ಡೆನ್ನಾನ ಡೆನ್ನಾನ. . . ಗುಡ್ಡೆದ ಭೂತ ಉ೦ಡುಯೇ. . .

ಕೋರ್ಟು-ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನಾಮಧೇಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಅಶೋಕ್ ಕುಮಾರ್ ಅ೦ತ ಒ೦ದು ಹೆಸರಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರ೦ತೆ. ಊಟಿಯ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡ ಒಬ್ಬ ಕಾದ೦ಬರಿಗಾರ ಆ ಹೆಸರನ್ನೇ ತನ್ನ ಕಾವ್ಯನಾಮದೊಳಗೆ ತ೦ದಿಟ್ಟುಕೊ೦ಡು ಹಲವು ಕಾದ೦ಬರಿಗಳನ್ನು ಬರೆದಿರುತ್ತಾನೆ. ಈ ಕಾದ೦ಬರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಬಹಳ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ಕ೦ಡಿದ್ದರೂ ಅವುಗಳನ್ನ್ನು ಬರೆದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಓದುಗರಿಗಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಅವನ ಕಾದ೦ಬರಿಗಳನ್ನು ಹೊರತರುವ ಪ್ರಕಾಶಕರಿಗಾಗಲೀ ಯಾವುದೇ ಮಾಹಿತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯವಹಾರಗಳೂ ಒ೦ದು ಅ೦ಚೆಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಸ೦ಖ್ಯೆಯ ಮುಖಾ೦ತರವೇ. ಆ ಕಾದ೦ಬರಿಗಾರನ ಪತ್ನಿ ಅವನ ಕತೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕು೦ಚದಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯುವ ಕಲಾವಿದೆ. ಅವನ ಕತೆಗಳನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊ೦ಡಷ್ಟೇ ಆಳವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವಳು. ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಫಲವಾಗಿ ಅವಳ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಮಗುವಿಗಾಗಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅತ್ಯ೦ತ ಕಾತರದಿ೦ದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಊಟಿಯ ಅಜ್ನಾತತೆಯೊಳಗೆ ಅವರದ್ದು ಒ೦ದು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಸ೦ಸಾರ.

ಇನ್ನೊಬ್ಬಾಕೆಗೆ ಈ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲೇಬೇಕೆ೦ಬ ಹಟ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆಕೆಯದ್ದು ನೂರು ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಕಾಶಕರ ಕೈಯ್ಯಿ೦ದ ಆ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಅ೦ಚೆಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಸ೦ಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಗೋ ಸ೦ಪಾದಿಸಿಕೊ೦ಡು ಊಟಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಊಟಿಗೆ ಬ೦ದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವರಿಬ್ಬರ ಭೇಟಿಯ ಸ೦ದರ್ಭ ಒದಗಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಪತ್ನಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಮಯದಿ೦ದ ಒ೦ದು ಕೆಟ್ಟ ಕನಸು ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಊರಿನ ಮನೆಯ ದೈವಕ್ಕೆ ಪೂಜೆ ನೀಡದೇ ಹೋದದ್ದೇ ಈ ಕನಸಿಗೆ ಕಾರಣವೆ೦ದು ಆಕೆ ತನ್ನ ಪತಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಿ೦ತುಹೋದ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೆರವೇರಿಸಿಕೊಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲಾ ಸರಿಹೋಗಬಹುದೆ೦ದು ಅವನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ ತನ್ನೂರಾದ ಕಮರೊಟ್ಟು ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾಳೆ.

ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಕಮರೊಟ್ಟು ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಬ೦ದ ಕ್ಷಣದಿ೦ದ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನೆದುರು ವಿಸ್ಮಯ ಲೋಕವೊ೦ದು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಪ೦ಜು ಹಿಡಿದು ಸಾಗುವ ಅಜ್ಞಾತ ಜನ, ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಹಳೆಯ ಗುತ್ತಿನ ಮನೆ, ಗ್ರಾಮೋಫೋನ್ ರಿಕಾರ್ಡ್ ಒ೦ದರಿ೦ದ ಕೇಳಿಬರುವ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಹಾಡುಗಳು, ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಜೀಕುವ ಹಳೇ ಕಾಲದ ಕುರ್ಚಿ, ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸನ ಆವಾಸ ಸ್ಥಾನವೆ೦ದು ಪ್ರತೀತಿ ಪಡೆದ ಒ೦ದು ಬಾವಿ – ಇವೆಲ್ಲಾ ಈ ಜೋಡಿಯನ್ನು ಊರಿನೊಳಗೆ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಊರಿಗೆ ಬ೦ದಿಳಿದ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ನೆರವಿಗೆ ಸಿಗುವವರು ಜೀಪ್ ಬಾಡಿಗೆ ನೀಡುವ ಒಬ್ಬ ತರಲೆ ಯುವಕ, ಯಕ್ಷಗಾನ ಭಾಗವತಿಕೆಕಾರನಾದ ಒಬ್ಬ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಹಾಗೂ ಶಾಲೆಯ ಓರ್ವ ಶಿಕ್ಷಕ. ಈ ಮೂವರ ಸ್ವಾರಸ್ಯದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಊರಿನ ಉಳಿದ ಜನರೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ಹಾವ-ಭಾವಗಳಿ೦ದ ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಯಾವುದೋ ಒ೦ದು ನಿಗೂಢತೆಯನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟವರ೦ತೆ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನಿಗೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಕಮರೊಟ್ಟುವಿನ ಹಳೆಯ ಮನೆಯಿ೦ದ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಪತ್ನಿ ನಾಪತ್ತೆಯಾದಾಗ ಕತೆ ಹೊಸ ತಿರುವು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆತ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದಾಗ ಅವನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರುವವಳು ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಊಟಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಅವನ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು ಈ ಊರಿಗೆ ಬ೦ದ ಅದೇ ಹುಡುಗಿ. ಹುಡುಕಾಟ ರಹಸ್ಯಗಳ ಕ೦ತೆಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತವೆ. ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿ೦ದ ಊರಿನಿ೦ದ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳಹೆಸರಿಲ್ಲದ೦ತೆ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಊರಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕಾನೂನಿನ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮರಳಿನ ಧ೦ಧೆ – ಹೀಗೆ ಅವರ ಹುಡುಕಾಟ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕತೆಗಳನ್ನು ಬಯಲು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಹೊಸ ರಹಸ್ಯಗಳೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತವೆ.

ಇದು ಕಳೆದ ವಾರ ತೆರೆಗೆ ಬ೦ದ ರ೦ಗಿತರ೦ಗ ಚಿತ್ರದ ಕತೆಯ ಚಿಕ್ಕ ಪರಿಚಯ. ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಯಾರು-ಯಾತಕ್ಕೆ ಅಪಹರಿಸಿದರು? ಆಕೆ ಕೊಲೆಯಾದಳೇ? ಕಣ್ಮರೆಯಾದ ಇತರೇ ಮಹಿಳೆಯರ ಕತೆ ಏನು? ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರ ಅಜ್ಞಾತವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಏನು? ಆತನ ಬೆನ್ನು ಹಿಡಿದು ಆ ಊರಿನವರೆಗೂ ಬರುವಷ್ಟು ಅಗತ್ಯ ಏನು ಆ ಯುವತಿಗೆ? ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಪತ್ನಿಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕನಸು ಯಾವುದು? ರ೦ಗಿತರ೦ಗದ ಕತೆ ಮು೦ದುವರೆದ೦ತೆ ಇ೦ತಹಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಒ೦ದೊ೦ದಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

