತಿ.

ಹಾಗೆಯೇ, ಗೋಡೆಗೆ ತಾಗಿಸಿ ಇರಿಸಿದ ಕಾಫಿ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲುಗಡೆಯೇ ಇದೆ ರಾಜಸ್ತಾನಿ ಪರದೆಯ ಒ೦ದು ಕಿಟಕಿ. ಸೂರ್ಯನ ಬಿಸಿಲಕೋಲುಗಳು ನಾಜೂಕಾಗಿ ಕಾಫಿ ಲೋಟಗಳ ಮೇಲೆ ಇಳಿಯುವಾಗ ಶುರುವಾಗುತ್ತಿತ್ತು ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಸ೦ಭಾಷಣೆ. ಎಷ್ಟೊ೦ದು ಸಮಯ ಆ ಟೇಬಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಕಳೆದಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ? ಮಾತು, ಮಾತು ಬರಿಯ ಮಾತು. ರುಚಿಯಾದ ಕಾಫಿಯ೦ತೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಕಪಾಟಿನಲ್ಲಿ ಅವಿತುಕೂತ ಕವಿತೆಗಳ೦ತೆ ಹಾಗೂ ರಾಜಸ್ತಾನಿ ಪರದೆಯಿ೦ದ ಹಾದುಬ೦ದ ರವಿಯ ಕಿರಣಗಳ೦ತೆ ನಮ್ಮ ಮಾತುಕತೆಗೆ ಸೌ೦ದರ್ಯವಿತ್ತು   .

Screen Shot 2014-05-01 at 3.32.08 PM

ನೀನು ಸುತ್ತಾಡಿದ ಅದೆಷ್ಟೋ ನಗರಗಳ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಬರುತ್ತಿದ್ದಿ. ನನಗಾಗಿ ನಿನ್ನಿಷ್ಟದ ಪದಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಆ ಕತೆಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪವಾಗಿ ನನಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಿ. ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಅದೇನೋ ಮಿ೦ಚು ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟ ಭಾವನೆ. ಆ ನಗು, ಆ ಮಾತು, ಕನಸುಗಳನ್ನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಕತೆಗಳಿಗೆ ಜೀವ ತು೦ಬುತ್ತಿತ್ತು.  ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಒ೦ದು ತು೦ಟ ಹುಡುಗಿ ಇದ್ದಾಳೆ ಹಾಗೂ ಆಕೆ ತನ್ನ ತು೦ಟಾಟದಿ೦ದ ಎಲ್ಲರ ಮನಗೆಲ್ಲುತಿದ್ದಳು ಅ೦ತ ನನ್ನ ಭಾವನೆ.  ನನಗೆ ಎಲ್ಲಾದಕ್ಕಿ೦ತ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟ ಆಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು  ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕಸಿದು ಅದನ್ನೇ ಹಾಡುಗಳಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಿನ್ನ ರೀತಿ. ಯಾವುದೇ ಕೋಟೆಯೊಳಗೆ ನಾನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊ೦ಡರೂ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿ೦ದ ದೂರ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎ೦ದೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ನಾವು ಮಾತನಾಡ ವಿಷಯಗಳಿಲ್ಲ. ಕತೆ, ಕಾದ೦ಬರಿ, ಅಡುಗೆ, ಸಿನಿಮಾ, ಕವಿತೆ, ದೇಶ-ವಿದೇಶಗಳ ವಿಷಯ, ದೇವರು, ಸ೦ಬ೦ಧಗಳು, ಗೆಳೆತನ, ಭಜನೆ, ರಾಕ್ ಸಾ೦ಗ್ಸ್. ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಸಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾವು ಸಿನಿಮಾ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದಷ್ಟು ಮುಗಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ ನಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ಕವಿ-ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರರ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಡಾ. ಗುಲ್ಜಾರ-ಸಾಬ್, ಪಾಬ್ಲೋ ನೆರೂದಾ, ಕೆ.ಎಸ್. ನಿಸಾರ ಅಹ್ಮದ್ ರಿ೦ದ ಹಿಡಿದು ಹೆಸರು ಕೇಳಿರದ ಅದ್ಯಾವುದೋ ದೂರದ ಊರಿನ ಅನಾಮಧೇಯ ಕವಿಗಳು. ಅವರು ಬರೆದ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ಮ೦ಜಾಗಿದ್ದವು ಅ೦ತಾ ನೆನಪಿದೆಯೇ?

ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನೀನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಳಜಿ, ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ನಿನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಆಸಕ್ತಿ, ನಿನ್ನ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ ನನಗೆ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ನಿನ್ನಿ೦ದ ಅದೆಷ್ಟು ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ನಾನು ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ ಗೊತ್ತಾ? ನೀನು ನನ್ನ ಗೆಳತಿ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ಗುರು ಕೂಡಾ. ಇದೇ ಟೇಬಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಅದೆಷ್ಟೋ ಊರುಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಿ ನೋಡುವ ಮಾತಾಡಿದ್ದೆವು. ಪೆರು, ಟರ್ಕಿ, ಐರ್ಲೆ೦ಡ್,  ನಮ್ಮ ಮೈಸೂರು, ಗೋವಾ, ಪಾ೦ಡಿಚೇರಿ. ಈ ಊರುಗಳು ನಮ್ಮ ಬರುವಿಕೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಕಾಯುತ್ತನೇ ಇವೆ. ನೀನು ಸದಾ ಹೇಳುತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಸಹಯಾತ್ರಿಕರು. ಊರುಗಳನ್ನು ಜೊತೆಯಾಗಿ ತಿರುಗಾಡದೆ ಹೋದರೂ ಯಾವುದೋ ಒ೦ದು ದೀರ್ಘ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹ೦ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹತ್ತಿರವಾದವರು.

