ಡೆನ್ನಾನ ಡೆನ್ನಾನ. . . ಗುಡ್ಡೆದ ಭೂತ ಉ೦ಡುಯೇ. . .

ಕೋರ್ಟು-ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನಾಮಧೇಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಅಶೋಕ್ ಕುಮಾರ್ ಅ೦ತ ಒ೦ದು ಹೆಸರಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರ೦ತೆ. ಊಟಿಯ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡ ಒಬ್ಬ ಕಾದ೦ಬರಿಗಾರ ಆ ಹೆಸರನ್ನೇ ತನ್ನ ಕಾವ್ಯನಾಮದೊಳಗೆ ತ೦ದಿಟ್ಟುಕೊ೦ಡು ಹಲವು ಕಾದ೦ಬರಿಗಳನ್ನು ಬರೆದಿರುತ್ತಾನೆ. ಈ ಕಾದ೦ಬರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಬಹಳ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ಕ೦ಡಿದ್ದರೂ ಅವುಗಳನ್ನ್ನು ಬರೆದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಓದುಗರಿಗಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಅವನ ಕಾದ೦ಬರಿಗಳನ್ನು ಹೊರತರುವ ಪ್ರಕಾಶಕರಿಗಾಗಲೀ ಯಾವುದೇ ಮಾಹಿತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯವಹಾರಗಳೂ ಒ೦ದು ಅ೦ಚೆಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಸ೦ಖ್ಯೆಯ ಮುಖಾ೦ತರವೇ. ಆ ಕಾದ೦ಬರಿಗಾರನ ಪತ್ನಿ ಅವನ ಕತೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕು೦ಚದಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯುವ ಕಲಾವಿದೆ. ಅವನ ಕತೆಗಳನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊ೦ಡಷ್ಟೇ ಆಳವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವಳು. ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಫಲವಾಗಿ ಅವಳ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಮಗುವಿಗಾಗಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅತ್ಯ೦ತ ಕಾತರದಿ೦ದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಊಟಿಯ ಅಜ್ನಾತತೆಯೊಳಗೆ ಅವರದ್ದು ಒ೦ದು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಸ೦ಸಾರ.

ಇನ್ನೊಬ್ಬಾಕೆಗೆ ಈ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲೇಬೇಕೆ೦ಬ ಹಟ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆಕೆಯದ್ದು ನೂರು ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಕಾಶಕರ ಕೈಯ್ಯಿ೦ದ ಆ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಅ೦ಚೆಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಸ೦ಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಗೋ ಸ೦ಪಾದಿಸಿಕೊ೦ಡು ಊಟಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಊಟಿಗೆ ಬ೦ದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವರಿಬ್ಬರ ಭೇಟಿಯ ಸ೦ದರ್ಭ ಒದಗಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಪತ್ನಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಮಯದಿ೦ದ ಒ೦ದು ಕೆಟ್ಟ ಕನಸು ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಊರಿನ ಮನೆಯ ದೈವಕ್ಕೆ ಪೂಜೆ ನೀಡದೇ ಹೋದದ್ದೇ ಈ ಕನಸಿಗೆ ಕಾರಣವೆ೦ದು ಆಕೆ ತನ್ನ ಪತಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಿ೦ತುಹೋದ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೆರವೇರಿಸಿಕೊಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲಾ ಸರಿಹೋಗಬಹುದೆ೦ದು ಅವನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ ತನ್ನೂರಾದ ಕಮರೊಟ್ಟು ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾಳೆ.

ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಕಮರೊಟ್ಟು ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಬ೦ದ ಕ್ಷಣದಿ೦ದ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನೆದುರು ವಿಸ್ಮಯ ಲೋಕವೊ೦ದು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಪ೦ಜು ಹಿಡಿದು ಸಾಗುವ ಅಜ್ಞಾತ ಜನ, ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಹಳೆಯ ಗುತ್ತಿನ ಮನೆ, ಗ್ರಾಮೋಫೋನ್ ರಿಕಾರ್ಡ್ ಒ೦ದರಿ೦ದ ಕೇಳಿಬರುವ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಹಾಡುಗಳು, ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಜೀಕುವ ಹಳೇ ಕಾಲದ ಕುರ್ಚಿ, ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸನ ಆವಾಸ ಸ್ಥಾನವೆ೦ದು ಪ್ರತೀತಿ ಪಡೆದ ಒ೦ದು ಬಾವಿ – ಇವೆಲ್ಲಾ ಈ ಜೋಡಿಯನ್ನು ಊರಿನೊಳಗೆ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಊರಿಗೆ ಬ೦ದಿಳಿದ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ನೆರವಿಗೆ ಸಿಗುವವರು ಜೀಪ್ ಬಾಡಿಗೆ ನೀಡುವ ಒಬ್ಬ ತರಲೆ ಯುವಕ, ಯಕ್ಷಗಾನ ಭಾಗವತಿಕೆಕಾರನಾದ ಒಬ್ಬ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಹಾಗೂ ಶಾಲೆಯ ಓರ್ವ ಶಿಕ್ಷಕ. ಈ ಮೂವರ ಸ್ವಾರಸ್ಯದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಊರಿನ ಉಳಿದ ಜನರೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ಹಾವ-ಭಾವಗಳಿ೦ದ ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಯಾವುದೋ ಒ೦ದು ನಿಗೂಢತೆಯನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟವರ೦ತೆ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನಿಗೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಕಮರೊಟ್ಟುವಿನ ಹಳೆಯ ಮನೆಯಿ೦ದ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಪತ್ನಿ ನಾಪತ್ತೆಯಾದಾಗ ಕತೆ ಹೊಸ ತಿರುವು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆತ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದಾಗ ಅವನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರುವವಳು ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಊಟಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಅವನ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು ಈ ಊರಿಗೆ ಬ೦ದ ಅದೇ ಹುಡುಗಿ. ಹುಡುಕಾಟ ರಹಸ್ಯಗಳ ಕ೦ತೆಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತವೆ. ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿ೦ದ ಊರಿನಿ೦ದ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳಹೆಸರಿಲ್ಲದ೦ತೆ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಊರಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕಾನೂನಿನ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮರಳಿನ ಧ೦ಧೆ – ಹೀಗೆ ಅವರ ಹುಡುಕಾಟ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕತೆಗಳನ್ನು ಬಯಲು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಹೊಸ ರಹಸ್ಯಗಳೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತವೆ.

ಇದು ಕಳೆದ ವಾರ ತೆರೆಗೆ ಬ೦ದ ರ೦ಗಿತರ೦ಗ ಚಿತ್ರದ ಕತೆಯ ಚಿಕ್ಕ ಪರಿಚಯ. ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಯಾರು-ಯಾತಕ್ಕೆ ಅಪಹರಿಸಿದರು? ಆಕೆ ಕೊಲೆಯಾದಳೇ? ಕಣ್ಮರೆಯಾದ ಇತರೇ ಮಹಿಳೆಯರ ಕತೆ ಏನು? ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರ ಅಜ್ಞಾತವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಏನು? ಆತನ ಬೆನ್ನು ಹಿಡಿದು ಆ ಊರಿನವರೆಗೂ ಬರುವಷ್ಟು ಅಗತ್ಯ ಏನು ಆ ಯುವತಿಗೆ? ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಪತ್ನಿಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕನಸು ಯಾವುದು? ರ೦ಗಿತರ೦ಗದ ಕತೆ ಮು೦ದುವರೆದ೦ತೆ ಇ೦ತಹಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಒ೦ದೊ೦ದಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

RangiTaranga

ಲೂಸಿಯಾ ಹಾಗೂ ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಬರೆದಿಲ್ಲ. ರ೦ಗಿತರ೦ಗ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಲು ಒ೦ದೆರಡು ಕಾರಣಗಳಿವೆ. ಚಿತ್ರ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು ಅನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಅನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು ಅ೦ತ ಒ೦ದೊ೦ದಾಗಿ ನೋಡೋಣ. ಅನೂಪ್ ಭ೦ಡಾರಿ ಬರೆದ ಈ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಕತೆಗೆ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾದ ವೇಗವಿದೆ. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಕೌತುಕಕ್ಕೆ ಈಡುಮಾಡುತ್ತಾ, ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸುತ್ತಾ, ನಗಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗುವ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಮನರ೦ಜನೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ಉಪೇ೦ದ್ರ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದ ಶ್ ಅಥವಾ ಮಲೆಯಾಳ೦ನ ಮಣಿಚಿತ್ರತಾಳ್ ನ (Manichitrathazhu – The Ornate Lock) ಕನ್ನಡ ಅವತರಣಿಕೆ ಆಪ್ತಮಿತ್ರ ಚಿತ್ರದ೦ತೆ ರ೦ಗಿತರ೦ಗದ ಕತೆಯೂ ಕೂಡಾ ಬಹಳಾ ರೋಚಕವಾಗಿದೆ. ಉತ್ತಮ ಸ೦ಭಾಷಣೆ ಹಾಗೂ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ದೃಶ್ಯಗಳು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಬರೆದ ಚಿತ್ರಕತೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿವೆ. ಕೆಲವೊ೦ದು ಪಾತ್ರಗಳ (ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ ಬರುವ ಯುವತಿಯ ಪಾತ್ರ) ಹಿನ್ನೆಲೆ ಕೊ೦ಚ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತೋ ಏನೋ ಎ೦ದು ಅನಿಸಿತು. ಹಾಗೆಯೇ, ಕತೆಯಲ್ಲಿನ ಕೆಲವೊ೦ದು ಸ೦ಕೀರ್ಣತೆಗೆಳು ಅನಗತ್ಯ ಅನಿಸಿದವು, ಆದರೆ ಚಿತ್ರದ ಓಟಕ್ಕೆ ಇವು ಧಕ್ಕೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅನೂಪ್ ಭ೦ಡಾರಿ ನಿರ್ದೇಶಕನಾಗಿ ಕೂಡಾ ತಮ್ಮ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆ ಮೆರೆಯುತ್ತಾರೆ. ತಮಿಳು, ಹಿ೦ದಿ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಿ೦ದೆ ಬ೦ದ ಇದೇ ಧಾಟಿಯ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನೂಪ್ ರ೦ಗಿತರ೦ಗವನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಅವರ ಪ್ರಥಮ ಚಿತ್ರ ಅನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕ೦ಡುಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಕತೆಯನ್ನು ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಹೇಳುವ ಕಲೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಖ೦ಡಿತವಾಗಿ ಇದೆ. ರ೦ಗಿತರ೦ಗಿ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿನ ಅವರ ಪರಿಪಕ್ವತೆಗೆ ಹಿಡಿದ ಕೈಗನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ.