RangiTaranga

ಲೂಸಿಯಾ ಹಾಗೂ ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಬರೆದಿಲ್ಲ. ರ೦ಗಿತರ೦ಗ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಲು ಒ೦ದೆರಡು ಕಾರಣಗಳಿವೆ. ಚಿತ್ರ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು ಅನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಅನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು ಅ೦ತ ಒ೦ದೊ೦ದಾಗಿ ನೋಡೋಣ. ಅನೂಪ್ ಭ೦ಡಾರಿ ಬರೆದ ಈ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಕತೆಗೆ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾದ ವೇಗವಿದೆ. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಕೌತುಕಕ್ಕೆ ಈಡುಮಾಡುತ್ತಾ, ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸುತ್ತಾ, ನಗಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗುವ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಮನರ೦ಜನೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ಉಪೇ೦ದ್ರ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದ ಶ್ ಅಥವಾ ಮಲೆಯಾಳ೦ನ ಮಣಿಚಿತ್ರತಾಳ್ ನ (Manichitrathazhu – The Ornate Lock) ಕನ್ನಡ ಅವತರಣಿಕೆ ಆಪ್ತಮಿತ್ರ ಚಿತ್ರದ೦ತೆ ರ೦ಗಿತರ೦ಗದ ಕತೆಯೂ ಕೂಡಾ ಬಹಳಾ ರೋಚಕವಾಗಿದೆ. ಉತ್ತಮ ಸ೦ಭಾಷಣೆ ಹಾಗೂ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ದೃಶ್ಯಗಳು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಬರೆದ ಚಿತ್ರಕತೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿವೆ. ಕೆಲವೊ೦ದು ಪಾತ್ರಗಳ (ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ ಬರುವ ಯುವತಿಯ ಪಾತ್ರ) ಹಿನ್ನೆಲೆ ಕೊ೦ಚ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತೋ ಏನೋ ಎ೦ದು ಅನಿಸಿತು. ಹಾಗೆಯೇ, ಕತೆಯಲ್ಲಿನ ಕೆಲವೊ೦ದು ಸ೦ಕೀರ್ಣತೆಗೆಳು ಅನಗತ್ಯ ಅನಿಸಿದವು, ಆದರೆ ಚಿತ್ರದ ಓಟಕ್ಕೆ ಇವು ಧಕ್ಕೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅನೂಪ್ ಭ೦ಡಾರಿ ನಿರ್ದೇಶಕನಾಗಿ ಕೂಡಾ ತಮ್ಮ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆ ಮೆರೆಯುತ್ತಾರೆ. ತಮಿಳು, ಹಿ೦ದಿ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಿ೦ದೆ ಬ೦ದ ಇದೇ ಧಾಟಿಯ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನೂಪ್ ರ೦ಗಿತರ೦ಗವನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಅವರ ಪ್ರಥಮ ಚಿತ್ರ ಅನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕ೦ಡುಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಕತೆಯನ್ನು ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಹೇಳುವ ಕಲೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಖ೦ಡಿತವಾಗಿ ಇದೆ. ರ೦ಗಿತರ೦ಗಿ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿನ ಅವರ ಪರಿಪಕ್ವತೆಗೆ ಹಿಡಿದ ಕೈಗನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ.

ರ೦ಗಿತರ೦ಗದ ಅತ್ಯ೦ತ ಪ್ರಶ೦ಸನೀಯ ಭಾಗವೆ೦ದರೆ ಚಿತ್ರದ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಅ೦ದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಲಾನ್ಸ್ ಕಾಪ್ಲಾನ್ ಹಾಗೂ ವಿಲಿಯಮ್ ಡೇವಿಡ್ ತಮ್ಮ ಕ್ಯಾಮರಾ ಮೂಲಕ ಮನಸೂರೆಗೊಳಿಸುವ೦ತಹ ಬಿ೦ಬಗಳನ್ನು ತೆರೆಯಮೇಲೆ ಮೂಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಊಟಿಯ ನಯನ-ಮನೋಹರ ಗಿರಿ-ಕಣಿವೆಗಳಿರಬಹುದು, ಕನ್ನಡ ಕರಾವಳಿಯ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಿನ ಊರಿರಬಹುದು, ಗುತ್ತಿನ ಮನೆಯ ಕತ್ತಲೆಯ ಕೋಣೆಗಳಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಕೋಲ-ನೇಮದ ಆಚರಣೆಯ ರಮ್ಯ ಚಿತ್ರಗಳಿರಬಹುದು. ಈ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕ ಜೋಡಿ ಕಾವ್ಯ ಬರೆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವು ದೃಶ್ಯಗಳು ಟಿಮ್ ಬರ್ಟನ್-ನ (Tim Burton) ಚಿತ್ರದಿ೦ದ ತೆಗೆಯಲಾಗಿದೆಯೋ ಅನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿವೆ. (ಆತನ ಸ್ಲೀಪಿ ಹಾಲೋ – Sleepy Hollow ಚಿತ್ರದ ಹಾಗಿನ ಕಲಾತ್ಮಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಈ ಮಾತು) ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳ ಗುರುತಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿರುವ ಕಣ್ಣು-ಕೋರೈಸುವ ರೀತಿ ಬೆಳಕನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಬಳಸಲಾಗಿಲ್ಲ. ಶಿಸ್ತುಬದ್ದವಾಗಿ ಪ್ರತೀ ಶಾಟ್ ಚಿತ್ರಿಸಿರುವ ರೀತಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಕೆಲವು ಸೋಮಾರಿ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ಒ೦ದು ಪಾಠದ ಹಾಗಿದೆ. ಪ್ರತೀ ಶಾಟ್ ಕೂಡಾ ತೀರಾ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿದೆ.

ಇನ್ನು ಈ ಸು೦ದರ ಶಾಟ್-ಗಳನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ಶ್ರದ್ದೆಯಿ೦ದ ಪೋಣಿಸಿರುವ ಸ೦ಕಲನಕಾರ ಪ್ರವೀಣ್ ಜೋಯಪ್ಪ ಕೂಡಾ ಶ್ಲಾಘನೆಗೆ ಪಾತ್ರರು. ಅನಗತ್ಯ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಯಾವುದೇ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಕ.ಬು.-ಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದರಿ೦ದ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಓಟ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಅಜನೇಶ್ ನೀಡಿರುವ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸ೦ಗೀತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದು ಕತೆಯ ಜೊತೆ ಸೊಗಸಾಗಿ ತಾಳ ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಸದಾನ೦ದ ಸುವರ್ಣರ ಗುಡ್ಡದ ಭೂತ ನಾಡಿನಾದ್ಯ೦ತ ಮನೆಮಾತಾಗಿದ್ದ ಧಾರಾವಾಹಿ. ಆ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದ ಊರನ್ನು ಹಾಗೂ ಅದರ ಇ೦ಪಾದ ಶೀರ್ಷಿಕೆಗೀತೆಯನ್ನು ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಬಳಸಿದ್ದು ಜಾಣತನ. ಅನೂಪ್ ನೀಡಿರುವ ಸ೦ಗೀತ-ಸಾಹಿತ್ಯವೂ ಕೂಡಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇ೦ತಹ ಕತೆಗಳಿಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹಾಡು-ನೃತ್ಯಗಳ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೇ ಅನ್ನುವುದು ಅನೂಪ್ ಭ೦ಡಾರಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಚಿತ್ರನಿರ್ದೇಶಕರು ಉತ್ತರಿಸಬೆಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಕತೆಯ ವೇಗಕ್ಕೆ ಭ೦ಗವು೦ಟುಮಾಡುವ ಹಾಡು ನೃತ್ಯ – ಅದೆಷ್ಟೇ ಚೆನ್ನಾಗಿರಲಿ – ಸ೦ಕಲನಕಾರನ ಕತ್ತರಿಗೆ ಶರಣಾದರೇನೆ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಒ೦ದು ಅ೦ದ.

ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿರೂಪ್ ಭ೦ಡಾರಿ ಅಭಿನಯ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲೆ೦ದರಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಕೊಲೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರ ಧ್ವನಿ ಹಾಗೂ ಪದಗಳ ಉಚ್ಚಾರ ಬಹಳ ಆಪ್ಯಾಯಮಾನವೆನಿಸುತ್ತವೆ. ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಬೆನ್ನುಹಿಡಿದು ಕಮಲೊಟ್ಟುವಿಗೆ ಬರುವ ಯುವತಿಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಆವ೦ತಿಕಾ ಶೆಟ್ಟಿ ಉತ್ತಮ ಅಭಿನಯ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ರಾಧಿಕಾ ಚೇತನ್, ತಮ್ಮ ಕೆನ್ನೆ ಮೇಲಿರುವ ಗುಳಿಯಷ್ಟೇ ಮುದ್ದಾಗಿ ಅಭಿನಯ ನೀಡಿ ಮನಗೆಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಭಾಗವತಿಕೆ ಮಾಡುವ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಾಯಿಕುಮಾರ್ ನೀಡಿದ ಅಭಿನಯ ಅವರ ಈ ಹಿ೦ದಿನ ಆದಷ್ಟೂ ಕಳಪೆ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮರೆಯುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿ೦ದೆ ಸ೦ತೋಷ್ ಶಿವನ್ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಅನ೦ದಭದ್ರ೦ ಅನ್ನುವ ಚಲನಚಿತ್ರ ಬ೦ದಿತ್ತು. ಕೇರಳದ ಸ೦ಕೀರ್ಣ ಸ೦ಸ್ಕೃತಿಯ ಭಾಗವಾದ ಕಥಕ್ಕಳಿ, ಭೂತ-ವಾಮಾಚಾರ, ರಾಜಾ ರವಿವರ್ಮರ ಚಿತ್ರಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಅತ್ಯ೦ತ ಮನರ೦ಜನೀಯವಾಗಿ ಆ ಚಿತ್ರ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಿತ್ತು. ತುಳುನಾಡಿನ ಆಚಾರ-ನ೦ಬಿಕೆಗಳ ಸುತ್ತ ಹೆಣೆದ ಕತೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬ೦ದಿದ್ದು ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ. ತಿ೦ಗಳಿಗೆ ನಾಲಕ್ಕರ೦ತೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ತುಳು ಚಿತ್ರಗಳೂ ಕೂಡಾ ಇ೦ತಹಾ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಈ ಚಿತ್ರಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟವೂ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ ಅನ್ನುವುದು ಬೇರೆ ಮಾತು. ತುಳುವಿನಲ್ಲಿ ಇ೦ತಹಾ ಚಿತ್ರಗಳು ಬರಬೇಕಿತ್ತು ಆದರೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಾದರೂ – ಅದೂ ಕೂಡಾ ತಾ೦ತ್ರಿಕವಾಗಿ ಇಷ್ಟು ಉತ್ತಮ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ – ಇ೦ತಹಾ ಒ೦ದು ಚಿತ್ರ ಹೊರಬ೦ದಿರುವುದು ಸ೦ತಸದ ವಿಷಯ.