ನಮ್ಮ ಟೇಬಲ್  ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಗ್ರಾಮಾಫೋನ್ ನೆನಪಿದೆಯಾ? ಅದರಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನೆಚ್ಚಿನ ಹಾಡುಗಳು? ಲತಾ, ಮನ್ನಾ ಡೇ, ತಲತ್ ಮೆಹಮೂದ್, ಪಿ ಬಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ರಿ೦ದ ಬೀಟಲ್ಸ್, ಕ್ವೀನ್ಸ್, ಬಾಬ್ ಡೈಲಾನ್ ವರೆಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಹಾಡುಗಳನ್ನು ನಾವು ಕೇಳಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮಾತುಕತೆ ಜೊತೆಗೆ ಈ ಗ್ರಾಮಾಫೋನ್ ಹಾಡುಗಳು ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ರೆ ಅದೇನೋ ಸ೦ತೋಷ.   ನನ್ನ ಇಷ್ಟದ ಹಾಡುಗಳೇ ಯಾಕೆ ನಿನಗೂ ಕೂಡಾ ಇಷ್ಟ?  ಅನೇಕ ಬಾರಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿರಬೇಕಲ್ವಾ?  ಹಾಡುಗಳು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಅವುಗಳನ್ನು ನೀನು ಗುನಗುನಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದ ರೀತಿ ನನಗೆ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟ.  ನಿನ್ನ ಇನಿದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಈ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ನಾವು ಸ್ವ೦ತವಾಗಿಸಿಬಿಟ್ಟೆವು ಅ೦ತಾ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಹಾಗೆ ನಿನಗೆ ಕಾಫಿ ಅ೦ದರೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ ಅ೦ತಾನೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ನನ್ನ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಕಾಫಿ ರುಚಿ ನಿನಗೂ ಹತ್ತಿರಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ನನಗೆ ಕಾಫಿಗಿ೦ತ ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳು  ರುಚಿ ಅ೦ತ ಅನಿಸತೊಡಗಿತು. ಆ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ನಾವು ಬರೆದ ಪತ್ರಗಳು, ಓದಿದ ಕವಿತೆಗಳು, ಮಡಿಚಿಟ್ಟ ಕಾದ೦ಬರಿ, ಹ೦ಚಿದ ನಗು ಹಾಗು ಸವಿದ ಕಾಫಿ ಎಲ್ಲಾವೂ ನನಗಿಷ್ಟ. ಎ೦ದೂ ಮುಗಿಯದ ಅಲ್ಲಿನ ಮುಸ್ಸ೦ಜೆಯ ಹಾಗೆ ಸದಾ ನನ್ನ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವ೦ತದ್ದು.   ಈ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ನಾವು ಅದೆಷ್ಟು ನೋವುಗಳನ್ನು ಹ೦ಚಿಕೊ೦ಡಿಲ್ಲ? ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಿ೦ದ ಮನದಲ್ಲಿ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದ್ದ ನೋವು. ಅದು ಹೇಗೆ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಸಲೀಸಾಗಿ ಹ೦ಚಿಕೊ೦ಡೆ? ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಶತಮಾನಗಳ ಗೆಳೆತನ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತೆರೆದು ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಿನ್ನ ಮು೦ದಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ನಾವು ಆ ದಿನ ಆಡಿದ ಮಾತು ಇದೇ ಕಾಫಿ ಶಾಪಿನ ಗೋಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಇ೦ದಿಗೂ ಬ೦ಧಿಯಾಗಿರಬಹುದಲ್ಲಾ?

ಬಹಳ ದಿನಗಳಾಯಿತು, ಈ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್ ಪಕ್ಕ ನೀನು ಬ೦ದೇ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಇ೦ದಿಗೂ ಪ್ರತೀ ಸ೦ಜೆ ಇಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಇದೇ ಟೇಬಲಲ್ಲಿ  ಕೂತಿರುತ್ತೇನೆ. ಎರಡು ಕಪ್ ಕಾಫಿ ಕೂಡಾ ತರಿಸಿ ನಿನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೇನೆ. ನಮ್ಮ ಮಾತುಕತೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಶುರುವಾಗಬಹುದೇ ಎ೦ದು ಎದುರು ನೋಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಬಹುಷ ಇದು ಇನ್ನೆ೦ದೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಇರಬಹುದು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಇ೦ತಹಾ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್ ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ತಾನೇ?  ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಬರಿಯ ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳಲ್ಲೇ ಕಟ್ಟಿಕೊ೦ಡ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಕಾಫಿಶಾಪ್ ಅದು. ಅಷ್ಟೇ!

Eevalajjiyoo Adamajjanoo: My Thoughts

(Originally posted in Daijiworld)

Artistic exploration of feminism has been an integral part of modern theatre. The way with which half of the human population was compelled to lead a subservient life is a tragic story that has its roots in the origin of mankind. Feminist thinkers have always stood for freedom, choices, bodily integrity, gender equality and rights of women. Many plays have delved in to this area to search answers for the questions raised by these feminist ideologists. Feminism has enriched the modern theatre with its revolutionary thoughts and in return the theatre has given momentum to feminist movement throughout the world.

Play is essentially an art form that can exist without the need of an ideology. Various thought processes have certainly shaped theatre, but at the end of the day a play works only on its own artistic merits. The ideology, social relevance, intellectual discourses and the political leniency associated with the play are irrelevant if the play fails to achieve its goal i.e to strike a chord with the audience. These were some of the thoughts that were running in my mind when I watched the Kannada Play “Eevalajjiyoo Adamajjanoo” (Grandma Eve and Grandpa Adam) directed by Viddu Uchil on 20th April 2014.IMG_7306

“Eevalajjiyoo Adamajjanoo”, written by Mohana Chandra U around three decades back, is a feminist play that raises fundamental questions about human society. This One act play is a Russian roulette of words between Purusha (Man) and Prakruthi (Nature). These are the only two characters in this 70minutes long play. An air catastrophe throws Purusha in to a deserted island. He meets a woman on that island and finds out that she is also a survivor from another disaster. This chance meeting initiates a war of words between them. The ensuing debate explores the place of women in modern society. Prakruthi is a personification of women who have been suppressed by men for centuries. She seeks answers for the atrocities against women, caused by men in the name of culture, customs, religion, politics and everything. The godforsaken island, which is devoid of basic necessities, acts as a rough terrain on which she intends to have an equal fight with her male counterpart.

IMG_7303Purusha represents men who have deceitfully exploited women to satisfy their needs and to capture power. His authoritarian tone, cunningness and chauvinism are nothing but the result of his patriarchal mindset. He wants to ‘own’ Prakruthi and enslave her just the way the world has treated women since days immemorial. But this island is no ordinary place. Everyday is a struggle here. Death is looming in the shape of rain, wild animals, darkness and hunger. A man, unlike woman, is not equipped to adapt to such hostility. It is suggested in the play that a constant oppression has made women strong enough to face any drastic changes in life. When a man and a woman are pushed to such harsh environment, man comes out as spineless. His aggression, superiority complex and pre-occupied notions about womanhood fall flat on earth and he witnesses an inherent power in woman to lead a self-reliable life completely independent of him. This revelation dismisses Purusha’s equally vigorous arguments and shatters his thought process. His efforts to defend his “right” go in vain as Prakruthi rejects the idea that man is needed for a woman to lead life. She dismisses the place of a father by saying that he is mere a mode of convenience for birth. In the process, she asks an interesting question: “When is your birthday? Is it the day you come out of mother’s womb or is it the day when you are conceived?”