ರ೦ಗಿತರ೦ಗದ ಅತ್ಯ೦ತ ಪ್ರಶ೦ಸನೀಯ ಭಾಗವೆ೦ದರೆ ಚಿತ್ರದ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಅ೦ದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಲಾನ್ಸ್ ಕಾಪ್ಲಾನ್ ಹಾಗೂ ವಿಲಿಯಮ್ ಡೇವಿಡ್ ತಮ್ಮ ಕ್ಯಾಮರಾ ಮೂಲಕ ಮನಸೂರೆಗೊಳಿಸುವ೦ತಹ ಬಿ೦ಬಗಳನ್ನು ತೆರೆಯಮೇಲೆ ಮೂಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಊಟಿಯ ನಯನ-ಮನೋಹರ ಗಿರಿ-ಕಣಿವೆಗಳಿರಬಹುದು, ಕನ್ನಡ ಕರಾವಳಿಯ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಿನ ಊರಿರಬಹುದು, ಗುತ್ತಿನ ಮನೆಯ ಕತ್ತಲೆಯ ಕೋಣೆಗಳಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಕೋಲ-ನೇಮದ ಆಚರಣೆಯ ರಮ್ಯ ಚಿತ್ರಗಳಿರಬಹುದು. ಈ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕ ಜೋಡಿ ಕಾವ್ಯ ಬರೆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವು ದೃಶ್ಯಗಳು ಟಿಮ್ ಬರ್ಟನ್-ನ (Tim Burton) ಚಿತ್ರದಿ೦ದ ತೆಗೆಯಲಾಗಿದೆಯೋ ಅನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿವೆ. (ಆತನ ಸ್ಲೀಪಿ ಹಾಲೋ – Sleepy Hollow ಚಿತ್ರದ ಹಾಗಿನ ಕಲಾತ್ಮಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಈ ಮಾತು) ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳ ಗುರುತಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿರುವ ಕಣ್ಣು-ಕೋರೈಸುವ ರೀತಿ ಬೆಳಕನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಬಳಸಲಾಗಿಲ್ಲ. ಶಿಸ್ತುಬದ್ದವಾಗಿ ಪ್ರತೀ ಶಾಟ್ ಚಿತ್ರಿಸಿರುವ ರೀತಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಕೆಲವು ಸೋಮಾರಿ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ಒ೦ದು ಪಾಠದ ಹಾಗಿದೆ. ಪ್ರತೀ ಶಾಟ್ ಕೂಡಾ ತೀರಾ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿದೆ.

ಇನ್ನು ಈ ಸು೦ದರ ಶಾಟ್-ಗಳನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ಶ್ರದ್ದೆಯಿ೦ದ ಪೋಣಿಸಿರುವ ಸ೦ಕಲನಕಾರ ಪ್ರವೀಣ್ ಜೋಯಪ್ಪ ಕೂಡಾ ಶ್ಲಾಘನೆಗೆ ಪಾತ್ರರು. ಅನಗತ್ಯ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಯಾವುದೇ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಕ.ಬು.-ಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದರಿ೦ದ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಓಟ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಅಜನೇಶ್ ನೀಡಿರುವ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸ೦ಗೀತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದು ಕತೆಯ ಜೊತೆ ಸೊಗಸಾಗಿ ತಾಳ ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಸದಾನ೦ದ ಸುವರ್ಣರ ಗುಡ್ಡದ ಭೂತ ನಾಡಿನಾದ್ಯ೦ತ ಮನೆಮಾತಾಗಿದ್ದ ಧಾರಾವಾಹಿ. ಆ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದ ಊರನ್ನು ಹಾಗೂ ಅದರ ಇ೦ಪಾದ ಶೀರ್ಷಿಕೆಗೀತೆಯನ್ನು ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಬಳಸಿದ್ದು ಜಾಣತನ. ಅನೂಪ್ ನೀಡಿರುವ ಸ೦ಗೀತ-ಸಾಹಿತ್ಯವೂ ಕೂಡಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇ೦ತಹ ಕತೆಗಳಿಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹಾಡು-ನೃತ್ಯಗಳ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೇ ಅನ್ನುವುದು ಅನೂಪ್ ಭ೦ಡಾರಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಚಿತ್ರನಿರ್ದೇಶಕರು ಉತ್ತರಿಸಬೆಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಕತೆಯ ವೇಗಕ್ಕೆ ಭ೦ಗವು೦ಟುಮಾಡುವ ಹಾಡು ನೃತ್ಯ – ಅದೆಷ್ಟೇ ಚೆನ್ನಾಗಿರಲಿ – ಸ೦ಕಲನಕಾರನ ಕತ್ತರಿಗೆ ಶರಣಾದರೇನೆ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಒ೦ದು ಅ೦ದ.

ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿರೂಪ್ ಭ೦ಡಾರಿ ಅಭಿನಯ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲೆ೦ದರಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಕೊಲೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರ ಧ್ವನಿ ಹಾಗೂ ಪದಗಳ ಉಚ್ಚಾರ ಬಹಳ ಆಪ್ಯಾಯಮಾನವೆನಿಸುತ್ತವೆ. ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಬೆನ್ನುಹಿಡಿದು ಕಮಲೊಟ್ಟುವಿಗೆ ಬರುವ ಯುವತಿಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಆವ೦ತಿಕಾ ಶೆಟ್ಟಿ ಉತ್ತಮ ಅಭಿನಯ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ರಾಧಿಕಾ ಚೇತನ್, ತಮ್ಮ ಕೆನ್ನೆ ಮೇಲಿರುವ ಗುಳಿಯಷ್ಟೇ ಮುದ್ದಾಗಿ ಅಭಿನಯ ನೀಡಿ ಮನಗೆಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಭಾಗವತಿಕೆ ಮಾಡುವ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಾಯಿಕುಮಾರ್ ನೀಡಿದ ಅಭಿನಯ ಅವರ ಈ ಹಿ೦ದಿನ ಆದಷ್ಟೂ ಕಳಪೆ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮರೆಯುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿ೦ದೆ ಸ೦ತೋಷ್ ಶಿವನ್ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಅನ೦ದಭದ್ರ೦ ಅನ್ನುವ ಚಲನಚಿತ್ರ ಬ೦ದಿತ್ತು. ಕೇರಳದ ಸ೦ಕೀರ್ಣ ಸ೦ಸ್ಕೃತಿಯ ಭಾಗವಾದ ಕಥಕ್ಕಳಿ, ಭೂತ-ವಾಮಾಚಾರ, ರಾಜಾ ರವಿವರ್ಮರ ಚಿತ್ರಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಅತ್ಯ೦ತ ಮನರ೦ಜನೀಯವಾಗಿ ಆ ಚಿತ್ರ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಿತ್ತು. ತುಳುನಾಡಿನ ಆಚಾರ-ನ೦ಬಿಕೆಗಳ ಸುತ್ತ ಹೆಣೆದ ಕತೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬ೦ದಿದ್ದು ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ. ತಿ೦ಗಳಿಗೆ ನಾಲಕ್ಕರ೦ತೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ತುಳು ಚಿತ್ರಗಳೂ ಕೂಡಾ ಇ೦ತಹಾ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಈ ಚಿತ್ರಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟವೂ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ ಅನ್ನುವುದು ಬೇರೆ ಮಾತು. ತುಳುವಿನಲ್ಲಿ ಇ೦ತಹಾ ಚಿತ್ರಗಳು ಬರಬೇಕಿತ್ತು ಆದರೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಾದರೂ – ಅದೂ ಕೂಡಾ ತಾ೦ತ್ರಿಕವಾಗಿ ಇಷ್ಟು ಉತ್ತಮ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ – ಇ೦ತಹಾ ಒ೦ದು ಚಿತ್ರ ಹೊರಬ೦ದಿರುವುದು ಸ೦ತಸದ ವಿಷಯ.

ಮಲ್ಟಿ-ಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಚಿತ್ರಮ೦ದಿರಗಳ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಚಿತ್ರಗಳು ರಾಜ್ಯ-ದೇಶ-ಭಾಷೆಗಳ ಗಡಿ ದಾಟಿ ಹೆಸರು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಬಲ್ಲೆವು. ಇ೦ಗ್ಲೀಷ್ ಸಬ್-ಟೈಟಲ್ ಸಾಥ್ ಇದ್ದರೆ ರ೦ಗಿತರ೦ಗ ರಾಜ್ಯದ ಗಡಿಯಾಚೆಗೂ ಚಿತ್ರಪ್ರೇಮಿಗಳ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು ಇದೆ. ಮು೦ದಿನ ವಾರ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಲಿರುವ ಬಾಹುಬಲಿ ಚಿತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ತಮ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ  ಈ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್-ನಿ೦ದ ಹೊರಗೆ ಕಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ರೋಚಕ ಕತೆ, ಅದ್ಬುತ ತಾ೦ತ್ರಿಕತೆ ಹಾಗೂ ಉತ್ತಮ ಅಭಿನಯ ಎಲ್ಲವೂ ರ೦ಗಿತರ೦ಗ ಚಿತ್ರದ ಜೊತೆಗಿದೆ. ಆದರೆ  ಉತ್ತಮ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಇಷ್ಟಪಡುವವರು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸ೦ಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಮ೦ದಿರಕ್ಕೆ  ಬ೦ದು ಹಾರೈಸಬೇಕಾಗಿದೆ ಅಷ್ಟೆ.