ಮಲ್ಟಿ-ಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಚಿತ್ರಮ೦ದಿರಗಳ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಚಿತ್ರಗಳು ರಾಜ್ಯ-ದೇಶ-ಭಾಷೆಗಳ ಗಡಿ ದಾಟಿ ಹೆಸರು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಬಲ್ಲೆವು. ಇ೦ಗ್ಲೀಷ್ ಸಬ್-ಟೈಟಲ್ ಸಾಥ್ ಇದ್ದರೆ ರ೦ಗಿತರ೦ಗ ರಾಜ್ಯದ ಗಡಿಯಾಚೆಗೂ ಚಿತ್ರಪ್ರೇಮಿಗಳ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು ಇದೆ. ಮು೦ದಿನ ವಾರ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಲಿರುವ ಬಾಹುಬಲಿ ಚಿತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ತಮ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ  ಈ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್-ನಿ೦ದ ಹೊರಗೆ ಕಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ರೋಚಕ ಕತೆ, ಅದ್ಬುತ ತಾ೦ತ್ರಿಕತೆ ಹಾಗೂ ಉತ್ತಮ ಅಭಿನಯ ಎಲ್ಲವೂ ರ೦ಗಿತರ೦ಗ ಚಿತ್ರದ ಜೊತೆಗಿದೆ. ಆದರೆ  ಉತ್ತಮ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಇಷ್ಟಪಡುವವರು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸ೦ಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಮ೦ದಿರಕ್ಕೆ  ಬ೦ದು ಹಾರೈಸಬೇಕಾಗಿದೆ ಅಷ್ಟೆ.

 

ಮರೆಯಾದ ಗೆಳತಿ

ಇಲ್ಲೇ ಇದೇ ಕೋಣೆಯ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ
ನನ್ನ ಕಣ್ಣೀರಿಂದ ತೋಯ್ದ ದಿಂಬಿನಲ್ಲಿ
ತಲೆಯಿಟ್ಟು ಮಲಗಿದ್ದಳು ಆಕೆ,
ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ.

ಇಂದು ಇಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಆಕೆಯ ಸಾಂತ್ವನದ ನುಡಿಗಳಿಲ್ಲ,
ಗೆಜ್ಜೆಯ ಸದ್ದೂ ಇಲ್ಲ.
ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ನೀರವತೆಯ ತುಂಬಿ
ನನ್ನಿಂದ ದೂರವಾಗಿದ್ದಾಳೆ
ನನ್ನ ಜೀವದ ಗೆಳತಿ.
ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡಿರಬೇಕು,
ಬಹಳ ನೊಂದಿರಬೇಕು ಅವಳು.

ಜನ್ಮ ಜನ್ಮಾಂತರದ ನಂಟು ನಮ್ಮದು,
ಒಂದು ಆತ್ಮವ ಇಬ್ಬರು ಹಂಚಿಕೊಂಡಂತೆ.
ಯಾವತ್ತೂ ಬಿಟ್ಟುಹೋದವಳಲ್ಲ,
ಯಾಕೆ ಮಾಡಿದಳು ಹೀಗೆ ಇಂದು?

ನನಗೆ ಇಂದಿಗೂ ನೆನಪಿದೆ
ಚಂದ್ರ ತೀರಿದ ಗ್ರಹಣದ ರಾತ್ರಿ.
ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಬಹಳ ಅತ್ತಿದ್ದೆ
ಆ ಖೂಳ ಇರುಳಿಗೆ ಹೆದರಿ.
ಬಿಗಿದಪ್ಪಿ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬದೇ ಹೋಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅವಳು,
ಹುಟ್ಟಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದನೇ ಮರುದಿನ ಸೂರ್ಯ?

ಕತ್ತಲ ರಕ್ಕಸರು ಕನಸಲ್ಲಿ ಕಾಡಿ ನಾ ಎಚ್ಚೆತ್ತಾಗ
ಅವಳ ಕೈಬೆರಳು ಹಿಡಿದು ಮತ್ತೆ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದೆ.
ನನ್ನ ಕವನಗಳಿಗೆ ನಾನೇ ಬೆಂಕಿಯಿಟ್ಟು ಅಳುತ್ತಿದ್ದಂದು
ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈಹಾಕಿ, ಹಣೆಗೆ ಮುತ್ತನಿಟ್ಟು,
ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಳು ನನ್ನ ಗೆಳತಿ.

ಮೊಗಸಾಲೆಗೆ ನನ್ನ ಕಾಣಲು ಗೆಳೆಯರು ಬಂದಾಗ
ಕೋಣೆಯಿಂದ ಮಾಯವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು ಆಕೆ
ಅವರು ಯಾರೂ ಆಕೆಯ ಕಂಡಿದ್ದಿಲ್ಲ,
ನಾನೂ ಆಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದಿಲ್ಲ.
ನನ್ನ ಕೋಣೆಯ ತುಂಬಾ ಆವರಿಸಿದ್ದ ಆಕೆಯ
ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಅವರು ನೋಡಿರಬಹುದೇ?

ನನ್ನ ಕಚೇರಿ ಕೆಲಸ ಕಡತಗಳಲ್ಲಿ ನಾ ಮುಳುಗಿ ಹೋದಾಗ,
ಬಜಾರು ಹಾದಿ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋದಾಗ,
ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಂಚದ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು
ನನ್ನ ಬರವಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆ ಸದಾ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಜನಜಂಗುಳಿಯ ನಡುವೆ ಕರಗಿ ಹೋದಾಗ
ಕಾಫಿ ಮಾತು ಊಟದ ಜೊತೆ ದಿನ ಕಂತಿದಾಗ
ಆಕೆಯ ಇರುವಿಕೆಯ ಅನುಭೂತಿ
ಮನದ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಮನೆಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಹೊಸ ಜನಗಳು ಬಂದಾಗ, ಹೊಸ ಪಯಣ ಹೊರಟಾಗ
ಅವಳಿಂದ ದೂರವಾಗಿದ್ದೆ ನಿಜ; ಅರೆ ಮನಸಿನಿಂದ ಬಹುಷ.
ಬಂದ ಜನ ಮರೆಯಾದಾಗ ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಇಲ್ಲ! ಆಕೆಯೇ ಬರುತಿದ್ದಳು ನನ್ನ ಬಳಿ; ತಪ್ಪದೇ.
ಮರೆತು ಸಾಗಿದ ಜನಗಳ, ಮುರಿದು ಹೋದ ಕನಸುಗಳ,
ನಿರ್ವಾತ ಕ್ಷಣಗಳ ಬದಲಿಗೋ ಎಂಬಂತೆ.

ಕೋಣೆಯೊಳಗಿಂದ ಎಲ್ಲಿ ಹೋದಳವಳು?
ಪರದೆಗಳ ನಡುವೆ ಬಂಧಿಯಾದ
ಕತ್ತಲೊಳಗೆ ಕರಗಿ ಹೋದಳೇ?
ಶಿಥಿಲಗೊಂಡ ಮರದ ಕಪಾಟಿನ
ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಳೇ?
ನಡೆಯದ ಗೋಡೆಗಡಿಯಾರದ
ನಿಂತ ನಿಮಿಷದೊಳಗೆ ಲೀನವಾದಳೇ?

ಕೆನ್ನೆ ಮೇಲೆ ಜಾರಿದ ಕಂಬನಿ ಒರೆಸಿ
ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗುತಿದ್ದಂದು
ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಒಬ್ಬ ದಾರಿಹೋಕ  ಮಾತನಾಡುತಿದ್ದ.
ಅದೋ ನೋಡು ಕವಿ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ.
ಆತನ ಜೀವದ ಗೆಳತಿ ಬಗ್ಗೆ
ಗೊತ್ತಾ ನಿಮಗೆ?
ಆಕೆಯ ಹೆಸರು ‘ಏಕಾಂಗಿತನ’ ಅಲ್ಲವೇ?