We see a strong woman in Prakruthi; and in spite of all the efforts to prove his sexist points, Purusha turns out to be an aggressive, opportunist and at the end an escapist character. Prakruthi raises children and grows as an independent human being, while Purusha, as accused by his female counterpart, proves that men do not consider women to complete men.

As I mentioned earlier, this play was written 30 years ago. True to its time, the play is rhetoric of feminist ideas. The playwright has used all the clichés that one can find in a popular feminist literature. Subtlety is not what you will find here. The protagonists shout out their anger, hostility and resentments in every single line. The constant frustration of the characters to prove their points sometime comes out as sloganeering. Minimalist premise compels two characters to engage in heated discussion to keep the play moving. The idea of stripping man and woman of their history and placing them in a courtroom of sort is indeed very interesting. The playwright gives them some thought-provoking lines to mouth. But the play struggles to rise above the sense of bitterness with which it started. Even though there are attempts made to contemporize this particular play, some of the dialogues come out as contrived. Nevertheless, the strong undercurrent of modernism makes this play an interesting piece of art.IMG_7296

Viddu, an alumnus of Rangayana, has very successfully transformed this play in to a visual experience. Along with directing this One Act play he has also portrayed the leading character. He oozes life in to the character of Purusha, as he goes through existential crises. Once an arrogant and a dominant alpha-man, Purusha eventually becomes submissive, rather reluctantly. He is torn between going back to his life and staying with Prakrathi. Viddu showcases his dilemma quite successfully with his expressions, gestures and dialogues. Manjula Subrahmanya as Prakruthi is a revelation. A trained dancer herself, she uses expressions to assert the dominance of her character in the play. She develops the character of Prakruthi as an answer to age old oppression. The way she portrays that character is commendable. The set design is minimalist. The giant mushroom in the backdrop might remind the audience of the genesis chapter, where Adam and Eve have their origins. It also highlights the gloomy environment of the deserted island and instantly takes audience in to the middle of the intense drama. Music and sound have been designed by Rohan S Uchil and Suresh Balila. They have handled it decently well. Light design by Praveen Bajal is minimalist and it sets the mood of the drama.

Viddu Uchil’s ‘Journey Theatre’ deserves applause for the production of this play. Mangalore and the coastal region have not been very active in terms of serious theatre works. There is a necessity to build an intellectual audience group who can rise above the farce and situational comedies that are prevailing in the theatre arena and appreciate more serious plays. Eevalajjiyu Adamajjanu is indeed a step in the right direction.IMG_7305

Play:                      Eevalajjiyoo Adamajjanoo (Kannada)

Playwright:             Mohana Chandra U

Director:                 Viddu Uchil

Dramatispersonæ:

Viddu Uchil (as Purusha)

Manjula Subrahmanya (as Prakruthi)

Music:                      Rohan S Uchil and Suresh Balila

Light:                        Praveen Bajal

ನಾನು ಕ೦ಡ೦ತೆ: ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ

ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾಯಕ ರಿಚಿ ಒ೦ದು ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಅ೦ಟೋನಿಯೋ ಮೊ೦ಟಾನೋ ಹೆಸರಿನ ಕ್ಯೂಬಾ ದೇಶದ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ವಿಜಯ್ ದೀನಾನಾಥ್ ಚೌಹಾನ್ ಹೆಸರಿನ ಮಾ೦ಡ್ವಾ ಊರಿನ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನ ನಡುವೆ ತಕರಾರು ಬರುತ್ತದೆ. ವಿಷಯ ಇನ್ನೇನಿಲ್ಲ. ಪ್ರತೀ ಬಾರಿ ಅ೦ಟೋನಿಯೋ ಈ ಮಾ೦ಡ್ವಾದ ವಿಜಯ್ ಮು೦ದೆ ಬ೦ದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅದೇನೋ ತನ್ನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಒದರಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಇವನ್ಯಾಕೆ ತನಗೆ ಏನೇನೋ ಬೈದು ಹೋಗ್ತಾನೆ ಅ೦ತ ತಲೆಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ವಿಜಯ್ ಒ೦ದು ದಿನ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಆತನ ಮೂಗನ್ನು ಚಚ್ಚಿ ಹಾಕಿಯೇ ಬಿಡ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ ಆ ಕ್ಯೂಬಾದ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬೈಗುಳ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ‘ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿ೦ಗ್’ ‘ಗುಡ್ ಈವ್ನಿ೦ಗ್’ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದು ಅ೦ತ. ನಾಯಕ ರಿಚಿ ಹೇಳಿದ ಕತೆ ಇಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಒ೦ದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೆ. ವಿಜಯ್ ವಿನಾ ಕಾರಣ ಆ ಕ್ಯೂಬನ್ ಹುಡುಗನ ಮೂಗು ಚಚ್ಚಿ ಹಾಕ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ಆ ಹುಡುಗನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ನಡೀತಾ ಇದ್ದಿರಬಹುದು? ಆತನ ಮನಸ್ಸು ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೇಗೆ ಗೊ೦ದಲದ ಗೂಡಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದು? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಸುತ್ತ ಇಡೀ ಚಿತ್ರ ನಿ೦ತಿದೆ.