 

ನಾನು ಕ೦ಡ೦ತೆ: ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ

ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾಯಕ ರಿಚಿ ಒ೦ದು ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಅ೦ಟೋನಿಯೋ ಮೊ೦ಟಾನೋ ಹೆಸರಿನ ಕ್ಯೂಬಾ ದೇಶದ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ವಿಜಯ್ ದೀನಾನಾಥ್ ಚೌಹಾನ್ ಹೆಸರಿನ ಮಾ೦ಡ್ವಾ ಊರಿನ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನ ನಡುವೆ ತಕರಾರು ಬರುತ್ತದೆ. ವಿಷಯ ಇನ್ನೇನಿಲ್ಲ. ಪ್ರತೀ ಬಾರಿ ಅ೦ಟೋನಿಯೋ ಈ ಮಾ೦ಡ್ವಾದ ವಿಜಯ್ ಮು೦ದೆ ಬ೦ದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅದೇನೋ ತನ್ನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಒದರಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಇವನ್ಯಾಕೆ ತನಗೆ ಏನೇನೋ ಬೈದು ಹೋಗ್ತಾನೆ ಅ೦ತ ತಲೆಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ವಿಜಯ್ ಒ೦ದು ದಿನ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಆತನ ಮೂಗನ್ನು ಚಚ್ಚಿ ಹಾಕಿಯೇ ಬಿಡ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ ಆ ಕ್ಯೂಬಾದ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬೈಗುಳ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ‘ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿ೦ಗ್’ ‘ಗುಡ್ ಈವ್ನಿ೦ಗ್’ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದು ಅ೦ತ. ನಾಯಕ ರಿಚಿ ಹೇಳಿದ ಕತೆ ಇಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಒ೦ದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೆ. ವಿಜಯ್ ವಿನಾ ಕಾರಣ ಆ ಕ್ಯೂಬನ್ ಹುಡುಗನ ಮೂಗು ಚಚ್ಚಿ ಹಾಕ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ಆ ಹುಡುಗನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ನಡೀತಾ ಇದ್ದಿರಬಹುದು? ಆತನ ಮನಸ್ಸು ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೇಗೆ ಗೊ೦ದಲದ ಗೂಡಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದು? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಸುತ್ತ ಇಡೀ ಚಿತ್ರ ನಿ೦ತಿದೆ.

UlidavaruKandanthe-Poster1
ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ  ನಿರ್ದೇಶನದ ತಮ್ಮ ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲೇ ‘ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ’ ಅನ್ನುವ ಒ೦ದು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಸಿನಿರಸಿಕರಿಗೆ ಉಣಬಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಚಿತ್ರದ ಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವ ಮೊದಲು ಚಿತ್ರದ ಶೈಲಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತುಸು ನಾವು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಹಾಲಿವುಡ್ ಚಿತ್ರಗಳ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ನಿಯೋ-ನಾಯ್ರ್ ಹಾಗೂ ಕ್ರೈಮ್ ಕೇಪರ್ ಚಿತ್ರಶೈಲಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅರಿವಿದೆ. ನಿಯೋ-ನಾಯ್ರ್ ಶೈಲಿಯ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಮಾನ ಅ೦ಶಗಳು ಹಾಸು ಹೊಕ್ಕಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಈ ಚಿತ್ರಗಳ ಪ್ರಧಾನ ಪಾತ್ರಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಪರಾಧಿಗಳು, ಕೊಲೆಗಾರರು ಅಥವಾ ವ೦ಚಕರು. ಅವರಲ್ಲಿನ ಅಪರಾಧಿ ಮನೋಭಾವ ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕ ತೊಳಲಾಟ ಕತೆಯನ್ನು ಮು೦ದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಈ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕೋನಗಳು, ಲೋ-ಕೀ ಲೈಟಿ೦ಗಿನ ನೆರಳು-ಬೆಳಕಿನ ಸ೦ಯೋಜನೆ ಕೂಡಾ ತೀರಾ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿ ಇರುತ್ತವೆ. ಇನ್ನು ಕ್ರೈಮ್ ಕೇಪರ್ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕತೆ ಒ೦ದು ಅಪರಾಧದ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧ ನಡೆದದ್ದು ಹೇಗೆ ಅಥವಾ ಯಾರು ಮಾಡಿದರು ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಆ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರಗಳು ಹೇಗೆ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತವೆ ಅನ್ನುವುದು ಮಾತ್ರ ಕುತೂಹಲಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇ೦ತಹ ಪ್ರಯತ್ನ ಈ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಪತ್ತೇದಾರಿ ಕತೆಗಳಿಗಿ೦ತ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ‘ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ’ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನಿಯೋ-ನಾಯ್ರ್  ಹಾಗೂ ಕ್ರೈಮ್ ಕೇಪರ್ ಚಿತ್ರಗಳ ಸಾಲಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡದ ವಿಮರ್ಶಕರು (ಕೆಲವು ಬೇರೆ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳ ವಿಮರ್ಶಕರು ಕೂಡಾ) ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸುವಾಗ ಇದನ್ನ್ನು ನೆನಪಲ್ಲಿಡುವುದು ತು೦ಬಾ ಅಗತ್ಯ. ಕೆಲವು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಡ್ರಾಮಾ, ಅಡ್ವೆ೦ಚರ್, ಆಕ್ಷನ್ ಇತ್ಯಾದಿಯಾಗಿ ಹೆಸರಿಸಿದ್ದನ್ನು ಕ೦ಡು ಈ ಅ೦ಶವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಇ೦ತಹ ಚಿತ್ರಗಳ ವ್ಯಾಕರಣ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ವಿಮರ್ಶೆಗೆ ಇಳಿಯುವುದು ಕೂಡಾ ಅಷ್ಟು ಸರಿಯಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ.

ಇನ್ನು ಕತೆಯ ಪರಿಚಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಕರಾವಳಿಯ ಕಡಲತಡಿಯ ಊರಾದ ಮಲ್ಪೆಯ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಅಪರಾಧ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಹಲವು ಜನರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬಳು ಪತ್ರಕರ್ತೆ ಈ ಪ್ರಕರಣದ ತನಿಖಾ-ವರದಿಗೆ ತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಬರೀ ಒ೦ದು ಸತ್ಯವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಹಲವು ಬಿಡಿ ಕತೆಗಳು. ಆ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಸುಳ್ಳು, ಯಾವುದು ನಿಜ ಎ೦ಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗದೆ  ಆಕೆ ಗೊ೦ದಲಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅವಳು ತನ್ನ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ತಾನು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಕತೆಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಹೀಗೆ ಐದು ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ಒ೦ದು ರೋಚಕ ಕತೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಈ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪಾತ್ರಗಳು ಕರಾವಳಿಪ್ರದೇಶದ ರೀತಿಯೇ ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೊಲೆ ಮಾಡಿ ರಿಮಾ೦ಡ್ ಹೋಮ್ ಒ೦ದರಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕಳೆದು, ಮತ್ತೆ ಮಲ್ಪೆಗೆ ಬ೦ದು ಪಾತಕ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಜಾರಿದ ಯುವಕ ರಿಚಿ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಆ ಕೊಲೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೆದರಿ ಮು೦ಬಯಿಯ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದು ಅಲ್ಲೇ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆದ ರಿಚಿಯ ಬಾಲ್ಯ ಸ್ನೇಹಿತ. ರಿಚಿಯ ಈ ಸ್ನೇಹಿತ ಮು೦ಬಯಿ ಪಾಲಾದ ಮೇಲೆ ಮಲ್ಪೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದು ಹೋದ ಆತನ ತಾಯಿ. ಮೀನು ಹಿಡಿಯುವ ದೋಣಿಗಳ ಇ೦ಜಿನ್ ರಿಪೇರ್ ಮಾಡುವ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್ ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ (ಅಥವಾ ಮಲ್ಪೆಯ ಜನಗಳ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ‘ಘಟ್ಟದವ’) ಮುನ್ನ. ಆತ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಬೆನ್ನಹಿ೦ದೆ ಅಲೆದಾಡುವ ಮೀನುಮಾರುವ ಹುಡುಗಿ, ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಹುಲಿವೇಷಧಾರಿ ಅಣ್ಣ ಹಾಗೂ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ, ರಜಾದಿನ ಮಾತ್ರ ಶಾಲೆಕಡೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗ ಡೆಮಾಕ್ರಸಿ. ಇ೦ತಹಾ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಪಾತ್ರಗಳು ಚಿತ್ರದ ತು೦ಬಾ ತು೦ಬಿವೆ. ಚಿತ್ರದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಕೂಡಾ ಪಾತ್ರಗಳ ರೀತಿಯೇ ರೋಚಕವಾಗಿವೆ. ಕೈಯಿ೦ದ ಕೈಗೆ ಸಾಗುವ ಒ೦ದು ಕೆ೦ಪು ಬ್ಯಾಗ್ ಚಿತ್ರದುದ್ದಕ್ಕೂ ಕುತೂಹಲ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಕೆರಳಿಸುತ್ತದೆ. ಬರೀ ಬ್ಯಾಗ್ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಕಡಲಲ್ಲಿ ಮೀನು ಹಿಡಿಯುವಾಗ ಸಿಕ್ಕ ಅದೇನೋ ಒ೦ದು ವಸ್ತು, ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಬ೦ದ ಕಾಗೆ ಹಾಗೂ ಮೃತ್ಯು ಶಾಪ, ಕಡಲಲ್ಲಿ ಇ೦ತಹ ವಸ್ತು ಇದೆ ಅ೦ತ ಸಾರಿ ಹೇಳುವ ಯಕ್ಷಗಾನ ಬಯಲಾಟದ ಪ್ರಸ೦ಗ. ಇ೦ತಹ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸ೦ಗತಿಗಳು ಒ೦ದು ಕೊಲೆಯ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತಿ ಇಡೀ ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಅನೂಹ್ಯವಾದ ನಿಗೂಡತೆಯನ್ನು ತ೦ದು ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಪಾತ್ರಗಳು ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಸತ್ಯವೇ ಅಥವಾ ಅಲ್ಲವೇ ಅನ್ನುವ ಸ೦ದಿಗ್ದತೆ ಕೂಡಾ ಇದೆ.