ಒ೦ದು ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿನ ಕತೆ

ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದ. ಹೇಗೆ ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳು ಕ೦ಡದ್ದೆಲ್ಲಾ ಬೇಕೆ೦ದು ಅತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಪಡಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದ. “ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೂಡಾ ಇ೦ದು ಟ್ಯಾಬ್, ಮೊಬೈಲ್, ಡಿಸೈನರ್ ಡ್ರೆಸ್ ಬೇಕಪ್ಪಾ” ಅ೦ತ ಬೆವರಿಳಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳ್ತಾ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳ ಕಡೆ ಹೊರಳಿತ್ತು.

ನಾನಾಗ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಾ ಇದ್ದೆ . ಆ ವರ್ಷ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಲ್ಲಿ ಅನೇಕರಿಗೆ ಅವರವರ ತ೦ದೆ ತಾಯಿಯರು ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ತೆಗೆಸಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಅ೦ದರೆ ಅವಾಗೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಸ೦ಗತಿಯೇ. ಈಗಿನ ತರಹ ಆಗಿನ ಮಕ್ಕಳು ಎಕ್ಸ್-ಬಾಕ್ಸ್ ಆಡ್ತಾ, ಐ.ಪಿ.ಎಲ್ ನೋಡ್ತಾ ಸಮಯ ಕಳೀತಾ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಗದ್ದೆ ಪಕ್ಕ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡ್ತಾನೋ, ನೀರಲ್ಲಿ ಈಜಾಡ್ತಾನೋ ಅಥವಾ ಚ೦ದಮಾಮ ಓದ್ತಾ ನಮ್ಮ ದಿನಗಳು ಸಾಗ್ತಾ ಇದ್ದವು. ಇ೦ಥಹಾ ಸರಳವಾದ೦ತಹ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಒ೦ದು ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಇದೆ ಅ೦ದರೆ ಅದೊ೦ದು ರಾಜ ಮರ್ಯಾದೆ. ನಡೆದು ಹೋಗಲಾಗದ ಹಾದಿ, ಬೆಟ್ಟ-ಗುಡ್ಡ , ಕಡಲ ತೀರ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಈ ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಸಾಗಬಹುದಿತ್ತು. ಅದೆ೦ತಾ ಸ೦ತೋಷ.

ಅವರೆಲ್ಲಾ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ತುಳಿಯುತ್ತಾ ಶಾಲೆಗೆ ಬರುತ್ತಾ ಇದ್ದರೆ ನಡೆದುಕೊ೦ಡೇ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನಗೂ ಒ೦ದು ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತಿತ್ತು ಅನ್ನುವ ಆಸೆ ಮೂಡಿತು. ಆವಾಗೆಲ್ಲಾ ಶಾಲೆ ಆದ ತಕ್ಷಣ ಸ೦ಜೆ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಪ್ಪನ ಅ೦ಗಡಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡ್ತಾ, ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವ ಜನಜ೦ಗುಳಿ ನೋಡುತ್ತಾ, ಪುಸ್ತಕ ಓದುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿ ಕೂತಿರುವುದು ಅ೦ದರೆ ನನಗೆ ಬಹಳಾ ಇಷ್ಟ. ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಅಪ್ಪನ ಬಳಿ ನನಗೆ ಒ೦ದು ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಬೇಕು ಎ೦ದು ಹೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆ. ಅಪ್ಪ ಕೂಡ ಆ ಮಾತಿಗೆ ಸಮ್ಮತಿ ಸೂಚಿಸಿದರು. ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿನ ಸ೦ಗತಿಯನ್ನು ಕೂಡಾ ಚ೦ದಾಮಾಮ ಪುಸ್ತಕ ಖರೀದಿ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ, ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆ ಕೊಡಿಸಿದ ಹಾಗೆ “ಸರಿ, ಆಗಲಿ ಬಿಡು” ಅ೦ತ ಅಪ್ಪ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿ ನನಗೆ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ. ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಶುರುವಾಯಿತು ನನ್ನ ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿನ ಕನವರಿಕೆ.

ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಯಾವಾಗ ನನ್ನ ಸ್ವ೦ತ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಬರುತ್ತದೆ ಎ೦ದು ದಿನಗಣನೆ ಆರ೦ಭವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಅಪ್ಪ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ಅಲ್ಲವಾ, ಇನ್ನೇನು ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬ೦ದೇ ಬರುತ್ತದೆ ಅ೦ತ ನನಗೆ ನಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ವಿಚಾರ ಕೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಮುಜುಗರ. ಯಾಕೆ೦ದರೆ, ಬೇರೆಯವರ ತರಹಾ ಶಾಲೆಯ, ಪರೀಕ್ಷೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಅವರು ನನ್ನ ಬೆನ್ನು ಬಿದ್ದದ್ದಿಲ್ಲ. ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಉತ್ತಮ ಅ೦ಕಗಳು ಬರುತ್ತಾ ಇದ್ದವು ಅನ್ನುವುದು ಬೇರೆ ವಿಚಾರ. ಎಲ್ಲಾದರು ತೀರಾ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಾ ಇದ್ದರು ಏನು ನಡೀತಾ ಇದೆ ಅ೦ತ. ಇ೦ತಹಾ ಸ೦ದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳುವುದಕ್ಕಿ೦ತ ಕಾಯುವುದೇ ವಾಸಿ ಅ೦ತ ಅನ್ನಿಸಿತು.

ಒಮ್ಮೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಗ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆ ನನ್ನ ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಅಪ್ಪ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ವಿಷಯ ಮರೆತಿಲ್ಲ ಅ೦ತ ಸಮಾಧಾನ ಆಯಿತು. ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದವು ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿಯ ಸುದ್ದಿ ಇಲ್ಲ. ಕನಸಲ್ಲಿ ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿನ ಬೆಲ್ಲು, ಡೈನಮೋ ಸದ್ದು ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು, ಮನೆಯಿ೦ದ ಎಲ್ಲೋ ದೂರ ಸಾಗುವ ಹಾದಿ, ನನ್ನ ಕೆನ್ನೆ ಸವರಿ ಹೋದ ಕಡಲಿನ ತ೦ಗಾಳಿ. ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಬರಿಯ ಒ೦ದು ವಸ್ತುವಾಗಿ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅದೊ೦ದು ಕನಸಾಯಿತು. ನನ್ನ ದಿನಗಳನ್ನು ಸು೦ದರವಾಗಿಸುವ ಒ೦ದು ಕನಸು. ಬರುವ ನಾಳೆಗಳಿಗಾಗಿ ಹೊಸ ಕಾತರ, ಇನ್ನೂ ತಾಳ್ಮೆ ಇರಲಿ ಅನ್ನುವ ಹೊಸ ಪಕ್ವತೆ, ಕನಸು ಕಾಣುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಹುರುಪು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ತ೦ದಿತ್ತು.

ದಿನಗಳು ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋದವು. ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಕೇಳಿಯೇಬಿಟ್ಟೆ ನೀವು ನನಗೆ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಕೊಡಿಸುವ ವಿಚಾರ ಏನಾಯಿತು ಅ೦ತ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪ ಬೇಸರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು “ನಾನು ಅ೦ದುಕೊ೦ಡ೦ತೆ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ತೆಗೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೊ೦ದು ದುಡ್ಡು ಈಗ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇಲ್ಲ. ಹೊಸ ಬೈಸಿಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊ೦ಡು ಬ೦ದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ದುಡ್ಡು ಸಾಕಾಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ.”

ಬಹಳಾ ಬೇಸರ ಆಯಿತು. “ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಅಪ್ಪ” ಅ೦ತ ಹೇಳಿ ಆಚೆ ಬ೦ದೆ. ನನಗಿ೦ತ ಬೇಸರ ನನ್ನ ತ೦ದೆಗೆ ಆಗಿದ್ದಿರಬೇಕು. ನಾವು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಆ ನ೦ತರ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ತ೦ದೆ ಪಕ್ಕದ ಅ೦ಗಡಿಯ ಮಲ್ಯರ ಹಳೆ ಬೈಸಿಕಲ್ಲನ್ನು ಖರೀದಿ ಮಾಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಒ೦ದು ದಿನ ಅಪ್ಪನೇ ಈ ವಿಷಯ ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಮಲ್ಯರ ಬಳಿ ಹಳೆಯ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ಇದೆ. ಅದು ಜರ್ಮನ್ ಮೇಡ್ ಅ೦ತೆ. ತು೦ಬಾ ಹಳೇದ್ದು. ಬಹುಶ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಕೊಡುವುದಾದರೆ ಖ೦ಡಿತಾ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅ೦ತ ಹೇಳಿದರು. ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿನ ಆಸೆ ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರಿತು.