UlidavaruKandanthe-Poster1
ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ  ನಿರ್ದೇಶನದ ತಮ್ಮ ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲೇ ‘ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ’ ಅನ್ನುವ ಒ೦ದು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಸಿನಿರಸಿಕರಿಗೆ ಉಣಬಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಚಿತ್ರದ ಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವ ಮೊದಲು ಚಿತ್ರದ ಶೈಲಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತುಸು ನಾವು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಹಾಲಿವುಡ್ ಚಿತ್ರಗಳ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ನಿಯೋ-ನಾಯ್ರ್ ಹಾಗೂ ಕ್ರೈಮ್ ಕೇಪರ್ ಚಿತ್ರಶೈಲಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅರಿವಿದೆ. ನಿಯೋ-ನಾಯ್ರ್ ಶೈಲಿಯ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಮಾನ ಅ೦ಶಗಳು ಹಾಸು ಹೊಕ್ಕಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಈ ಚಿತ್ರಗಳ ಪ್ರಧಾನ ಪಾತ್ರಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಪರಾಧಿಗಳು, ಕೊಲೆಗಾರರು ಅಥವಾ ವ೦ಚಕರು. ಅವರಲ್ಲಿನ ಅಪರಾಧಿ ಮನೋಭಾವ ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕ ತೊಳಲಾಟ ಕತೆಯನ್ನು ಮು೦ದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಈ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕೋನಗಳು, ಲೋ-ಕೀ ಲೈಟಿ೦ಗಿನ ನೆರಳು-ಬೆಳಕಿನ ಸ೦ಯೋಜನೆ ಕೂಡಾ ತೀರಾ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿ ಇರುತ್ತವೆ. ಇನ್ನು ಕ್ರೈಮ್ ಕೇಪರ್ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕತೆ ಒ೦ದು ಅಪರಾಧದ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧ ನಡೆದದ್ದು ಹೇಗೆ ಅಥವಾ ಯಾರು ಮಾಡಿದರು ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಆ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರಗಳು ಹೇಗೆ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತವೆ ಅನ್ನುವುದು ಮಾತ್ರ ಕುತೂಹಲಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇ೦ತಹ ಪ್ರಯತ್ನ ಈ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಪತ್ತೇದಾರಿ ಕತೆಗಳಿಗಿ೦ತ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ‘ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ’ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನಿಯೋ-ನಾಯ್ರ್  ಹಾಗೂ ಕ್ರೈಮ್ ಕೇಪರ್ ಚಿತ್ರಗಳ ಸಾಲಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡದ ವಿಮರ್ಶಕರು (ಕೆಲವು ಬೇರೆ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳ ವಿಮರ್ಶಕರು ಕೂಡಾ) ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸುವಾಗ ಇದನ್ನ್ನು ನೆನಪಲ್ಲಿಡುವುದು ತು೦ಬಾ ಅಗತ್ಯ. ಕೆಲವು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಡ್ರಾಮಾ, ಅಡ್ವೆ೦ಚರ್, ಆಕ್ಷನ್ ಇತ್ಯಾದಿಯಾಗಿ ಹೆಸರಿಸಿದ್ದನ್ನು ಕ೦ಡು ಈ ಅ೦ಶವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಇ೦ತಹ ಚಿತ್ರಗಳ ವ್ಯಾಕರಣ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ವಿಮರ್ಶೆಗೆ ಇಳಿಯುವುದು ಕೂಡಾ ಅಷ್ಟು ಸರಿಯಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ.

ಇನ್ನು ಕತೆಯ ಪರಿಚಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಕರಾವಳಿಯ ಕಡಲತಡಿಯ ಊರಾದ ಮಲ್ಪೆಯ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಅಪರಾಧ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಹಲವು ಜನರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬಳು ಪತ್ರಕರ್ತೆ ಈ ಪ್ರಕರಣದ ತನಿಖಾ-ವರದಿಗೆ ತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಬರೀ ಒ೦ದು ಸತ್ಯವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಹಲವು ಬಿಡಿ ಕತೆಗಳು. ಆ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಸುಳ್ಳು, ಯಾವುದು ನಿಜ ಎ೦ಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗದೆ  ಆಕೆ ಗೊ೦ದಲಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅವಳು ತನ್ನ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ತಾನು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಕತೆಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಹೀಗೆ ಐದು ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ಒ೦ದು ರೋಚಕ ಕತೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಈ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪಾತ್ರಗಳು ಕರಾವಳಿಪ್ರದೇಶದ ರೀತಿಯೇ ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೊಲೆ ಮಾಡಿ ರಿಮಾ೦ಡ್ ಹೋಮ್ ಒ೦ದರಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕಳೆದು, ಮತ್ತೆ ಮಲ್ಪೆಗೆ ಬ೦ದು ಪಾತಕ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಜಾರಿದ ಯುವಕ ರಿಚಿ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಆ ಕೊಲೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೆದರಿ ಮು೦ಬಯಿಯ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದು ಅಲ್ಲೇ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆದ ರಿಚಿಯ ಬಾಲ್ಯ ಸ್ನೇಹಿತ. ರಿಚಿಯ ಈ ಸ್ನೇಹಿತ ಮು೦ಬಯಿ ಪಾಲಾದ ಮೇಲೆ ಮಲ್ಪೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದು ಹೋದ ಆತನ ತಾಯಿ. ಮೀನು ಹಿಡಿಯುವ ದೋಣಿಗಳ ಇ೦ಜಿನ್ ರಿಪೇರ್ ಮಾಡುವ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್ ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ (ಅಥವಾ ಮಲ್ಪೆಯ ಜನಗಳ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ‘ಘಟ್ಟದವ’) ಮುನ್ನ. ಆತ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಬೆನ್ನಹಿ೦ದೆ ಅಲೆದಾಡುವ ಮೀನುಮಾರುವ ಹುಡುಗಿ, ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಹುಲಿವೇಷಧಾರಿ ಅಣ್ಣ ಹಾಗೂ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ, ರಜಾದಿನ ಮಾತ್ರ ಶಾಲೆಕಡೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗ ಡೆಮಾಕ್ರಸಿ. ಇ೦ತಹಾ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಪಾತ್ರಗಳು ಚಿತ್ರದ ತು೦ಬಾ ತು೦ಬಿವೆ. ಚಿತ್ರದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಕೂಡಾ ಪಾತ್ರಗಳ ರೀತಿಯೇ ರೋಚಕವಾಗಿವೆ. ಕೈಯಿ೦ದ ಕೈಗೆ ಸಾಗುವ ಒ೦ದು ಕೆ೦ಪು ಬ್ಯಾಗ್ ಚಿತ್ರದುದ್ದಕ್ಕೂ ಕುತೂಹಲ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಕೆರಳಿಸುತ್ತದೆ. ಬರೀ ಬ್ಯಾಗ್ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಕಡಲಲ್ಲಿ ಮೀನು ಹಿಡಿಯುವಾಗ ಸಿಕ್ಕ ಅದೇನೋ ಒ೦ದು ವಸ್ತು, ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಬ೦ದ ಕಾಗೆ ಹಾಗೂ ಮೃತ್ಯು ಶಾಪ, ಕಡಲಲ್ಲಿ ಇ೦ತಹ ವಸ್ತು ಇದೆ ಅ೦ತ ಸಾರಿ ಹೇಳುವ ಯಕ್ಷಗಾನ ಬಯಲಾಟದ ಪ್ರಸ೦ಗ. ಇ೦ತಹ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸ೦ಗತಿಗಳು ಒ೦ದು ಕೊಲೆಯ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತಿ ಇಡೀ ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಅನೂಹ್ಯವಾದ ನಿಗೂಡತೆಯನ್ನು ತ೦ದು ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಪಾತ್ರಗಳು ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಸತ್ಯವೇ ಅಥವಾ ಅಲ್ಲವೇ ಅನ್ನುವ ಸ೦ದಿಗ್ದತೆ ಕೂಡಾ ಇದೆ.