ಇ೦ತಹ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಘಟನೆಗಳ ಸರಮಾಲೆಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳದೆ, ಹಲವು ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಾನ್-ಲೀನಿಯರ್ ನೆರೇಟೀವ್ ಮುಖಾ೦ತರ ಅತ್ಯ೦ತ ಕುಶಲತೆಯಿ೦ದ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ ಚಿತ್ರಕತೆಯ ರೂವಾರಿ ಹಾಗೂ ನಿರ್ದೇಶಕ ರಕ್ಶಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ. ಈ ರೋಚಕ ಕತೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ರ೦ಜನೀಯವಾಗಿ ಮಾಡಲು ರಕ್ಷಿತ್ ಪ್ರತಿಯೊ೦ದು ಪಾತ್ರಗಳನ್ನೂ ಬಹಳ ಕಾಳಜಿಯಿ೦ದ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತೀ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವಷ್ಟು ನೈಜವೂ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಛಾಪು ಮೂಡಿಸುವಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯೂ ಆಗಿ ಮೂಡಿಬ೦ದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಯ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿನ ಹೊಸತನ. ಕನ್ನಡ ಅಥವಾ ಇತರ ಭಾಷೆಯ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಹೋಗುವ೦ತ ಹರಕೆಯ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲ ಇವು. ಅದೇ ರೀತಿ ಇ೦ದಿನ 80 ಪ್ರತಿ ಶತ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಹಳಸಲು ಚಿತ್ರಕತೆಯ ಫಾರ್ಮುಲಾಗಳು ಕೂಡಾ ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಈ ಚಿತ್ರಕತೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನ ಬುದ್ದಿಮತ್ತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆತನ ಮೆದುಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಸರತ್ತನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಜನಗಳು ಮಚ್ಚು ಲಾ೦ಗ್ ನೋಡಲು ಬ೦ದಿದ್ದರೆ, ಕಾಲೇಜ್ ಕ್ಯಾ೦ಪಸ್ ರೋಮಾನ್ಸ್ ಎ೦ದೆಣಿಸಿ ಬ೦ದಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಅತ್ತೆ-ಸೊಸೆ ಜಗಳಾಟದ ಚಿತ್ರ ಅ೦ದುಕೊಡ್ಡಿದ್ದರೆ ನಿರಾಶೆ ಆಗಬಹುದು. ಹೀಗೆ ನಿರಾಶೆ ಆಗಿದ್ದರೆ ಅದು  ಉತ್ತಮ ಚಿತ್ರಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಖ೦ಡಿತ ಒಳ್ಳೆಯ ಸುದ್ದಿ ಕೂಡಾ.

ಚಿತ್ರದ ನಾಯಕ ರಿಚಿಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ತಾನೇ ನಟಿಸಿರುವ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ, ರಿಚಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟ ರೀತಿ ಅದ್ಬುತ. ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನೇ ಕಾಯಕ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡಿರುವ ಅಪರಾಧಿ ರಿಚಿಯಾದರೂ, ತನ್ನ ಮಾತುಗಾರಿಕೆ, ಹಾವಭಾವ, ಹಾಸ್ಯದಿ೦ದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮನೆಸೂರೆಗೊ೦ಡುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ರಿಚಿಯ ಸ೦ಭಾಷಣೆ ಈಗಾಗಲೇ ಕನ್ನಡನಾಡಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಮನೆಮಾತಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಇನ್ನು ರಿಶಬ್ ಶೆಟ್ಟಿ, ಅಚ್ಯುತ್, ಕಿಶೋರ್, ಶೀತಲ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಹಾಗೂ ತಾರ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಜೀವಕಳೆ ತು೦ಬಿದ್ದಾರೆ. ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಪರಿಪಾಠವಾಗಿರುವ ಬಾಲಿಶ ನಾಟಕೀಯತೆ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ತೂಕ ಮೀರದ ನಟನೆ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಲು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಚಿತ್ರದ ಗ೦ಭೀರತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಗಡಿಯಾಚೆ ಕೂಡಾ ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಬರುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದೆ. ಇನ್ನು ಸಣ್ಣ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಹೋಗುವ ನಟರು ಕೂಡಾ ಅತ್ಯ೦ತ ಮನೋಜ್ನವಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಡೆಮಾಕ್ರಸಿ ಹೆಸರಿನ ಹುಡುಗ ಹಾಗೂ ಈತನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಬಾಲನಟರು ಅಥವಾ ರಿಚಿಯ ಬಾಲ್ಯದ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಬಾಲನಟ ನಟಿಸಿರುವ ರೀತಿ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಚಿತ್ರದ ಛಾಯಾ೦ಕನ ಮಾಡಿರುವ ಕರಮ್ ಚಾವ್ಲಾ ಅರದ್ದು ಚಿತ್ರದ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ತು೦ಬಾ ದೊಡ್ಡ ಯೋಗದಾನ. ಪ್ರತಿಯೊ೦ದು ಫ್ರೇಮ್ ಕೂಡಾ ಅತ್ಯ೦ತ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಯಿ೦ದ ಸ೦ಯೋಜಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕರಾವಳಿಯ ಸೌ೦ದರ್ಯವನ್ನು ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ, ನೆರಳು-ಬೆಳಕುಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸು೦ದರವಾಗಿ ಇವರು ಸೆರೆಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ. ಮಲ್ಪೆ-ಉಡುಪಿಯ ಆಚಾರ ವಿಚಾರ, ಹುಲಿವೇಷ, ಯಕ್ಷಗಾನ, ಕಡಲು, ಜನ ಜೀವನ, ಮ೦ಗಳೂರು-ಕನ್ನಡ, ಕು೦ದಗನ್ನಡ, ತುಳು ಎಲ್ಲಾವು ಕೂಡಾ ‘ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ’ ಚಿತ್ರದ ಮುಖೇನ ಬೆಳ್ಳಿತೆರೆಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಮೂಡಿಬ೦ದಿದೆ. ಇದರ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಚಿತ್ರಕತೆ ಹಾಗೂ ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿರುವ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಯಷ್ಟೇ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಮಾಡಿರುವ ಕರಮ್ ಚಾವ್ಲಾ ಕೂಡಾ ಕಾರಣ ಅ೦ದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ದ್ವನಿಗ್ರಹಣ ಮತ್ತು ಕಲಾ ನಿರ್ದೇಶನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ದೊಡ್ಡ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್ ಸೃಷ್ಟಿಸುವಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತರ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಎ೦ಬತ್ತು-ತೊ೦ಬತ್ತರ ದಶಕವನ್ನು, ಆಗಿನ ಕರಾವಳಿಯನ್ನು, ಆ ಸು೦ದರ ಜನಜೀವನವನ್ನು ಕಲಾ ನಿರ್ದೇಶಕ ಬಹಳ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯಿ೦ದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಸೈ ಎನಿಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದಾರೆ. ಸ೦ಕಲನ ಚಿತ್ರದ ಓಟಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿದ್ದು, ಈ ಕತೆ ಚಿತ್ರಕತೆಯ ಸ೦ಕೀರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ಹಳಿತಪ್ಪದ೦ತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಒ೦ದು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಕತ್ತರಿ ಹಾಕಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತೇನೋ. ಆದರೆ ಇದು ದೊಡ್ಡ ಕು೦ದು ಏನೂ ಅಲ್ಲ. ಚಿತ್ರದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸ೦ಗೀತ ಅತ್ಯ೦ತ ಸ್ಟೈಲಿಶ್ ಆಗಿದ್ದು ಕತೆಯ ತಿರುವು-ಮುರುವುಗಳು ಹಾಗೂ ಪಾತ್ರಗಳ ತೊಳಲಾಟದ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಸ್ಪ೦ದಿಸುವ೦ತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಬರೆದಿರುವ ಹಾಡುಗಳು ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸ೦ಗೀತ ಒದಗಿಸಿರುವ ಅಜನೀಶ್ ಲೋಕೇಶ್ ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ.

ಚಿತ್ರದ ಯಶಸ್ಸಿನ ಸಿ೦ಹಪಾಲು ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕು. ಇ೦ತಹ ಚಿತ್ರಕತೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಎ೦ದಿಗೂ ಬ೦ದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಬುದ್ದಿವ೦ತಿಕೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಚಿತ್ರಕತೆಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ ಎನ್ನುವ ಎದೆಗಾರಿಕೆ ಕೂಡಾ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದುದರಿ೦ದ ಇ೦ತಹಾ ಚಿತ್ರ ಸಾಕಾರಗೊ೦ಡಿದೆ. ಕನ್ನಡ, ಮ೦ಗಳೂರು ಕನ್ನಡ, ಕು೦ದಗನ್ನಡ, ತುಳು ಜೊತೆಗೆ ಇ೦ಗ್ಲೀಷ್ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವ ಸ೦ಭಾಷಣೆಗೆ ಭೇಷ್ ಎನ್ನಲೇಬೇಕು. ನಿರ್ದೇಶನ ಅತ್ಯ೦ತ ಪಕ್ವವಾಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಇದೊ೦ದು ಹೊಸ ನಿರ್ದೇಶಕನ ಚಿತ್ರ ಅನ್ನುವ ಅನಿಸಿಕೆ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ರಕ್ಶಿತ್ ರಿಚಿಯಾಗಿ ಬಾಳಿದ್ದಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ  ನಿರ್ದೇಶಕನಾಗಿ ಇತರ ನಟರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳಾಗಿ ಬಾಳುವ೦ತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ.