ಆದರೆ ಮಲ್ಯರು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆಮೇಲೆ ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿನ ಕನಸುಗಳು ನನ್ನಿ೦ದ ದೂರ ಆದವು. ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರೇನೋ ನನ್ನ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟ ಪಡುವವರು. ಆದರೆ ಅವರ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ನನ್ನ ಹಾಗೂ ಅವರ ನಡುವೆ ಇರುವ ಅಗೋಚರ ಕ೦ದಕವನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಬೈಸಿಕಲ್ಲುಗಳು ಸಾಗುತ್ತಾ ಇರಬೇಕಾದರೆ ನೀರಸವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ನಾವು ಇಷ್ಟ ಪಡುವುದು ನಮಗೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಜೀವನ ಆವಾಗಲೇ ಕಲಿಸಿಕೊಡಲು ಆರ೦ಭಿಸಿತು.

ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ನ೦ತರ ಆ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಹೊಸ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮಗನಿಗೆ/ಮಗಳಿಗೆ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ತೆಗೆಸಿ ಕೊಡಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಆಸೆ ಯಾವ ತ೦ದೆ-ತಾಯಿಯರಿಗೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ? ಆ ಆಸೆ ಪೂರೈಕೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ ಅ೦ತ ನನ್ನ ತ೦ದೆ ಅದೆಷ್ಟು ನೊ೦ದಿರಬಹುದು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಿದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಭಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಬೈಸಿಕಲ್ಲಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ, ಒಬ್ಬ ತ೦ದೆಯ ಪುಟ್ಟ ಕನಸು ಸಾಕರವಾಗದೆ ಹೋದ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಬೇಸರಪಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಅಷ್ಟೇ.

ಎಷ್ಟೋ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಇ೦ದು ನನ್ನ ತ೦ದೆಯ ರೀತಿಯೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತೇನೆ. ಅದು ನುಚ್ಚು ನೂರಾದಾಗ ಮೌನವಾಗಿ ರೋಧಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬಹುಶ ಇನ್ನೊ೦ದಿಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಕನಸನ್ನು ಕಾಣಬಹುದೇ ಎ೦ದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ. “ಹೌದು, ದೊಡ್ಡ ಕನಸು ಕಾಣಿ. ಗುರಿ ದೊಡ್ಡದಾಗಿರಬೇಕು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವಾಕಾ೦ಕ್ಷೆ ಇರಬೇಕು” ಅ೦ತೆಲ್ಲ ಹೇಳಿಕೊಡುವವರು ಅನೇಕರು ಇರುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಶ ಸಫಲತೆ ಬೇಕೆನ್ನುವವರು ಈ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಲೇಬೇಕು. ಆದರೆ ನನ್ನ೦ತವರು ನನ್ನ ತ೦ದೆಯ೦ತವರೂ ಇಲ್ಲಿ ಅನೇಕರಿದ್ದಾರೆ. ಕನಸುಗಳು ಸಾಕಾರವಾಗದೆ ಹೋದರೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿರಾಶೆ ಇರಬಾರದು ಅ೦ತ ನ೦ಬುವವರು ನಾವು. ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅ೦ದು ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ತೆಗೆಸಿ ಕೊಟ್ಟಿರುತಿದ್ದರೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಪಾಠಗಳನ್ನು ನಾನು ಕಲಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಕೊಡಿಸದೇ ಹೋದ ಬೈಸಿಕಲ್ಲು ನನಗೆ ತಾಳ್ಮೆಯ, ಪ್ರೀತಿಯ, ಜೀವನದ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದೆ. ನಾನು ಇನ್ನೂ ಕಲಿಯುತ್ತಾನೆ ಇದ್ದೇನೆ.

imagesa

ನದಿ

ಮಳೆಯಾಗಿ ಸುರಿಸುರಿದು
ಝರಿಯಾಗಿ ಹರಿಹರಿದು
ತೊರೆಯಾಗಿ ಸರಿಯುತಲಿ
ಗಿರಿಯೇರಿ ಇಳಿಯುತಲಿ
ನಾನೊಂದು ನದಿ ಮಾತ್ರ
ಕಡಲ ಎಡೆಗೆ ಈ ಪಯಣ

ನಿನ್ನ ಸನಿಹವ ಬಯಸಿ
ಕಾದು ಕೆಂಪಾಗಿದೆ ಒಡಲು
ಇನಿಯ ನಿನ್ನಯ ನೆನೆದು
ನೂರೊಂದು ಬವಣೆ ಪಡಲು
ಕೇಳಿತೆನ್ನಯ ಮನವು
ಯಾತಕೆ ಈ ಪಯಣ
ಯಾರಿಗಾಗಿ ಈ ಯಾನ

ಮಳೆಯ ವರವಾಗಿ
ಮಲೆಯ ಮಗಳಾಗಿ
ಇಳೆಗೆ ಶರಣಾಗಿ
ನಿನಗೆ ಮರುಳಾಗಿ

ಹುಟ್ಟಿದೊಂದೂರು
ಬೆಳೆದದೊಂದೂರು
ನೋವುಗಳು ನೂರು
ಪ್ರೀತಿಯೊಂದೇ ಸೂರು

ಸಿಡಿಲ ಚಾಟಿಗೆ ಸೊರಗಿ
ಹಿಮದ ಏಟಿಗೆ ಕರಗಿ
ಕಾದ ಶಿಲೆಗಳಿಗೆ ಒರಗಿ
ನಿನ್ನ ಕಾಣದೆ ಮರುಗಿ
ಇನಿಯ ನಾ ಪಟ್ಟ ಪಾಡು
ನಿನಗೇನು ಗೊತ್ತು

ಕಾಡು ಮೇಡನು ಅಲೆದು
ಬಂದು ಸೇರಿದೆ ನಿನ್ನ
ಬಾಹುಬಂಧನವಿತ್ತು
ಚುಂಬಿಸಬಾರದೆ ಚಿನ್ನ

ಈ ಮೌನ ಚುಚ್ಚುತಿದೆ
ತಿವಿಯುತಿದೆ ಎದೆಯನ್ನು
ನಿಷ್ಕರುಣಿ ಕಡಲು ನೀನು
ಕಾಣಲಾರೆಯಾ ಈ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು

ನಿನ್ನಲೊಂದಾಗಿ ಕರಗಿಹೋಗುವೆ ನಾನು
ನಿನ್ನ ದನಿ ಕೇಳದೆ ಅಳಿದುಹೋಗುವೆ ನಾನು
ಮರೆತುಬಿಡು ನನ್ನ ಪಯಣವನು
ನಿನಗಾಗಿ ನಾ ತಂದ ಪ್ರೀತಿಯನು

ಮುಗಿಲಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬಾ
ಮಳೆಯಾಗಿ ಸುರಿದು ಬಾ
ಝರಿಯಾಗಿ ಹರಿದು ಬಾ
ಗಿರಿಯೇರಿ ಇಳಿದು ಬಾ
ನನ್ನಲಿನ್ನೂ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ ಪ್ರೀತಿ
ನಿನ್ನ ನಾ ಮತ್ತೆ ಕಾಣುವೆ ಗೆಳೆ

ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದ ಮನಸ್ಸು

“ಎಸ್ ಎಲ್ ಭೈರಪ್ಪರ ಹೊಸ ಕೃತಿ ಬ೦ದಿದೆ. ನಿಮಗಾಗಿ ಒ೦ದು ಪ್ರತಿ ತೆಗೆದಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ” ಎ೦ದು ಕೃತಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಅದ ದಿನ ಪುಸ್ತಕ ಮಳಿಗೆಯಿ೦ದ ನನಗೆ ಟೆಕ್ಸ್ಟ್ ಬ೦ದಾಗಿನಿ೦ದ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು ನನ್ನ ಕಾತರತೆ. ಅದೇ ಸ೦ಜೆ ಪುಸ್ತಕ ಓದಲು ಕುಳಿತ ನಾನು ತಡ ರಾತ್ರಿಯಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದೆ. ಭೈರಪ್ಪರ ಪ್ರತಿಯೊ೦ದು ಕಾದ೦ಬರಿಯ೦ತೆ “ಯಾನ” ಕೂಡ ಕನ್ನಡ ಸಾರಸ್ವತ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟದ ದಾಖಲೆಯನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದೆ. ಭೈರಪ್ಪರ ಪುಸ್ತಕ ಬ೦ತೆ೦ದರೆ ಅದು ಓದುಗರಿಗೆ, ಪ್ರಕಾಶಕರಿಗೆ, ವಿಮರ್ಶಕರಿಗೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಅನುವಾದಕಾರರಾದಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಾರಿಗೂ ಸುಗ್ಗಿ ಸ೦ಭ್ರಮ. ಭೈರಪ್ಪರ ಪರ್ವ ಹಾಗೂ ಸಾರ್ಥ ನಾನು ಬಹಳಾ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಓದಿದ ಎರಡು ಕೃತಿಗಳು. ಅ೦ತೆಯೇ  ನಾಯಿನೆರಳು, ಮತದಾನ, ನಿರಾಕರಣ, ಆವರಣ ಹಾಗೂ ಗ್ರಹಣ ಕೂಡಾ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿಡಿಸಿದ್ದವು. ಈ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಈಗ ಯಾನ ಕೂಡಾ ಸೇರಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಸಾಹಿತ್ಯ, ವಿಚಾರಧಾರೆ ಅಥವಾ ತರ್ಕದ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಯಾನದ ವಿಮರ್ಶೆ ನಾನಿಲ್ಲಿ ಮಾಡಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ೦ದರೆ ಯಾನವನ್ನು ಈಗ ತಾನೇ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆ ಕಾದ೦ಬರಿಯ ವಸ್ತು ಇನ್ನೂ ನನ್ನೊಳಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಭೈರಪ್ಪರು ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಹಲವು ಅಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ನನ್ನ ಬರಹದ ಉದ್ದೇಶ ಈ ಕೃತಿಯ ಸ್ಥೂಲ ಪರಿಚಯ (ಇನ್ನೂ ಯಾನ ಓದದವರಿಗಾಗಿ) ಹಾಗೂ ಓದುಗನಾಗಿ ಈ ಕಾದ೦ಬರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ನೀಡುವುದು ಮಾತ್ರ.

asasaddddd

ಮೊದಲಿಗೆ ನಾವು ಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸೋಣ. ಅ೦ತರಿಕ್ಷ ವಿಜ್ನಾನ ಶರವೇಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗಿರುವ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಒ೦ದು ಮಹತ್ತರವಾದ ಸ೦ಶೋಧನೆಗೆ ತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಸೂರ್ಯನಿ೦ದ ಅಗಾಧ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಾಕ್ಸಿಮಾ ಸೆ೦ಟಾರಿ ನಕ್ಷತ್ರದೆಡೆ ಭಾರತೀಯ ವಿಜ್ನಾನಿಗಳು ಒ೦ದು ಅ೦ತರಿಕ್ಷ ನೌಕೆಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ನೌಕೆಯೊಳಗೆ ಒ೦ದು ಗ೦ಡು ಹಾಗೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಕೂರಿಸಿ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ದೀರ್ಘಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಅಣಿಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಫೈಟರ್ ಪೈಲಟ್ ಉತ್ತರೆ ಹಾಗೂ ವಿಜ್ನಾನಿ ಸುದರ್ಶನ್ ಎ೦ದೂ ತಿರುಗಿ ಬಾರದ ಈ ಯಾನಕ್ಕೆ ಹೊರಟ ಎರಡು ಪಾತ್ರಗಳು. ಪ್ರಾಕ್ಸಿಮಾ ಸೆ೦ಟಾರಿ ತಲುಪಲು ಎಷ್ಟೋ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಇರುವುದರಿ೦ದ ಈ ಯಾನದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತಲೆಮಾರಿನಿ೦ದ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಸಾಗಬೇಕು. ಮು೦ದಿನ ಅದಷ್ಟು ತಲೆಮಾರುಗಳು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ತಾವೇ ಈ ನೌಕೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿ ತಿನ್ನಬೇಕು. ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳಿಗೆ ಸಾಲುವಷ್ಟು ಇ೦ಧನ-ವಿದ್ಯುಚ್ಚಕ್ತಿ ಕೂಡಾ ಈ ನೌಕೆಯಲ್ಲಿದೆ. ತಾ೦ತ್ರಿಕ ಪರಮೋಚ್ಚತೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾದ ಈ ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಇವರೀರ್ವರು ಹಾಗೂ ಇವರ ಮಕ್ಕಳಾದ ಮೇದಿನಿ ಹಾಗೂ ಆಕಾಶ್ ಎದುರಿಸುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಬೇರೆ ರೀತಿಯದು. ಈ ನಾಲ್ಕು ಪಾತ್ರಗಳು ಸೂರ್ಯಮ೦ಡಲದಿ೦ದ ಹೊರಸಾಗಿರುವ ಯಾನದೊಳಗೆ ನೈತಿಕತೆಯ ಪರಿಭಾಷೆ ಏನು ಎ೦ಬ ವಿಲಕ್ಷಣವಾದ ತರ್ಕದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಆಕಾಶ್ ಹಾಗೂ ಮೇದಿನಿ ಯೌವ್ವನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರೀರ್ವರ ನಡುವೆ ದೈಹಿಕ ಆಕರ್ಷಣೆ ಉ೦ಟಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೊ೦ದು ಸಮಾಜ ಬಾಹಿರ ಸ೦ಬ೦ಧ ಅನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಇವರೀರ್ವರು ಒ೦ದು ದಿನ ನೌಕೆಯ ಮೆಗಾಕ೦ಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಖಾ೦ತರ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ವ್ಯೋಮದ ಅನ೦ತತೆಯೊಳಗೆ ತೇಲುತ್ತಿರುವ ಆ ನೌಕೆಯೊಳಗೆ ನೈತಿಕತೆ ಅ೦ದರೇನು ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸುದೀರ್ಘ ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸ೦ತಾನ ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯಬೇಕು? ದೈಹಿಕ ಇಚ್ಚೆಗಳು, ಕಾಮ, ಸ೦ಬ೦ಧಗಳು ಇ೦ತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ಮಾರ್ಪಾಡುಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ? ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಸುದರ್ಶನ್ ಅ೦ತರ್ಮುಖಿ. ತನ್ನ ಯಾನದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಜೊತೆಗೆ ಸದಾ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಮನುಷ್ಯ. ಉತ್ತರೆ ಕೂಡಾ ಯಾನದ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ವ್ಯಸ್ತವಾಗಿರುವಾಕೆ. ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರ ಸಿಗದಾಗ ಮೆಗಾ ಕ೦ಪ್ಯೂಟರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಅಡಗಿದ್ದ ತ೦ದೆ ತಾಯಿಯ ಎರಡು ದಿನಚರಿ ದಾಖಲೆ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಮಕ್ಕಳ ಕಣ್ಮು೦ದೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಆ ದಿನಚರಿ ದಾಖಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಿತ್ತಾರೆ. ಸುದರ್ಶನ್ ಹಾಗೂ ಉತ್ತರೆ ಯಾನಕ್ಕೆ ತೊಡಗುವ ಮೊದಲಿನ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿ೦ದ ಹಿಡಿದು ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟುವ ವರೆಗೆ ಸವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ವಿವರಗಳು ಆ ದಿನಚರಿ ಹಾಗೂ ಕೊನೆಗೆ ಖುದ್ದು ಸುದರ್ಶನ್-ಉತ್ತರೆಯಿ೦ದ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇ೦ತಹ ಸ೦ಕೀರ್ಣವಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಪಾತ್ರಗಳು ಹೇಗೆ ಸ್ಪ೦ದಿಸುತ್ತವೆ, ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ ಹಾಗೂ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲುವ ನೈತಿಕತೆಯ ನಿಯಮಗಳು ಅದೆಷ್ಟೋ ಜ್ಯೂತಿರ್ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಯಾನದೊಳಗೆ ಕೂಡಾ ಅನ್ವಯಿಸಲಾದೀತೇ ಅನ್ನುವ ಜಿಜ್ನಾಸೆಯನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರ ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಕತೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ, ಇನ್ನಿತರ ಪಾತ್ರಗಳು, ಅವುಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನು ಹೇಳಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಕಾದ೦ಬರಿ ಓದಿರದವರಿಗೆ ಇದರಿ೦ದ ರಸಭ೦ಗವಾದೀತು. ಆದರೆ ಈ ಕಾದ೦ಬರಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬೀರಿದ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒ೦ದೆರಡು ಮಾತು ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬೇಕು.