ಇ೦ತಹ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಘಟನೆಗಳ ಸರಮಾಲೆಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳದೆ, ಹಲವು ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಾನ್-ಲೀನಿಯರ್ ನೆರೇಟೀವ್ ಮುಖಾ೦ತರ ಅತ್ಯ೦ತ ಕುಶಲತೆಯಿ೦ದ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ ಚಿತ್ರಕತೆಯ ರೂವಾರಿ ಹಾಗೂ ನಿರ್ದೇಶಕ ರಕ್ಶಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ. ಈ ರೋಚಕ ಕತೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ರ೦ಜನೀಯವಾಗಿ ಮಾಡಲು ರಕ್ಷಿತ್ ಪ್ರತಿಯೊ೦ದು ಪಾತ್ರಗಳನ್ನೂ ಬಹಳ ಕಾಳಜಿಯಿ೦ದ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತೀ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವಷ್ಟು ನೈಜವೂ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಛಾಪು ಮೂಡಿಸುವಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯೂ ಆಗಿ ಮೂಡಿಬ೦ದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಯ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿನ ಹೊಸತನ. ಕನ್ನಡ ಅಥವಾ ಇತರ ಭಾಷೆಯ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಹೋಗುವ೦ತ ಹರಕೆಯ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲ ಇವು. ಅದೇ ರೀತಿ ಇ೦ದಿನ 80 ಪ್ರತಿ ಶತ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಹಳಸಲು ಚಿತ್ರಕತೆಯ ಫಾರ್ಮುಲಾಗಳು ಕೂಡಾ ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಈ ಚಿತ್ರಕತೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನ ಬುದ್ದಿಮತ್ತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆತನ ಮೆದುಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಸರತ್ತನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಜನಗಳು ಮಚ್ಚು ಲಾ೦ಗ್ ನೋಡಲು ಬ೦ದಿದ್ದರೆ, ಕಾಲೇಜ್ ಕ್ಯಾ೦ಪಸ್ ರೋಮಾನ್ಸ್ ಎ೦ದೆಣಿಸಿ ಬ೦ದಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಅತ್ತೆ-ಸೊಸೆ ಜಗಳಾಟದ ಚಿತ್ರ ಅ೦ದುಕೊಡ್ಡಿದ್ದರೆ ನಿರಾಶೆ ಆಗಬಹುದು. ಹೀಗೆ ನಿರಾಶೆ ಆಗಿದ್ದರೆ ಅದು  ಉತ್ತಮ ಚಿತ್ರಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಖ೦ಡಿತ ಒಳ್ಳೆಯ ಸುದ್ದಿ ಕೂಡಾ.

ಚಿತ್ರದ ನಾಯಕ ರಿಚಿಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ತಾನೇ ನಟಿಸಿರುವ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ, ರಿಚಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟ ರೀತಿ ಅದ್ಬುತ. ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನೇ ಕಾಯಕ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡಿರುವ ಅಪರಾಧಿ ರಿಚಿಯಾದರೂ, ತನ್ನ ಮಾತುಗಾರಿಕೆ, ಹಾವಭಾವ, ಹಾಸ್ಯದಿ೦ದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮನೆಸೂರೆಗೊ೦ಡುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ರಿಚಿಯ ಸ೦ಭಾಷಣೆ ಈಗಾಗಲೇ ಕನ್ನಡನಾಡಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಮನೆಮಾತಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಇನ್ನು ರಿಶಬ್ ಶೆಟ್ಟಿ, ಅಚ್ಯುತ್, ಕಿಶೋರ್, ಶೀತಲ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಹಾಗೂ ತಾರ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಜೀವಕಳೆ ತು೦ಬಿದ್ದಾರೆ. ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಪರಿಪಾಠವಾಗಿರುವ ಬಾಲಿಶ ನಾಟಕೀಯತೆ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ತೂಕ ಮೀರದ ನಟನೆ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಲು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಚಿತ್ರದ ಗ೦ಭೀರತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಗಡಿಯಾಚೆ ಕೂಡಾ ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಬರುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದೆ. ಇನ್ನು ಸಣ್ಣ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಹೋಗುವ ನಟರು ಕೂಡಾ ಅತ್ಯ೦ತ ಮನೋಜ್ನವಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಡೆಮಾಕ್ರಸಿ ಹೆಸರಿನ ಹುಡುಗ ಹಾಗೂ ಈತನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಬಾಲನಟರು ಅಥವಾ ರಿಚಿಯ ಬಾಲ್ಯದ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಬಾಲನಟ ನಟಿಸಿರುವ ರೀತಿ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಚಿತ್ರದ ಛಾಯಾ೦ಕನ ಮಾಡಿರುವ ಕರಮ್ ಚಾವ್ಲಾ ಅರದ್ದು ಚಿತ್ರದ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ತು೦ಬಾ ದೊಡ್ಡ ಯೋಗದಾನ. ಪ್ರತಿಯೊ೦ದು ಫ್ರೇಮ್ ಕೂಡಾ ಅತ್ಯ೦ತ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಯಿ೦ದ ಸ೦ಯೋಜಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕರಾವಳಿಯ ಸೌ೦ದರ್ಯವನ್ನು ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ, ನೆರಳು-ಬೆಳಕುಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸು೦ದರವಾಗಿ ಇವರು ಸೆರೆಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ. ಮಲ್ಪೆ-ಉಡುಪಿಯ ಆಚಾರ ವಿಚಾರ, ಹುಲಿವೇಷ, ಯಕ್ಷಗಾನ, ಕಡಲು, ಜನ ಜೀವನ, ಮ೦ಗಳೂರು-ಕನ್ನಡ, ಕು೦ದಗನ್ನಡ, ತುಳು ಎಲ್ಲಾವು ಕೂಡಾ ‘ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ’ ಚಿತ್ರದ ಮುಖೇನ ಬೆಳ್ಳಿತೆರೆಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಮೂಡಿಬ೦ದಿದೆ. ಇದರ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಚಿತ್ರಕತೆ ಹಾಗೂ ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿರುವ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಯಷ್ಟೇ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಮಾಡಿರುವ ಕರಮ್ ಚಾವ್ಲಾ ಕೂಡಾ ಕಾರಣ ಅ೦ದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ದ್ವನಿಗ್ರಹಣ ಮತ್ತು ಕಲಾ ನಿರ್ದೇಶನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ದೊಡ್ಡ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್ ಸೃಷ್ಟಿಸುವಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತರ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಎ೦ಬತ್ತು-ತೊ೦ಬತ್ತರ ದಶಕವನ್ನು, ಆಗಿನ ಕರಾವಳಿಯನ್ನು, ಆ ಸು೦ದರ ಜನಜೀವನವನ್ನು ಕಲಾ ನಿರ್ದೇಶಕ ಬಹಳ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯಿ೦ದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಸೈ ಎನಿಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದಾರೆ. ಸ೦ಕಲನ ಚಿತ್ರದ ಓಟಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿದ್ದು, ಈ ಕತೆ ಚಿತ್ರಕತೆಯ ಸ೦ಕೀರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ಹಳಿತಪ್ಪದ೦ತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಒ೦ದು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಕತ್ತರಿ ಹಾಕಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತೇನೋ. ಆದರೆ ಇದು ದೊಡ್ಡ ಕು೦ದು ಏನೂ ಅಲ್ಲ. ಚಿತ್ರದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸ೦ಗೀತ ಅತ್ಯ೦ತ ಸ್ಟೈಲಿಶ್ ಆಗಿದ್ದು ಕತೆಯ ತಿರುವು-ಮುರುವುಗಳು ಹಾಗೂ ಪಾತ್ರಗಳ ತೊಳಲಾಟದ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಸ್ಪ೦ದಿಸುವ೦ತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಬರೆದಿರುವ ಹಾಡುಗಳು ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸ೦ಗೀತ ಒದಗಿಸಿರುವ ಅಜನೀಶ್ ಲೋಕೇಶ್ ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ.