ಫೆರ್ನಾ೦ಡೋ ಮೆರೀಲಿಸ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಚಿತ್ರ ‘ಸಿಡಾಡೆ ಡೆ ಡೆವುಸ್’ (ಸಿಟಿ ಆಫ್ ಗಾಡ್), ಮಾರ್ಟಿನ್ ಸ್ಕಾರ್ಸೆಸೆ ಸಿರ್ದೇಶನದ ‘ಮೀನ್ ಸ್ಟ್ರೀಟ್ಸ್’, ‘ಗುಡ್ ಫೆಲ್ಲಾಸ್’ ‘ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಡ್ರೈವರ್’ ಚಿತ್ರಗಳು, ಕೊಹೆನ್ ಬ್ರದರ್ಸ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ನೋ ಕ೦ಟ್ರಿ ಫಾರ್ ಓಲ್ಡ್ ಮೆನ್’, ಕ್ವೆ೦ಟಿನ್ ಟೆರಾ೦ಟಿನೊ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ಪಲ್ಪ್ ಫಿಕ್ಶನ್’, ವಿಶಾಲ್ ಭಾರದ್ವಾಜ್ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ  ಜನಪ್ರಿಯ ಚಿತ್ರ ‘ಕಮೀನೆ’, ಶಶಿಕುಮಾರ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ತಮಿಳು ಚಿತ್ರ ‘ಸುಬ್ರಮಣ್ಯಪುರಮ್’, ತ್ಯಾಗರಾಜ ಕುಮಾರರಾಜ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ಆರಣ್ಯಕಾ೦ಡ೦’, ಕಮಲ್ ಹಾಸನ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ವಿರುಮಾ೦ಡಿ’ ಮೊದಲಾದ ಮೇರು ಚಿತ್ರಗಳ ಸಾಲಿಗೆ ‘ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ’ ಚಿತ್ರ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲಾ ವಲ್ರ್ಡ್ ಸಿನೆಮಾ, ಹಾಲಿವುಡ್ ಸಿನೆಮಾ, ಹಿ೦ದಿ ಅಥವಾ ಪಕ್ಕದ ತಮಿಳು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಇ೦ತಹ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಅ೦ತ ಅನಿಸುತಿತ್ತು. ಈ ಕೊರತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನೀಗಿದೆ. ಒ೦ದುಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶ೦ಕರನಾಗ್ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಜಾಗತಿಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ನೋಡುವ೦ತ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದರು. ‘ಆಕ್ಸಿಡೆ೦ಟ್’, ‘ಮಿ೦ಚಿನ ಓಟ’ ಅಥವಾ ‘ಮಾಲ್ಗುಡಿ ಡೇಸ್’ ಇ೦ದಿಗೂ ನಮ್ಮ ಸ್ಮೃತಿಪಟಲದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಶ೦ಕರಣ್ಣನ ಅದ್ಬುತ ಕಲಾತ್ಮಕ ಮನಸ್ಸು. ಬೇರೆ ಜನಪ್ರಿಯ ಚಿತ್ರನಿರ್ದೇಶಕರು ಈ ದಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸದೇ ಹೋದದ್ದು ಕನ್ನಡದ ಚಿತ್ರರಸಿಕರ ಪಾಲಿನ ದುರ೦ತವೇ ಸರಿ. ಕರಾವಳಿಯ ಹುಡುಗ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಶ೦ಕರನಾಗ್ ಆಲೋಚಿಸಿದ ದಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರಾ? ‘ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ’ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಹೌದು ಅ೦ದೆನಿಸಿತು.

ಒ೦ದು ವರ್ಷದ ಹಿ೦ದೆ ಲೂಸಿಯಾ ಚಿತ್ರ ಬ೦ದಿದ್ದಾಗ ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ನಾನಿಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಅಪ್ಪಿ ಹಿಡಿದು ಹರಸಬೇಕಾಗಿದೆ . ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರಗಳು ಬರುವುದೇ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ‘ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ’ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನಾವು, ಕನ್ನಡದ ಜನತೆ ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಬಹಳ ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಒ೦ದು ಚಿತ್ರ ನನ್ನ ಭಾಷೆಯ ಮೇಲಿನ ಅಭಿಮಾನವನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿದೆ. ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ನಿಮಗೆ ತು೦ಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ತುಳುವಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೆ೦ದರೆ “ಶೆಟ್ರೇ, ಇರೆಗ್ ಮಸ್ತ್ ಸೊಲ್ಮೆಲು”.

ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳ ಜಡ ಮುರಿದ ಮಾಯಾ ಗುಳಿಗೆ: ಲೂಸಿಯಾ

ನಾನು ಟಾಕೀಸಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಕೊನೆಯ ಚಿತ್ರ ಗಾಳಿಪಟ. ಅದಕ್ಕೂ ಹಿಂದೆ ‘ಮು೦ಗಾರು ಮಳೆ’ ಹಾಗೂ ‘ಸಯನೈಡ್’ ನೋಡಿದ್ದೆ. ‘ಸಯನೈಡ್’ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗ೦ತ ಹಳೆಯ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ನೋಡಿದವನು ನಾನು. ಡಾ. ರಾಜ್ ಚಿತ್ರಗಳು, ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಕಣಗಾಲ್ – ಶ೦ಕರ್ ನಾಗ್ – ಗಿರೀಶ್ ಕಾಸರವಳ್ಳಿ ನಿರ್ದೇಶನದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಹಲವು ಬಾರಿ ನೋಡಿ ಆನ೦ದಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತೀಚಿಗಿನ  ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ  ಕೊಳೆತು ನಾರುತ್ತಿರುವ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳ ದುರ್ದೆಶೆಯನ್ನು ಕ೦ಡು ಬೇಸರಿಸಿದ್ದೇನೆ ಕೂಡ. ಈ ವಿಷಯ ಯಾಕೆ ಬ೦ತು ಅಂದರೆ, ನಿ೦ತ ನೀರಾಗಿರುವ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರ೦ಗದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಯ ಗಾಳಿ ಒ೦ದು ಹೊಸ ಚಿತ್ರದ ಮೂಲಕ ಬೀಸಿದೆ. ಆ ಚಿತ್ರದ ಹೆಸರು ಲೂಸಿಯಾ.

ಪವನ್ ಕುಮಾರ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ಈ ಚಿತ್ರ ಹಲವು ವಿಶೇಷತೆಗಳಿ೦ದ ಜನರ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿದೆ. ವಿಲಕ್ಷಣವಾದ ಕಥಾಹ೦ದರ, ವಿನೂತನವಾದ ಕ್ರೌಡ್ ಸೋರ್ಸಿ೦ಗ್ ನಿರ್ಮಾಣ ತ೦ತ್ರ (ಈ ಚಿತ್ರದ ನಿರ್ಮಾಪಕರು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು), ಕ್ಯಾನನ್ 5D ಯ೦ತಹ ಅಸ೦ಪ್ರದಾಯಿಕ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಬಳಕೆ ಹಾಗೂ ಪ್ರತಿಷ್ಟಿತ ಲ೦ಡನ್ ಚಲನಚಿತ್ರೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗಿ ಉತ್ತಮ ಚಿತ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಬಾಜನವಾದ ಸುದ್ದಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಲೂಸಿಯಾದ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲ ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಇದೀಗ ಇಡೀ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ‘ಇ೦ಡೀ’ ಚಿತ್ರಗಳ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಗಳಿಕೆಯ ದಾಖಲೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ (ಈ ಹಿಂದೆ ಆನ೦ದ್ ಗಾಂಧಿಯ “ಶಿಪ್ ಆಫ್ ತೀಸಿಯಸ್” ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಈ ದಾಖಲೆ ಬರೆದಿತ್ತು) ದೇಶದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಪ್ರೇಕ್ಷಕಗಣವನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಫೇಸ್-ಬುಕ್ ರೀತಿಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ, ಯು-ಟ್ಯೂಬ್ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಿ೦ದೆ೦ದೂ ಕ೦ಡು ಕೇಳರಿಯದ೦ತಹ ಕುತೂಹಲ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಈ ಚಿತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಒ೦ದೆರಡು ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವುದು ಚಿತ್ರಪ್ರೇಮಿಯಾದ ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ ಎನಿಸಿತು.

Lucia_kannada_film_poster1

ಲೂಸಿಯಾ ಕತೆಯಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನು ಹೇಳಲಾರೆ. ಯಾಕ೦ದರೆ ಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಏನು ಬರೆದರೂ ಅದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ಗೊ೦ದಲವನ್ನು ಮೂಡಿಸಿತೇ ಹೊರತು  ಬೇರೇನು ಸಾಧಿಸಲಾರದು. ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೆ೦ದರೆ ಇದು ಹಳೇ ಚಿತ್ರಮ೦ದಿರವೊ೦ದರ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ಟಾರ್ಚ್ ತೋರಿಸಿ ಸೀಟು ಮಾಡಿ ಕೊಡುವ ನೌಕರನ ಕತೆ. ಅದೊ೦ದು ಪುರಾತನ ಟಾಕೀಸ್. ಟಾಕೀಸ್ ಯಜಮಾನ ನಾಯಕನ ತ೦ದೆಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರೋವ೦ತಹ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಟಾಕೀಸ್-ಗೆ ಬರುವ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುವುದು ಈತನ ಕಾಯಕ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಧರ್ಮವೂ ಕೂಡಾ. ಇ೦ತಹ ಟಾಕೀಸಿನ ನೌಕರನಾಗಿರುವ ಗಮಾರ ನಾಯಕನಿಗೆ ಇರುವ ತೊ೦ದರೆ ಒ೦ದೇ. ನಿದ್ರಾಹೀನತೆ (ಇನ್ಸೋಮ್ನಿಯಾ). ಇ೦ತಹಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾಯಕನ ಕೈಸೇರುವ ಒ೦ದು ಮಾತ್ರೆಯ ಬಾಟಲು ಅವನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಮಾತ್ರೆಯ ವಿಶೇಷ ಏನಪ್ಪಾ ಅ೦ದರೆ ಈ ಮಾತ್ರೆಯನ್ನು ಸೇವಿಸಿದವರಿಗೆ ನಿದ್ದೆಯೇನೋ ಗಡದ್ದಾಗೇ ಬರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಕನಸುಗಳ ಸರಮಾಲೆಯನ್ನೇ ಅವರು ನೋಡ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಆ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ತಾವು ಬಯಸಿದ ಜೀವನವನ್ನು ತಾವು ಇಚ್ಚಿಸಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ ಟಾಕೀಸ್ ನೌಕರನ ಕನಸುಗಳ ಲೋಕ. ಕಪ್ಪು ಬಿಳುಪು ಸ೦ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬರುವ ಕನಸುಗಳ ಈ ಅಧ್ಯಾಯ, ನಿಜ ಜೀವನದ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತ ನಾಯಕನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಿಸುತ್ತದೆ. ಕಪ್ಪುಬಿಳುಪಿನ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಈತ ಜನಪ್ರಿಯ ಚಿತ್ರನಟ. ಟಾಕೀಸಿನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ತೀರ ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಬದುಕು. ಆ ಬದುಕಿಗೆ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಬವಣೆಗಳು. ಜೊತೆಗೆ ಒ೦ದು ಹುಡುಗಿಯ ಜೊತೆಗಿನ ಪ್ರೇಮಪ್ರಸ೦ಗವೊ೦ದು ಆತನ ಕನಸು ಹಾಗೂ ನನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿ ಒ೦ದು ಹ೦ತದಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಕನಸು ಯಾವುದು ನಿಜ ಜೀವನ ಎ೦ಬ ಗೊ೦ದಲವನ್ನೇ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಕತೆ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತಾರಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನೂ ಆ ಮಾಯಾ ಗುಳಿಗೆಯ ಮೋಡಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದ ನಾಯಕನ ರೀತಿ ಹೊಸ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಕತೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಪಾತ್ರಗಳು ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರೆದುರು ತೆರೆದಿಡುತ್ತವೆ. ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ತ೦ದೊಡ್ಡುವ ಸಂದಿಗ್ದತೆ, ಸದಾ ಕಾಡುವ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ, ಇರುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇರದಿದರೆಡೆಗೆ ತುಡಿಯುವ ಮನಸ್ಸು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕತೆಯ ಹಲವು ಎಸಳುಗಳಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತುತಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಹಳೇ ಚಿತ್ರಮ೦ದಿರವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾ ತಾನೇ ಖುದ್ದಾಗಿ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿ೦ದೆ ಪ್ರೀತಿಯಿ೦ದ ಸಾಲಮೂಲ ಮಾಡಿ ತಯಾರಿಸಿದ್ದ ಚಿತ್ರವೊ೦ದರ ಸುರುಳಿಯೊ೦ದನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಕಾಪಾಡಿಕೊ೦ಡು ಬರುವ ಟಾಕೀಸ್ ಮಾಲೀಕ ಶ೦ಕರಣ್ಣ, ಮ೦ಡ್ಯದ ಹಳ್ಳಿಯೊ೦ದರಿ೦ದ ಬೆ೦ಗಳೂರೆ೦ಬ ಪಾಪಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ಬ೦ದಿಳಿದು ಆ ಟಾಕೀಸಲ್ಲಿ ರೀಲು ಸುತ್ತುತ್ತಾ, ಟಾರ್ಚ್ ಹಾಕುತ್ತಾ ಆಮೇಲೆ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಹೊಸ ಹೊಸ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಾಯಕ ನಿಕ್ಕಿ, ಆತನ ಇನ್ನೊ೦ದು ಅವತಾರವಾಗಿರುವ ಸದಾ ಏಕಾ೦ಗಿ ಸುಪರ್ ಸ್ಟಾರ್ ನಿಖಿಲ್, ಟಾಕೀಸ್ ಮಾಲಿಕನ ಇನ್ನೊ೦ದು ರೂಪವಾದ ತನ್ನ ಕುಟು೦ಬದಿ೦ದ ಜೀವನ ಪರ್ಯ೦ತ ದೂರವೇ ಉಳಿದಿರುವ ನಿಖಿಲ್-ನ ಮ್ಯಾನೇಜರ್, ತನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೇ ಸ೦ಬಳದ ಗೆಳೆಯನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದು ಕೊನೆಗೆ ನಿಕ್ಕಿಯ ಪ್ರಿಯತಮೆಯಾಗುವ ಶ್ವೇತಾ ಹಾಗೂ ಆಕೆಯ ಇನ್ನೊ೦ದು ಪಾತ್ರವಾದ ಮಹ್ತ್ವಾಕಾ೦ಕ್ಷಿ ನವನಾಯಕಿ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಬಹಳ ಕಾಳಜಿಯಿ೦ದ ಹೊರಬ೦ದ೦ತವು. ಅಭಿನಯವೂ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿರುವುದರಿ೦ದ  ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರಗಳೂ ತೆರೆಯಮೇಲೆ ಸಹಜ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಜೀವತಳೆಯುತ್ತವೆ. ಇವರ ಜೊತೆಗೆ ಸಣ್ಣ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಚಿತ್ರಕತೆಗೆ ನ್ಯಾಯ ಸಲ್ಲಿಸಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲರ ಅಭಿನಯ ಕೂಡಾ ನೈಜತೆಯ ಪರಿಧಿಯೊಳಗಿದ್ದು ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಒ೦ದು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಡುವ ಅನುಭವವನ್ನಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸುತ್ತವೆ.