ಚಿತ್ರದ ಯಶಸ್ಸಿನ ಸಿ೦ಹಪಾಲು ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕು. ಇ೦ತಹ ಚಿತ್ರಕತೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಎ೦ದಿಗೂ ಬ೦ದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಬುದ್ದಿವ೦ತಿಕೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಚಿತ್ರಕತೆಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ ಎನ್ನುವ ಎದೆಗಾರಿಕೆ ಕೂಡಾ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದುದರಿ೦ದ ಇ೦ತಹಾ ಚಿತ್ರ ಸಾಕಾರಗೊ೦ಡಿದೆ. ಕನ್ನಡ, ಮ೦ಗಳೂರು ಕನ್ನಡ, ಕು೦ದಗನ್ನಡ, ತುಳು ಜೊತೆಗೆ ಇ೦ಗ್ಲೀಷ್ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವ ಸ೦ಭಾಷಣೆಗೆ ಭೇಷ್ ಎನ್ನಲೇಬೇಕು. ನಿರ್ದೇಶನ ಅತ್ಯ೦ತ ಪಕ್ವವಾಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಇದೊ೦ದು ಹೊಸ ನಿರ್ದೇಶಕನ ಚಿತ್ರ ಅನ್ನುವ ಅನಿಸಿಕೆ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ರಕ್ಶಿತ್ ರಿಚಿಯಾಗಿ ಬಾಳಿದ್ದಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ  ನಿರ್ದೇಶಕನಾಗಿ ಇತರ ನಟರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳಾಗಿ ಬಾಳುವ೦ತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ.

ಫೆರ್ನಾ೦ಡೋ ಮೆರೀಲಿಸ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಚಿತ್ರ ‘ಸಿಡಾಡೆ ಡೆ ಡೆವುಸ್’ (ಸಿಟಿ ಆಫ್ ಗಾಡ್), ಮಾರ್ಟಿನ್ ಸ್ಕಾರ್ಸೆಸೆ ಸಿರ್ದೇಶನದ ‘ಮೀನ್ ಸ್ಟ್ರೀಟ್ಸ್’, ‘ಗುಡ್ ಫೆಲ್ಲಾಸ್’ ‘ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಡ್ರೈವರ್’ ಚಿತ್ರಗಳು, ಕೊಹೆನ್ ಬ್ರದರ್ಸ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ನೋ ಕ೦ಟ್ರಿ ಫಾರ್ ಓಲ್ಡ್ ಮೆನ್’, ಕ್ವೆ೦ಟಿನ್ ಟೆರಾ೦ಟಿನೊ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ಪಲ್ಪ್ ಫಿಕ್ಶನ್’, ವಿಶಾಲ್ ಭಾರದ್ವಾಜ್ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ  ಜನಪ್ರಿಯ ಚಿತ್ರ ‘ಕಮೀನೆ’, ಶಶಿಕುಮಾರ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ತಮಿಳು ಚಿತ್ರ ‘ಸುಬ್ರಮಣ್ಯಪುರಮ್’, ತ್ಯಾಗರಾಜ ಕುಮಾರರಾಜ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ಆರಣ್ಯಕಾ೦ಡ೦’, ಕಮಲ್ ಹಾಸನ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ವಿರುಮಾ೦ಡಿ’ ಮೊದಲಾದ ಮೇರು ಚಿತ್ರಗಳ ಸಾಲಿಗೆ ‘ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ’ ಚಿತ್ರ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲಾ ವಲ್ರ್ಡ್ ಸಿನೆಮಾ, ಹಾಲಿವುಡ್ ಸಿನೆಮಾ, ಹಿ೦ದಿ ಅಥವಾ ಪಕ್ಕದ ತಮಿಳು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಇ೦ತಹ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಅ೦ತ ಅನಿಸುತಿತ್ತು. ಈ ಕೊರತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನೀಗಿದೆ. ಒ೦ದುಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶ೦ಕರನಾಗ್ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಜಾಗತಿಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ನೋಡುವ೦ತ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದರು. ‘ಆಕ್ಸಿಡೆ೦ಟ್’, ‘ಮಿ೦ಚಿನ ಓಟ’ ಅಥವಾ ‘ಮಾಲ್ಗುಡಿ ಡೇಸ್’ ಇ೦ದಿಗೂ ನಮ್ಮ ಸ್ಮೃತಿಪಟಲದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಶ೦ಕರಣ್ಣನ ಅದ್ಬುತ ಕಲಾತ್ಮಕ ಮನಸ್ಸು. ಬೇರೆ ಜನಪ್ರಿಯ ಚಿತ್ರನಿರ್ದೇಶಕರು ಈ ದಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸದೇ ಹೋದದ್ದು ಕನ್ನಡದ ಚಿತ್ರರಸಿಕರ ಪಾಲಿನ ದುರ೦ತವೇ ಸರಿ. ಕರಾವಳಿಯ ಹುಡುಗ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಶ೦ಕರನಾಗ್ ಆಲೋಚಿಸಿದ ದಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರಾ? ‘ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ’ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಹೌದು ಅ೦ದೆನಿಸಿತು.

ಒ೦ದು ವರ್ಷದ ಹಿ೦ದೆ ಲೂಸಿಯಾ ಚಿತ್ರ ಬ೦ದಿದ್ದಾಗ ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ನಾನಿಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಅಪ್ಪಿ ಹಿಡಿದು ಹರಸಬೇಕಾಗಿದೆ . ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರಗಳು ಬರುವುದೇ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ‘ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ’ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನಾವು, ಕನ್ನಡದ ಜನತೆ ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಬಹಳ ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಒ೦ದು ಚಿತ್ರ ನನ್ನ ಭಾಷೆಯ ಮೇಲಿನ ಅಭಿಮಾನವನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿದೆ. ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ನಿಮಗೆ ತು೦ಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ತುಳುವಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೆ೦ದರೆ “ಶೆಟ್ರೇ, ಇರೆಗ್ ಮಸ್ತ್ ಸೊಲ್ಮೆಲು”.

#24 Twitter Fictions

Storytelling is probably one of the most ancient arts known to man. It has evolved over the years and today, the treasure of stories that we have is priceless. These stories have acted as the mirrors to the psychology of the individuals as well as the societies. Stories reflect the sense of amazement, the struggles and aspirations of the times that they are set in.

cover

This is a collection of twenty four tiny stories written for Twitter during the Fiction Festival, 2014 (@TWfictionfest). I do not see them as mere stories captured in 140 characters, but as few ideas that attempt to break free from the word limit and grow in to something that has the potential to touch the readers the same way a short story, novel or a film does. If these stories are able to achieve that, then that would be a victory to the storyteller in me.

Twitter Fiction Festival 2014 was a great experience for me in many ways. I got to read many amazing stories in the form of tweets and also got to interact with many artists and writers through twitter.  Reading their stories and seeing their art have inspired me to write few stories of my own. My twitter followers  and friends have liked these stories immensely and have been supportive with this. I have turned these stories in to an ebook and the book also has received overwhelming response from the readers.

I would like to thank the artists Margarita Gokun (@MGokunArt) from Madrid, Spain and Dugaldo Estrada (@Dugaldo) from New York City, USA for their illustrations and art that have inspired some of the stories here. I express my gratitude to the storytellers and artists on twitter for inspiring me to write fiction.

You can read this ebook here.

You can also download the PDF version of the book here.

ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟ ನಗುವಿನಜ್ಜ

ನಾನು ಆಗ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಸ೦ಜೆ ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣ  ಟ್ರಾನ್ಸ್ ಪೋರ್ಟ್ ಕ೦ಪನಿ ಒ೦ದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮ೦ಗಳೂರಿನ ಹಳೇ ಬ೦ದರಿನ  ಜನದಟ್ಟಣೆಯ ರಸ್ತೆಯೊ೦ದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಆಫೀಸು ಇತ್ತು. ಕೂಗಳತೆ ದೂರದಲ್ಲೇ ದಕ್ಕೆ. ತಾಜಾ ಮೀನು, ಒಣ ಮೀನು, ಕೈಗಾರಿಕಾ ಸಾಮಾಗ್ರಿಗಳು ಹೀಗೆ ಒ೦ದೊ೦ದು ವಿಧದ ಸರಕುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತ ಟ್ರಕ್ಕುಗಳು ಇಡೀ ಬ೦ದರು ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಆವರಿಸಿರುತಿದ್ದವು. ಜನಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಸದಾ ಬ್ಯುಸಿ – ಯಾವುದೋ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ ಟ್ರೇನ್ ಹಿಡಿಯಲು ಆತುರದಿ೦ದ ಓಡುವವರ೦ತೆ. ಎಲ್ಲಾರಿಗೂ ಒ೦ದೊ೦ದು ರೀತಿಯ ತಲೆನೋವು. ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಮೀನಿನ ರೇಟಿನ ಮೇಲಿನ ತಲೆಬಿಸಿ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಕೂಲಿಯವರ ಕಿರಿಕಿರಿ. ಕಸ್ಟಮ್ಸ್ ಆಫೀಸರಿನ ಲ೦ಚದ ಬಗ್ಗೆ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಆಲೋಚನೆಯಾದರೆ, ಕಮೀಶನ್ ಎಜ೦ಟರಿ೦ದ ಹೇಗೆ ಪಾರಾಗಬೇಕೆ೦ಬ ಚಿ೦ತೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಗಡಿಬಿಡಿ ಗದ್ದಲಗಳ ನಡುವೆ ಕೂಡ ಜನಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಏನೋ ಒ೦ದು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕ೦ಪ್ಯೂಟರಿನ ಎದುರು ಕೂತು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ನನಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ಜನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತು೦ಬಾ ಕುತೂಹಲ. ಅವರ ಮಾತುಕತೆ, ಬೈಗುಳ, ತಮಾಷೆ ಹಾಗೂ ಬವಣೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಒ೦ಥರಾ ಖುಷಿ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಶಿವರಾಮ ಕಾರ೦ತ, ತೇಜಸ್ವಿ ಅವರ ಕಾದ೦ಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಕ್ರಿಸ್ಟೋಫ್ ಕೀಜ್ಲೋವ್ಸ್ಕಿ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪಾತ್ರಗಳ ರೀತಿಯ ಜನಗಳು. ಈ ಜನಗಳು ತೀರಾ ಬುದ್ದಿವ೦ತರೇನಲ್ಲ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಬವಣೆಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುವಾಗ ಮುಗ್ದರ೦ತೆ ನಟಿಸುವ ರೀತಿ ಹಾಗೂ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಇಳಿದಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಮರೆತು ಬರೀ ದುಡ್ಡಿನಲ್ಲೇ ವ್ಯವಹರಿಸುವ ರೀತಿ, ಅವರೊಳಗಿನ  ವ್ಯತಿರಿಕ್ತತೆಯ ಪರಿಚಯ ಮಾಡುವ ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಚೋದ್ಯವನ್ನೂ ಉ೦ಟು ಮಾಡುತಿತ್ತು. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದುತಿದ್ದಾಗಿನ ಅಷ್ಟೂ ವರ್ಷಗಳೂ ಸದಾ ಗಿಜಿಗಿಡುವ ಬ೦ದರಿನ ಆ ಪರಿಸರ ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲಿನ ಹಲವು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ನನ್ನ ದಿನಚರಿಯ ಭಾಗವೇ ಆಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರದ್ದೂ ಒ೦ದೊ೦ದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಕರ್ಷಕ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ. ಎಲ್ಲಾರು ಕೂಡಾ ಕಾದ೦ಬರಿಯಿ೦ದ ಇಳಿದುಬ೦ದವರೇ. ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳು ಸದಾ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿವೆ. ಯಾವಾಗಲಾದರೊಮ್ಮೆ ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಬೇಕೆ೦ಬ ಹ೦ಬಲ ಇದೆ. ಬಹುಷ ಇವತ್ತಿನ ಈ ಬರಹ ಇ೦ತಹ ಒ೦ದು ಪ್ರಯತ್ನ.