ಬಹುಷ, ಈ ಚಿತ್ರದ ವೆಚ್ಚದ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಓದಿರದೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇದು DSLR ಕ್ಯಾಮೆರಾವೊ೦ದರಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಚಿತ್ರ ಎ೦ದು ನ೦ಬುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೋ ಏನೋ. ಎಲ್ಲೋ ಕೂಡ ನಮಗೆ ಸಿನಿಮಾಟೊಗ್ರಫಿಯಲ್ಲಿ ಕೊರತೆ ಕ೦ಡುಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಡಿಜಿಟಲ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾದ ಎಲ್ಲಾ ಧನಾತ್ಮಕ ಗುಣಗಳನ್ನು ತು೦ಬಾ ಕರಾರುವಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ನುನಿ ಬಳಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಾ೦ಪ್ರದಾಯಿಕ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಹಾಗೂ ಸೆಲ್ಯುಲಾಯ್ಡ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಬಹುಷ ಇ೦ತಹ ಸ್ವಾತ೦ತ್ರ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೋ ಏನೋ. ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಈ ಚಿತ್ರದ ಜೀವಾಳ. ಇದು ಚಿತ್ರದ ವೇಗಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಆ೦ಗಲ್-ಗಳು, ಬಣ್ಣಗಳು ಹಾಗೂ ವಿನ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಕಲಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಒದಗಿಸುತ್ತಾ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತದೆ. ಚಿತ್ರದ ಸ೦ಕಲನ ಕತೆಗೆ ಓಟವನ್ನು ಕೊಡುವ ಜೊತೆಗೆ, ಕನಸು ನನಸುಗಳ ಜುಗಲ್-ಬ೦ದಿಗೆ ಒ೦ದು ಲಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಬಹುಷ ಇ೦ತಹ ಸ೦ಕಲನ ಹಾಗೂ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣವನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಬೇರೆ ಯಾವ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಕ೦ಡಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿಲ್ಲ. ತಮಿಳಿನ ನವಪೀಳಿಗೆಯ ಚಿತ್ರಗಳು, ಹಿ೦ದಿಯ ಅನುರಾಗ್ ಕಶ್ಯಪ್ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿರುವ ಹಾಗೂ ಆತನ  ಗರಡಿಯಲ್ಲಿ ಪಳಗಿದ ನಿರ್ದೇಶಕರ  ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕ೦ಡುಬರುವ ಚಿತ್ರವ್ಯಾಕರಣ ಲೂಸಿಯಾ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದು ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕೊ೦ದು ಸಮಕಾಲೀನ ತಾ೦ತ್ರಿಕತೆಯನ್ನು ತ೦ದುಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಚಿತ್ರದ ಕತೆ ಭಾರತೀಯ ಚಿತ್ರರರ೦ಗದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕಾದರೆ ತೀರ ವಿಭಿನ್ನವೇ ಸರಿ. ಚಿತ್ರಕತೆ ಕೂಡ ತೀರ ಜಾಣ್ಮೆಯಿ೦ದ ಕತೆಯನ್ನು ತೆರೆಮೇಲೆ ಸ೦ಯೋಜಿಸುತ್ತದೆ. ನಿರ್ದೇಶಕ ಪವನ್ ಕುಮಾರ್ ತಮ್ಮ ಛಾಪನ್ನು ಚಿತ್ರದುದ್ದಕ್ಕೂ ಮೂಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇ೦ದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಈ ಚಿತ್ರ ತುಸು ಉದ್ದವೆನಿಸಿದರೂ ಎಲ್ಲೂ ಕೂಡಾ ಇದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ತಾಳ್ಮೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಸಮಾಧಾನದ ಸ೦ಗತಿ. ಬದಲಿಗೆ ಪ್ರತೀ ಫ್ರೇಮ್ ಕೂಡಾ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಪವನ್ ಕುಮಾರ್ ಈ ಚಿತ್ರದ ಕತೆ, ನಿರ್ದೇಶನ ಹಾಗೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ವಿಷನ್-ಗಾಗಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪಾತ್ರರಾಗುತಾರೆ.

ಇ೦ತಹಾ ಕತೆಗಳು ಅಮೇರಿಕನ್ ‘ಇ೦ಡೀ’ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲಿನ ಹಾಲಿವುಡ್ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬ೦ದಿವೆ. ಕ್ರಿಸ್ಟಫರ್ ನೋಲಾನ್ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ‘ಇನ್ಸೆಪ್ಷನ್’, ‘ಮೆಮೆ೦ಟೋ’, ಡಾರೇನ್ ಅರನಾಫ್ಸ್ಕೀ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ಪೈ’, ‘ರೆಕ್ವೀಮ್ ಫಾರ್ ಅ ಡ್ರೀಮ್’, ‘ದ ಫೌ೦ಟೇನ್’, ‘ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಸ್ವಾನ್’,  ಮೈಕೆಲ್ ಗೊ೦ಡ್ರಿ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ಎಟರ್ನಲ್ ಸನ್ ಶೈನ್ ಆಫ್ ಅ ಸ್ಪಾಟ್ ಲೆಸ್ ಮೈ೦ಡ್’ ಹಾಗೂ ಸ್ಪಯ್ಕ್ ಜೊನ್ಶೆ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ಬೀಯಿಂಗ್ ಜಾನ್ ಮಾಲ್ಕೊವಿಚ್’ ಇ೦ತಹ ಗು೦ಪಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಚಿತ್ರಗಳು. ಕನಸು, ಭ್ರಾ೦ತಿ, ಭ್ರಮೆ, ಮಾನಸಿಕ ತುಮುಲಗಳು ಫ್ಯಾಂಟಸಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿಜಜೀವನವನ್ನು ಆವರಿಸಿ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ವಿಲಕ್ಷಣ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ದೂಕಿಬಿಡುವುದು ಈ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿನ ಸಮಾನ ಅ೦ಶ. ಕಾದ೦ಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮ್ಯಾಜಿಕಲ್ ರಿಯಾಲಿಸ೦ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ತ೦ತ್ರ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ  ಹೊಸ ಅನುಭೂತಿ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಲೂಸಿಯ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನಾನು ಬಹಳ ಆರಾಮವಾಗಿಯೇ ಈ ಚಿತ್ರಗಳ ಸಾಲಿಗೆ ತುಸು ಹೆಮ್ಮೆಯಿ೦ದಲೇ ಸೇರಿಸಬಲ್ಲೆ. ಇ೦ತಹ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಗ೦ಭೀರತೆ, ಚಿತ್ರಕತೆಯ ಜಾಣತನ, ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ತಾ೦ತ್ರಿಕತೆ ಲೂಸಿಯಾದಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಚಿತ್ರದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸ೦ಗೀತ ಪ್ರಯೋಗಶೀಲತೆಯಿ೦ದ ಮನಸೂರೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಗೀತೆಗಳಲ್ಲಿ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ತಿರುಳು ಹಾಗೂ ಇಡೀ ಚಿತ್ರದ ಡಾರ್ಕ್ ಥೀಮ್  ಆಡು ಭಾಷೆಯಲ್ಲೇ  ಅಡಕಗೊ೦ಡಿದೆ.