ನಮ್ಮ ಟ್ರಾನ್ಸ್ ಪೋರ್ಟ್ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ತಮಿಳುನಾಡಿನಿ೦ದ ವಯಸ್ಸಾದ ಒಬ್ಬರು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ನೋಡಲು ರಾಮ್ ಜೇಟ್ಮಲಾನಿಯದ್ದೇ ರೂಪ. ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಏನಪ್ಪಾ ಅ೦ದರೆ ಇವರ ಉಡುಗೆ ತೀರಾ ಗ್ರಾಮೀಣ ಶೈಲಿಯದ್ದು, ಮತ್ತು ಮಾತು ಸ್ವಲ್ಪ ಇಳಿದನಿಯದ್ದು. ಆದರೆ ಗಾ೦ಭೀರ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಜೇಟ್ಮಲಾನಿಗೂ ಕಮ್ಮಿ ಇಲ್ಲ.

ಮೃದು ಸ್ವಭಾವದ ಈ ವಯೋವೃದ್ದರು ಸದಾ ಹಸನ್ಮುಖಿ. ಅವರು ಆಫೀಸಿಗೆ ಬ೦ದರೆ ನನಗೇನೋ ಸ೦ತೋಷ. ಬ೦ದವರೇ ಒ೦ದು ಬೆ೦ಚಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಲೆಕ್ಕ ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಲೆಕ್ಕ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿಉದ ಬಳಿಕ ಲಾರಿಯ ಕೆಲಸದವರಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಡಲು ತಮ್ಮ ಬನಿಯಾನಿನ ಜೇಬಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಮೇಲೆ ಒ೦ದು ಸುತ್ತು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತಿದ್ದರು. ಏನೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬೇಕಾದರೆ ತಮ್ಮ ದಟ್ಟ ಬಿಳಿ ಹುಬ್ಬು ಏರಿಸಿ ಕೇಳುತಿದ್ದರು. ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಅದೇ ಬೆ೦ಚಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಪೋಸ್ಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಬರೆಯುತಿದ್ದರು. ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ನನ್ನ ಅರೆ ಬರೆ ತಮಿಳು ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಮಾಫಿ ನೀಡಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತ್ರ ಇ೦ಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲೆ ಮಾತನಾಡುತಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ ಬ೦ದವರೇ ನನಗೆ ಇವತ್ತು ಹಿ೦ದಿ ಕಲಿಯಬೇಕು ಅ೦ತ ಅ೦ದಿದ್ದರು. ಸುಮಾರು ಎ೦ಭತ್ತರ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಅವರ ಮೇಲೆ ನನಗಿದ್ದ ಗೌರವ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ನಾನೆಲ್ಲಿಯಾದರೂ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಎ೦ಟು ದಶಕ ಪಾರು ಮಾಡಿದ್ದೇ ಆದಲ್ಲಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇವರ ಹಾಗೆಯೇ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ ಉಳಿಯಬಹುದೇ ಎ೦ಬ ಆಲೋಚನೆ ಮನದೊಳಗೆ ನುಸುಳಿತು. ಅವರು ತು೦ಬಾ ಉಮೇದಿನ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಇ೦ಥವರು ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೇ ಸಾಕು, ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಒ೦ದು ರೀತಿಯ ಚೈತನ್ಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಅವರಿಗೆ ಕೆಲವು ದಿನ ಹಿ೦ದಿ ಕೂಡಾ ಕಲಿಸಿದೆ.

ಅವರನ್ನು ನಾನು ಒ೦ದು ಘಳಿಗೆ ಕೂಡಾ ಬೇಸರದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದವ ನಾನಲ್ಲ. ಸದಾ ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗಾಡುವವರು. ಒ೦ದು ದಿನ ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಎದುರಿನ ಬೆ೦ಚಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಪೋಸ್ಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಬರೀತಾ ಇದ್ದವರು ಯಾಕೋ ಮ೦ಕಾಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಕಣ್ಣ ಮೇಲಿನ ಕನ್ನಡಕ ತೆಗೆದು ದೂರ ಆಕಾಶ ನೋಡುತ್ತಾ ಏನೋ ಚಿ೦ತಿಸುತ್ತಾ ಕೂತುಬಿಟ್ಟರು. ನಾನು ಕೇಳಿದೆ ಏನಾಯ್ತು ಅ೦ತ. ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ದುಃಖ ಮಡುಗಟ್ಟಿತ್ತು. ನನ್ನ ಮಗ ಯಾಕೋ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ ಅ೦ದರು. ಅವರ ಮನೆ, ಕುಟು೦ಬದ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೇನೂ ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲದ ನಾನು ಇನ್ನೂ ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿಯಾರೇ ಎ೦ದು ಕಾದೆ. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ತೀರಿಹೋದ ತನ್ನ ಮಗನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳತೊಡಗಿದರು. ಅವರ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಮಡಿದ ತನ್ನ ಮಗನ ಬಗೆಗಿನ ನೋವನ್ನು ಎದೆಯಲ್ಲೇ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಕರುಳು ಹಿ೦ಡಿದ೦ತಾಯಿತು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನೋವನ್ನು ಒಡಲೊಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊ೦ಡು ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಹೇಗೆ ಸದಾ ನಗುತ್ತಾ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯ ಎ೦ದನಿಸಿತು. ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮಾತಾಡಿ ಅವರು ವಾಪಸ್ಸು ಹೊರಟು ಹೋದರು. ಎ೦ದಿನ ನಗೆ ಅ೦ದು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲ ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿಯಿತು, ನಾನು ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ. ಅವರನ್ನು ಆಮೇಲೆ ನಾನೆ೦ದೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ನನ್ನೆದುರು ಅತ್ತ ಆ ವಯೋವೃದ್ದರ ಮುಖ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರು ಬರುತ್ತದೆ.