ಲೂಸಿಯ ನನ್ನನ್ನು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳೆಡೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆಸೆಯಿ೦ದ ನೋಡುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದೆ. ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಭಾಷೆಯಿದೆ, ವ್ಯಾಕರಣವಿದೆ ಅನ್ನುವುದು ನಿಜ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಲೂಸಿಯಾ ಚಿತ್ರ ಕನ್ನಡದ ಸೀಮೆಯನ್ನೂ ಮೀರಿ ಜನಪ್ರಿಯಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಚಿತ್ರ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದದ್ದು ಈ ರೀತಿ, ಚಿತ್ರರ೦ಗ ಬೆಳೆಯಬೇಕಾದದ್ದು ಕೂಡಾ ಇದೇ ರೀತಿ. ಹೊಸ ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗಗಳು, ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಬಲ್ಲ ತಾ೦ತ್ರಿಕತೆಗಳು, ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕತೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರ೦ಗವನ್ನು ಉಳಿಸಬಲ್ಲದು. ಪಕ್ಕದ ತೆಲುಗು, ತಮಿಳು ಚಿತ್ರಗಳ ಅನುಕರಣೆ ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರರ೦ಗವನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೂ ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗಲಾರದು. ನಮಗೆ ಕನ್ನಡದ ಕತೆಗಳು ಬೇಕು, ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಕತೆಗಳು. ನಮ್ಮ ನಗರಗಳ ಕತೆಗಳು. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಬೇಗನೇ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಉಸಿರಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಕಲಾಪ್ರಿಯರು, ಜಾಗತಿಕ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿರುಚಿ ಇರುವ ಜನರು, ಕನ್ನಡವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವರು ಲೂಸಿಯಾ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಖ೦ಡಿತವಾಗಿ ನೋಡಿಯೇ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರೆಲ್ಲರಿಗಿ೦ತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಈ ಚಿತ್ರ ನೋಡಬೇಕಾಗಿರುವವರು ನಮ್ಮ ನವೆ೦ಬರ್ ಕನ್ನಡಿಗರು. ಗಾ೦ಧಿನಗರ ಇ೦ತಹ ಹಿಪಾಕ್ರೈಟ್-ಗಳಿ೦ದ ತು೦ಬಿರುವ ವಿಚಾರ ಹೊಸತೇನಲ್ಲ. ಹಿ೦ದಿಯ ಅನುರಾಗ್ ಕಶ್ಯಪ್, ಇರ್ಫಾನ್ ಖಾನ್ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿ೦ದ ಕೊ೦ಡಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರ೦ಗದ ಹಿರಿತಲೆಗಳು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ದೇಶದ ಇತರ ಚಿತ್ರರ೦ಗದ ಮೇರುವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾದರೂ ಮಾಡುತಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವುದು ಸ೦ತೋಷದ ಸ೦ಗತಿ. ಡಬ್ಬಿ೦ಗ್ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾ, ರಿಮೇಕ್ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಾ, ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದಿ೦ದ, ನಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆ-ಭಾಷೆಯಿ೦ದ ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾರು ದೂರ ಕೊ೦ಡುಹೋಗಿ, ನಮ್ಮ ಜನಗಳಿಗೆ ಕಳಪೆ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನೇ ಉಣಬಡಿಸಿ, ಅದನ್ನು ನೋಡಲೇ ಬೇಕೆ೦ದು ತಾಕೀತು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ  ಚಿತ್ರರ೦ಗದ ನಮ್ಮ ಜನಗಳು ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ. ಹೀರೋ, ಲಾ೦ಗು, ಐಟಮ್ ನ೦ಬರ್ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ವೈಭವೀಕರಿಸುತ್ತಾ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತಳಾತಳ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದ ಈ ಜನಗಳು ತಮ್ಮ ಪಾಪ ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾದರೂ ಲೂಸಿಯಾ ವನ್ನು ನೋಡಲೇಬೇಕು. ಕನ್ನಡಚಿತ್ರರ೦ಗ ಉಸಿರಾಡಬೇಕಾದರೆ ಲೂಸಿಯಾ ರೀತಿಯ ಚಿತ್ರಗಳು ಬೇಕಾಗಿವೆ. ಕನ್ನಡದ ಹೊಸ ಬುದ್ದಿವ೦ತ ಪ್ರೇಕ್ಷಕವರ್ಗ ಲೂಸಿಯಾ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ಹಾರೈಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಬಾಶು, ದ ಲಿಟಲ್ ಸ್ಟ್ರೇ೦ಜರ್

ಬಾಶು, ದ ಲಿಟಲ್ ಸ್ಟ್ರೇ೦ಜರ್ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಸನ್ನಿವೇಶವಿದೆ. ಬಾಶುವಿನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡುತ್ತಾ ಕೆಲವು ಹುಡುಗರು ಆತನ ಊರು ಯಾವುದೆ೦ದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಬಾಶುವಿಗೋ ಪರ್ಷಿಯನ್ ಅಥವಾ ಗಿಲಾಕಿ ಭಾಷೆ ಬಾರದು. ಇವರಿಗೋ ಈತನ ಅರೇಬಿಕ್ ಭಾಷೆ ಬಾರದು. ತಾನು ಇರಾನ್-ಇರಾಕ್ ಯುದ್ದದಲ್ಲಿ ಬಾ೦ಬ್ ದಾಳಿಗೆ ಗುರಿಯಾದ ಇರಾನಿನ ಕುಜೆಸ್ತಾನ್-ನ ಹುಡುಗ ಎ೦ದು ಹೇಗೆ ಹೇಳುವುದು? ಆತ ಒ೦ದು ಕಲ್ಲು ಎತ್ತಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಕಟ್ಟಿದ ಆಟದ ಮನೆಗೆ ಬಿಸಾಕುತ್ತಾನೆ. ಆ ಮನೆ ಕುಸಿದು ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದವರ ಮುಖದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಒ೦ದು ದಾರುಣ ಕತೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಭಾವ ಮೂಡುತ್ತದೆ.

ಇರಾನಿನ ಪ್ರಸಿದ್ದ ನಿರ್ದೇಶಕ ಬಹ್ರಂ ಬೈಜಾಯ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ಈ ಚಿತ್ರ ೧೯೮೬ರಲ್ಲಿ ತಯಾರಾಗಿ ೧೯೮೯ರಲ್ಲಿ ತೆರೆ ಕ೦ಡಿತ್ತು. ಇರಾನ್-ಇರಾಕ್ ಭೀಕರ ಯುದ್ದದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊ೦ಡ ಕುಜೆಸ್ತಾನ್ ಅರೇಬಿಕ್ ಬಾಹುಳ್ಯದ ಪ್ರದೆಶವಾದರೂ ಇರಾನಿನದ್ದೇ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಇದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಹುಡುಗ ಬಾಶು ಈ ಚಿತ್ರದ ಕಥಾನಾಯಕ. ಇರಾಕಿನ ಬಾ೦ಬ್ ದಾಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಆತನ ತಾಯಿ ತ೦ದೆ ಇಡೀ ಕುಟು೦ಬ ನಾಶವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಯುದ್ದದ ಭೀಕರತೆಗೆ ಹೆದರಿ ಬಾಶು ಟ್ರಕ್ ಒ೦ದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತು ತನ್ನೋರಿನಿ೦ದ ದೂರ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

ಆತ ಹಳ್ಳಿಯೊ೦ದರ ನಾಇ ಅನ್ನೋ ಗಿಲಾಕಿ ಭಾಷೆಯ ಮಹಿಳೆಯ ಹೊಲದ ಬಳಿ ಬ೦ದು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ಈ ಚಿಕ್ಕ ಅಪರಿಚಿತನನ್ನು ಕ೦ಡು ಹೌಹಾರುವ ನಾಇ ಹಾಗೂ ಆಕೆಯ ಎರಡು ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳು, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬಾಶುವಿನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಗಿಲಾಕಿ ಭಾಷೆಯ ಗ೦ಧಗಾಳಿ ಇಲ್ಲದ ಹಾಗೂ ಬಾಕಿ ಪರ್ಷಿಯನ್ ಜನರಿಗಿ೦ತ ಕಪ್ಪಾಗಿರುವ ಬಾಶು ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಾಇಯ ಮಮತೆಗೆ ಪಾತ್ರನಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಊರ ಜನರು ಈ ಅಪರಿಚಿತ ಬಾಶುವನ್ನು ಒ೦ದು ಕೆಡುಕಿನ೦ತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಊರಿನ ಮಕ್ಕಳು ಆತನನ್ನು ವಿದೂಷಕನ ಹಾಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವರ ನೆರಳು ಬಾಶುವಿನ ಮೇಲೆ ಬೀಳದ ಹಾಗೆ ಜತನದಿ೦ದ ನಾಇ ಬಾಶುವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಬಾಶು ಕೂಡಾ ಆಕೆಯನ್ನು ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ರೀತಿಯೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಗ೦ಡ ಕೆಲಸ ಅರಸಿಕೊ೦ಡು ನಗರ ಸೇರಿದ್ದರಿ೦ದ ಇಡೀ ಹೊಲ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಸರಕು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ಹೊಣೆ, ಮನೆಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಎಲ್ಲಾ ಭಾರ ನಾಇಯ  ಮೇಲೆ ಇದೆ. ತನ್ನ ಮಾತೃ ಸಮಾನ ನಾಇಯ ಹೆಗಲಿಗೆ ಹೆಗಲು ಕೊಟ್ಟು ಬಾಶು ಮನೆಯ ಕೆಲಸ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅದೇ ಮನೆಯವನೇ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

ಈ ನಡುವೆ ಊರಿನವರ ತಗಾದೆ, ತೀರಿ ಹೋದ ತಾಯಿಯ ನೆನಪು ಆಗಾಗ ಬಾಶುವಿಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿರುವುದು, ನಾಇ ಅಚಾನಕ್ ಆಗಿ ಅಸ್ವಸ್ಥಳಾಗಿಬಿಡುವುದು, ಒಮ್ಮೆ ಬಾಶು ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟು ಹೋಗುವುದು ಇದೆಲ್ಲಾ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಆಯಾಮ ಕೊಡುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ನವಿರಾದ ಹಾಸ್ಯ, ತೀರಾ ಒರಿಜಿನಲ್ ಆದ೦ತಹ ಕಲಾತ್ಮಕತೆ, ನೈಜ ಅಭಿನಯ ನಮಗೆ ತು೦ಬಾ ಮುದ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಬಾಶು ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ ಬಾಲ ಕಲಾವಿದ ಅದ್ನಾನ್ ಅಫ್ರವಿಯನ್ ನೀಡಿದ ಅಭಿನಯ ಅತ್ಯ೦ತ ಹಿಡಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ಬಾಲಕನ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಯುದ್ದ ಮೂಡಿಸಿದ ಭೀತಿ, ತನ್ನ ಪರಿವಾರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊ೦ಡ ಸ೦ತಾಪ, ಹೊಸ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಜೀವನವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಆತ ಪಡುವ ಪಾಡು, ಕಳೆದುಕೊಡ ತಾಯಿಯನ್ನುತನಗೆ ಮಮತೆ ತೋರಿಸಿದ ಮಹಿಳೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡುವ ಬಾಶುವಿನ ಪಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ನಾಇ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸುಸಾನ್ ತಸ್ಲಿಮಿ ಅದ್ಬುತವಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದಾಳೆ.

ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿರ್ದೇಶಕನ ಕಲಾತ್ಮಕತೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಗಿಲಾಕಿ ಜನರ ಪದ್ಧತಿ, ಕೃಷಿ ಪ್ರಧಾನ ಜೀವನ ಶೈಲಿ ಹಾಗೂ ಜನಪದ ಸ೦ಗೀತ, ಆಚಾರ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಮನಮುಟ್ಟುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಸಿಕೊ೦ಡದ್ದು ಚಿತ್ರಕ್ಕೊ೦ದು ಹೊಸ ವರ್ಣ ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಕೊನೆ ಮಾತು: ಬಾಶು ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿ ಮನಸೂರೆಗೊ೦ಡ ಅದ್ನಾನ್ ಅಫ್ರವಿಯನ್ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಲು ಗೂಗಲ್ ಮೊರೆ ಹೊಕ್ಕ ನನಗೆ ನಿರಾಸೆ ಕಾಡಿತ್ತು. ಈ ನಟ ಇರಾನಿನಲ್ಲಿ ಈಗ ಚಿತ್ರರ೦ಗದ ಬಣ್ಣದ ಬದುಕಿನಿ೦ದ ಬಲು ದೂರ ಬೀದಿ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗರೆಟ್ ಮಾರಾಟಮಾಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆತನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲಿದೆ..
http://nabz.com/news/bashu-little-child-actor-sells-cigarettes/

Cleansing Rites

suddha-1 Last saturday I got an opportunity to watch a critically acclaimed Tulu movie ‘Suddha’ (It means ‘cleansing rites’ in Tulu) directed by Ramchandra PN, in a special screening in the city. I heard about this movie a year back when it recieved the best Film award in the Indian Competition Section at the Osian’s Cinefan Festival of Asian Films held in New Delhi in 2006. It is noteworthy to know that that competition had also featured the veteran film maker Girish Kasaravalli’s film ‘Naayi Neralu’.

I would like to say few points about Tulu movies. The production of Tulu movies started some 35 years back and the number of movies made are very few. There were very good responses to the initial films. Because of the language barrier, film making in this area could not be developed in to a full fledged industry. Most of the Tulu movies simply copied the formulas of Kannada films. The producers were not confident of getting their money back from their films. Tulu is spoken by the people in and around Mangalore and the market for films in this language is very limited.

suddha9.jpg

This movie is shot in a digital 3 CCD camera and has been filmed without any use of artificial lights. ‘Sudhda’ is the story of a rural family set in South Canara, which sees  the conflict of relationship and responsibilities in a society which is on the verge of shedding the feudal system.

‘Gutthuda ill’ (Landlord’s house) used to be a very powerful house in the village with acres of land, many of servants and an authority to rule the village. The landlord has two sons. One works in the fields and the other lives in Bombay. When mother dies, her son who is in Bombay returns home. When he arrives with his wife, he slowly witnesses the hollowness of the power that his house used to enjoy once. Most of the land they owned had gone into the hands of the lower caste people who once used to work in the landlord’s field. They were given land by the government policy to end feudal sysytem. Because of this, the financial state of the house has declined drastically making it difficult even to earn their daily bread. The elder son is unhappy with his son who is a college drop-out and there is always a tension between them. The Bombay returned man is eager to finish the cleansing rites and push off to Bombay. As the film moves, we find that the elder son has an illegitimate relation with a lower caste woman, which is the reason why his son always has heated arguments with that family.suddha14.jpgAs the day of the holy ritual arrives, these two brothers realize that they don’t have enough money for the cleansing rites. The elder son asks for his brother’s help and learns he also doen’t have a single penny. The landlord offers to sell his wife’s golden jewellary. Which hits the egos of two sons who later readily give their golden jewelleries. But suddenly they think that by selling a peice of their land they can get over with all their financial problems and they decide to do so.

In the whole process, we see the feudal system dying. The main character of landlord is the personification of old customs. He is still being revered as the landlord, even though he has lost all his powers on the people. System might have changed, but the people are not accepting the facts. When they realize the changes, it hurts them and leaves them with only one option of abandoning the village. The two sons, the grand son and the grand daughter of the landlord are all fed up with the the village life. Bombay seems as a ray of hope for all of them.

There are very special techniques used in this movie which are path-breaking as far as this region’s cinema is concerned. The film uses the chirping of birds, flowing water and folklore-like songs extensively as its outdoor sound and ticking sound of clock for the indoor sound. The ticking sound of clock and a frequent presence of radio songs, successfully create a calm village house environment. The cinematography, by depicting the mud walls, wooden carvings of windows and doors and the lush greenery of the village helps to take this film to a next level. The way the DoP has used natural lights and reflectors is very brilliant. The dark rooms of old house looks very realistic; so does the green  fields. Editing of the film should be mentioned here. The beautiful way of overlapping the sound of previous scene with the next scene is adopted through out the film. All the actors have given decent performances. There are some scenes where you may feel that dialogue delivery is more like a stage performance. But at some points the actors have done a commendable job.

Having won the best film award in an international platform, this movie gives an inspiration to all the independent film makers of the region to make good cinema. This movie once again shows that there is scope for honest storytelling. The limitation of technology should never stop a film maker from making his films.

About the dharma of Eklavya

eklavya_teaser_poster.jpg

It is tad bit late to write about Vidhu Vinod Chopra’s movie Eklavya, Since it is one of the well made movies of the year, I thought I should express my views on it on my blog. Vidhu belongs to that category of directors who know the language of celluloid very well and can very ably transform human emotions into picture perfect frames. Cinematography has been at its peak in all of his movies. Whether it is Parinda, 1942 – A love story, Kareeb, Mission Kashmir or his latest offering Eklavya, camera steals the show. This holds true even for the Munnabhai series and Parineeta – the films produced by his production company.

Eklavya is a dramatic thriller telling the story of a royal guard Eklavya (Amitabh Bachchan) whose family has been protecting the dynasty of Devigarh for the nine generations. Guarding the family of Rana Jayavardhan (Boman Irani) is the dharma of Eklavya; and his dharma is the matter of supreme importance for him. Prince Harshavardhan (Saif Ali Khan) returns from London to the kingdom when the Queen mother Suhasini Devi (Sharmila Tagore) dies. His sister Nandini (Raima Sen) and his childhood love Rajjo (Vidya Balan) are very happy to see him back. As the funeral rituals come to an end, Rajjo hands over a secret letter written by the late Queen to the prince which reveals a secret of the royal family. Through the letter the prince learns that, after his parents got married, the the king’s impotency has left the family with no heir. To pray for heir, the Queen had been to the Ganges for a yagna (the holy ritual). The prince who was born later was believed to be the god-gift of the yagna. But the truth was different. The prince learns from the letter that Eklavya was the real father of Prince Harshavardhan and it was kept under secrecy as per the yagna dharma. Eklavya and the Queen had taken oath to keep this truth between them forever. For Eklavya keeping this promise was dharma. For the queen, revealing the truth to prince was a way of following dharma, as she felt that the prince has the right to know his real father.

The story takes twists and turns when Rana, king’s brother Jyothiwardhan (Jackie Shroff) , and his nephew Udaywardhan (Jimmy Shergil) hatch a conspiracy. They plan a big conspiracy to murder the royal guard, but eventually this plan leads to the killings of Jyothiwardhan and Udaywardhan. With all the villains dead the focus of the story shifts towards the main theme of the film –  the relationships and the concept of dharma. When Eklavya learns that the murder of Rana was a planned act by the prince, he decides to do his duty; that is to kill the prince – his own son. The prince says it was his dharma to murder Rana and Dharma who he knows are the murderers of his father, the king. The prince says dharma is originated from ones mind, soul and heart; not from a rule of scripts.

The story mainly revolves around the relationship between Eklavya and the prince. The royal family, which has lost all its powers post independence, is left with only sobriquets and palace.  Pannalal Chohaar (Sanjay Dutt) resembles that downtrodden class who have been oppressed by the royal family in Rana’s regime and are using democracy to claim dignity, We also see them avenging the royal family for their inhuman acts. In spite of his hatred towards the Ranas, Chohaar has a great deal of respect for Eklavya. This character comes across as a very contemporary, unlike Rana who we see living in the glorious past.

It is wonderful to see how beautifully this film talks about dharma and at the same time presents itself as an edge-of-the-seat thriller. Vidhu has taken utmost care in the developing the story which has its roots in mythology and unfolds in a contemporary set-up. The charactor of Eklavya is endearing.Jyothiwardhan and his son resemble the characters of Shakespearean plays with their viciousness. Amitabh is excellent as the protagonist, Saif brings a rare firmness to the character. It is a welcome change to see him in a film like this..

The Cinematography by Nataraja Subramanian is excellent. The cinematographer of Parineeta has gone few steps further in this film to create a mesmerising world. Music by Shantanu Moitra is good as always, reminds you of the good old time when film music was melodious. Editing by Raviraju is very brisk and effecient. The skillful editing, the cinematography and well choreographed action sequences make some of the scenes highlights of the film.

Vidhu, who was once nominated for the Academy awards for his short film An Encounter with the Faces, has once again given a beautiful film. Watch out for this man, he could be the one who will take Indian films to the international market.