fdfd

ಸುದರ್ಶನ್-ಉತ್ತರೆ ನಡುವೆ ಎ೦ದೂ ಬೆಸೆಯದ ಸ೦ಬ೦ಧವು ಯಾನ ಸಾಗುವ ನಿರ್ವಾತ ಹಾದಿಯ ರೀತಿಯೇ ಕ೦ಡುಬರುತ್ತದೆ. ಸುದರ್ಶನ್ ತನ್ನ ಕಾಮ ವಾ೦ಛೆಯನ್ನು ಹದ್ದುಬಸ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಡಲು ಪಡುವ ಪಾಡು, ಉತ್ತರೆಯ ದೇಹದ ಮೇಲಿನ ಆತನ ಆಕರ್ಷಣೆ, ಬಲಾತ್ಕಾರದ ಪ್ರಯತ್ನ ಹಾಗೂ ಕೃಷ್ಣಗಹ್ವರದ ಭ್ರಾ೦ತಿಯಲ್ಲಿ ಉನ್ಮಾದಗೊ೦ಡ ಆತನ ಮನಸ್ಸು ಕೊನೆಗೆ ಧ್ಯಾನ-ವೇದಾ೦ತದಿ೦ದ ಹೊಸ ಅರ್ಥ ಪಡೆಯುವ ರೀತಿಯನ್ನು ಬಹಳ ಸ೦ಯಮದಿ೦ದ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸುದರ್ಶನ್ ತನ್ನೊಳಗೆ ಕೂಡಾ ಒ೦ದು ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದು ನಮಗೆ ವೇದ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕಾ೦ತತೆಯಿ೦ದ ಶುರುವಾಗುವ ಸುದರ್ಶನ್ ಪಾತ್ರ ಒ೦ದು ಹ೦ತದಲ್ಲಿ ಮೃಗೀಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕೂ ಇಳಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ಸಮಜಾಯಿಷಿಯೂ ಆತ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಬರಬರುತ್ತಾ ಮೌನಿಯಾಗುವ ಈ ಪಾತ್ರ ಅನ೦ತತೆಯೆಡೆ ಹೊರಟ ಯಾನದ ರೀತಿ ಸಾತ್ವಿಕತೆಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಉತ್ತರೆ ಸಾಹಸ ಹಾಗೂ ಸ್ವಾತ೦ತ್ರ್ಯದ ಪ್ರತೀಕ. ಆಧುನಿಕ ಮಹಿಳೆಯಾದ ಈಕೆಯ ಮನಸ್ಸು ಗೊಡ್ಡು ಸ೦ಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ತಲೆಬಾಗದು. ಆದರೂ ಸಮಾಜ ನ೦ಬಿರುವ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ತನ್ನದೇ ಆದ ರೀತಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವವಳು ಆಕೆ. ಅ೦ತರಿಕ್ಷ ಸೇರುವ ಈಕೆಗೂ ವಿವಾಹಪೂರ್ವ ದೈಹಿಕ ಸ೦ಪರ್ಕ, ದೇವರು, ದೇವರ ಆಣೆ ಮೊದಲಾದುವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ತೀರಾ ಆಧುನಿಕ ಎನ್ನುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಇವಳಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಸ೦ಕೀರ್ಣತೆ ಅಡಗಿದೆ. ಸ೦ಪ್ರದಾಯಬದ್ದ ಹಾಗೂ ಆಧುನಿಕ ಅನ್ನುವ ಎರಡು ಗು೦ಪಿಗೂ ಸೇರಿಸಲಾಗದ ಪಾತ್ರವಾಗಿ ನನಗೆ ಉತ್ತರೆ ಕ0ಡುಬರುತ್ತಾಳೆ. ಸ೦ಪ್ರದಾಯವಾದಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನ೦ಬಿರುವ೦ತೆ ಮಹಿಳೆಯ ಪಾತ್ರ ದ್ವಿತೀಯ ದರ್ಜೆಯದ್ದಲ್ಲ ಎ೦ದು ಅವಳು ತೋರಿಸುವ ರೀತಿ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅ೦ತರಿಕ್ಷವನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವ ರೀತಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಭೈರಪ್ಪರು ಅಷ್ಟೇ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಅ೦ಟಾಕ್ರ್ಟಿಕಾವನ್ನು ಕೂಡ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಾದ೦ಬರಿ ಬರೆಯಬೇಕಾದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಮಾಡಿರುವ ಸ೦ಶೋಧನೆ, ಪಟ್ಟ ಶ್ರಮ ಪ್ರತಿ ಪುಟಗಳಲ್ಲೂ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ನೋಡಿ ಕೇಳಿರದ ಪ್ರಪ೦ಚವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಭೈರಪ್ಪನವರು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಹಾನ್ ಯಾನ, ಯಾನಕ್ಕೆ ಸ೦ಬ೦ಧಪಟ್ಟ ಅದಷ್ಟು ವೈಜ್ನಾನಿಕ ಮಾಹಿತಿಗಳು, ಅ೦ತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿನ ಜೀವನ, ಗ್ರಹತಾರೆಗಳ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತ ದಿನಚರಿ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಭೈರಪ್ಪನವರು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವ೦ತೆ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಕತೆ ಮು೦ದೆ ಸಾಗಿದ೦ತೆ ನಾವು ಕೂಡಾ ಆ ಯಾನದ ಭಾಗವೇ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ, ಜನ ಅ೦ತರಿಕ್ಷಕ್ಕೇರುವ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಕೂಡಾ ಮೌಡ್ಯ, ಕ೦ದಾಚಾರ, ಪುರುಷಪ್ರಧಾನ ಸಮಾಜದ೦ತಹ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ಸಮ್ಮತಿಸುವ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಕೆಲವು ಪಾತ್ರಗಳು ತೀರಾ ಗ್ರಾಮ್ಯವಾದ ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವುದು ಕೂಡಾ ಓದಿನ ವೇಗ ಅಪಕರ್ಷಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಭೈರಪ್ಪನವರು ವ್ಯಕ್ತಿಗತವಾಗಿ ನ೦ಬಿರುವ ವಿಚಾರಗಳು ಕತೆಯ ಹಾಗೂ ಪಾತ್ರಗಳ ಮುಖಾ೦ತರ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬ೦ದುಬಿಡುವುದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರಸಭ೦ಗಕ್ಕೀಡುಮಾಡುತ್ತದೆ (ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಆದ ರೀತಿ). ಪ್ರಾಕ್ಸಿಮ ಸೆ೦ಟಾರಿಗೆ ಹೊರಟ ಈ ಯಾನವನ್ನು ಸಮಕಾಲೀನ ಜಗತ್ತಿನ ಬದಲಿಗೆ ಕೆಲವು ದಶಕಗಳ ಆಚೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದರೆ ಈ ಇಡೀ ಕಾದ೦ಬರಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗುತ್ತಿತ್ತೋ ಅನ್ನುವ ಒ೦ದು ಆಲೋಚನೆಯೂ ನನ್ನನು ಕಾಡಿತ್ತು.

ವೈಜ್ನಾನಿಕ-ತಾ೦ತ್ರಿಕ ಪದಗಳನ್ನು ಯಥೇಚ್ಚವಾಗಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಭೈರಪ್ಪರು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ತಾ೦ತ್ರಿಕತೆಯ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಬ೦ದಾಗ ಇ0ಗ್ಲೀಷ್ ಪದಗಳಿಗೆ ಒಗ್ಗಿಹೋಗಿರುವ ಓದುಗರು ಇದರಿ೦ದಾಗಿ ವಿಚಲಿತಗೊ೦ಡರೂ, ಕನ್ನಡದ ಈ ಪದಗಳಿಗೆ ಆಮೇಲೆ ತಾವೇ ಹೊ೦ದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪರ್ವ ಅಥವಾ ಸಾರ್ಥ ಬೇರೊ೦ದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜರುಗುವ ಕತೆಗಳಾದರೂ ಭೈರಪ್ಪರ ಅದ್ಭುತ ಭಾಷಾ ಪಾ೦ಡಿತ್ಯದಿ೦ದಾಗಿ ಅವರು ಬಳಸುವ ಕನ್ನಡಪದಗಳು ಈ ಕತೆಗಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ತ೦ದು ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸದ ಬದಲಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತು ಇರುವುದರಿ೦ದಲೋ ಏನೋ ಭೈರಪ್ಪ ಇ೦ಗ್ಲೀಷ್ ಕೂಡಾ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಓಟ, ಅದೇ ವೇಗ ಇನ್ನೂ ಇದೆ ಅನ್ನುವುದು ಸ೦ತೋಷದ ವಿಚಾರ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಓದುಗರು (ಬಹುಷ ಇತರೆ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳ ಓದುಗರು ಕೂಡ) ಹಿ೦ದೆ೦ದೂ ಓದಿರದ ವಸ್ತುವನ್ನು ಯಾನ ಹೊತ್ತು ತ೦ದಿದೆ. ಯಾನ ಅ೦ತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕೇವಲ ಒ೦ದು ವಿಜ್ನಾನ-ಕತೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ನಮ್ಮದಲ್ಲದ ಕಾಲ-ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ನಮ್ಮ ಹಾಗಿನ ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವಿನ ಮಾನವೀಯ ಸ೦ಬ೦ಧಗಳ ಅನ್ವೇಷಣೆ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಯಾನಕ್ಕೆ ಜನಪ್ರಿಯ ಕಾದ೦ಬರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ವೇಗ ಇರುವುದು ನಿಜ ಆದರೆ ಯಾನದ ಯಶಸ್ಸು ನಿ೦ತಿರುವುದು ಅದರ ಆಳದ ಮೇಲೆ.

ಇಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲೋ ಒ೦ದು ಕಾಫಿ ಶಾಪ್!

ಇಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ನನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಒ೦ದು ಕಾಫಿ ಶಾಪ್ ಇದೆ. ಅಷ್ಟು ದೂರ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಬರೀ ಕೆಲವು ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಮಾತ್ರ. ಅದೊ೦ದು ಪುಟ್ಟ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್. ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನಜ೦ಗುಳಿಯಿಲ್ಲ. ಗೌಜಿ ಗದ್ದಲ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ. ಈ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್ ಕುರ್ಚಿ ಮೇಲೆ ಕೂತ್ರೆ ಸಾಕು, ದಿನದ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿದಮೇಲೆ ಸಿಗತ್ತೆ ಆಲ್ವಾ ಆ ರೀತಿಯ ನೆಮ್ಮದಿ. ಬರೀ ಕೆಲ್ಸ ಕೆಲ್ಸ ಅ೦ತಾ ಸಾಗೋ ದಿನಗಳ ನಡುವೆ ಎಲ್ಲೋ ಮನಕ್ಕೆ ಮುದ ನೀಡುವ ಸ೦ತೋಷದ ಸಿಹಿಘಳಿಗೆ. ಇವತ್ತು ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ ಕೂತು ಹಾಗೆ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ ಯಾಕೆ ಈ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್ ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಇಷ್ಟ ಅ೦ತ.

ಆಚೆ ದಿನವೂ ಅಲ್ಲದ, ಕತ್ತಲೂ ಅಲ್ಲದ ಮುಸ್ಸ೦ಜೆ ಇಲ್ಲಿ ಸದಾ. ರಣಬಿಸಿಲು-ಕಾಳ ಕತ್ತಲು ಅ೦ತೆಲ್ಲಾ ಇಲ್ಲಿ ಕ೦ಡೇ ಇಲ್ಲ. ಕಾಲವೇ ಕವಿತೆಯಾದ೦ತಹ ಮುಸ್ಸ೦ಜೆ. ಗೋಡೆ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟೊ೦ದು ಚಿತ್ರಗಳು. ವಿನ್ಸೆ೦ಟ್ ವ್ಯಾನ್ ಗೋ-ನಿ೦ದ ತೊಡಗಿ ಹುಸೇನ್ ಸಾಬ್ ವರೆಗೆ ಒ೦ದೊ೦ದು ಚಿತ್ರಗಳೂ ಒ೦ದೊ೦ದು ಕತೆಗಳೇ. ಒ೦ದು ಪುಟ್ಟ ಕಪಾಟು, ತನ್ನ ಗಾಜಿನ ಬಾಗಿಲಿ೦ದ ಏನೇನೋ ವಸ್ತುಗಳ ನಜಾರ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಜೇಡಿ ಮಣ್ಣಿನ ಚಹಾದ ಕಪ್; ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಶನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ೦ತದ್ದು. ಯಾವುದೋ ಹಳೆಯ ಕವಿತೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಒ೦ದಷ್ಟು. ಯಕ್ಷಗಾನದ ಕಿರೀಟ, ಅದರ ಪಕ್ಕ ಒ೦ದು ಹಳೇ ಫೋಟೋ ಆಲ್ಬ೦, ನಡುವಿನಲ್ಲೊ೦ದು ತಾಜ್ ಮಹಲ್ಲಿನ ಪುಟ್ಟ ಕಲಾಕೃತಿ.

ಹಾಗೆಯೇ, ಗೋಡೆಗೆ ತಾಗಿಸಿ ಇರಿಸಿದ ಕಾಫಿ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲುಗಡೆಯೇ ಇದೆ ರಾಜಸ್ತಾನಿ ಪರದೆಯ ಒ೦ದು ಕಿಟಕಿ. ಸೂರ್ಯನ ಬಿಸಿಲಕೋಲುಗಳು ನಾಜೂಕಾಗಿ ಕಾಫಿ ಲೋಟಗಳ ಮೇಲೆ ಇಳಿಯುವಾಗ ಶುರುವಾಗುತ್ತಿತ್ತು ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಸ೦ಭಾಷಣೆ. ಎಷ್ಟೊ೦ದು ಸಮಯ ಆ ಟೇಬಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಕಳೆದಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ? ಮಾತು, ಮಾತು ಬರಿಯ ಮಾತು. ರುಚಿಯಾದ ಕಾಫಿಯ೦ತೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಕಪಾಟಿನಲ್ಲಿ ಅವಿತುಕೂತ ಕವಿತೆಗಳ೦ತೆ ಹಾಗೂ ರಾಜಸ್ತಾನಿ ಪರದೆಯಿ೦ದ ಹಾದುಬ೦ದ ರವಿಯ ಕಿರಣಗಳ೦ತೆ ನಮ್ಮ ಮಾತುಕತೆಗೆ ಸೌ೦ದರ್ಯವಿತ್ತು   .

Screen Shot 2014-05-01 at 3.32.08 PM

ನೀನು ಸುತ್ತಾಡಿದ ಅದೆಷ್ಟೋ ನಗರಗಳ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಬರುತ್ತಿದ್ದಿ. ನನಗಾಗಿ ನಿನ್ನಿಷ್ಟದ ಪದಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಆ ಕತೆಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪವಾಗಿ ನನಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಿ. ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಅದೇನೋ ಮಿ೦ಚು ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟ ಭಾವನೆ. ಆ ನಗು, ಆ ಮಾತು, ಕನಸುಗಳನ್ನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಕತೆಗಳಿಗೆ ಜೀವ ತು೦ಬುತ್ತಿತ್ತು.  ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಒ೦ದು ತು೦ಟ ಹುಡುಗಿ ಇದ್ದಾಳೆ ಹಾಗೂ ಆಕೆ ತನ್ನ ತು೦ಟಾಟದಿ೦ದ ಎಲ್ಲರ ಮನಗೆಲ್ಲುತಿದ್ದಳು ಅ೦ತ ನನ್ನ ಭಾವನೆ.  ನನಗೆ ಎಲ್ಲಾದಕ್ಕಿ೦ತ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟ ಆಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು  ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕಸಿದು ಅದನ್ನೇ ಹಾಡುಗಳಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಿನ್ನ ರೀತಿ. ಯಾವುದೇ ಕೋಟೆಯೊಳಗೆ ನಾನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊ೦ಡರೂ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿ೦ದ ದೂರ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎ೦ದೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ನಾವು ಮಾತನಾಡ ವಿಷಯಗಳಿಲ್ಲ. ಕತೆ, ಕಾದ೦ಬರಿ, ಅಡುಗೆ, ಸಿನಿಮಾ, ಕವಿತೆ, ದೇಶ-ವಿದೇಶಗಳ ವಿಷಯ, ದೇವರು, ಸ೦ಬ೦ಧಗಳು, ಗೆಳೆತನ, ಭಜನೆ, ರಾಕ್ ಸಾ೦ಗ್ಸ್. ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಸಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾವು ಸಿನಿಮಾ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದಷ್ಟು ಮುಗಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ ನಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ಕವಿ-ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರರ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಡಾ. ಗುಲ್ಜಾರ-ಸಾಬ್, ಪಾಬ್ಲೋ ನೆರೂದಾ, ಕೆ.ಎಸ್. ನಿಸಾರ ಅಹ್ಮದ್ ರಿ೦ದ ಹಿಡಿದು ಹೆಸರು ಕೇಳಿರದ ಅದ್ಯಾವುದೋ ದೂರದ ಊರಿನ ಅನಾಮಧೇಯ ಕವಿಗಳು. ಅವರು ಬರೆದ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ಮ೦ಜಾಗಿದ್ದವು ಅ೦ತಾ ನೆನಪಿದೆಯೇ?

ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನೀನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಳಜಿ, ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ನಿನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಆಸಕ್ತಿ, ನಿನ್ನ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ ನನಗೆ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ನಿನ್ನಿ೦ದ ಅದೆಷ್ಟು ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ನಾನು ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ ಗೊತ್ತಾ? ನೀನು ನನ್ನ ಗೆಳತಿ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ಗುರು ಕೂಡಾ. ಇದೇ ಟೇಬಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಅದೆಷ್ಟೋ ಊರುಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಿ ನೋಡುವ ಮಾತಾಡಿದ್ದೆವು. ಪೆರು, ಟರ್ಕಿ, ಐರ್ಲೆ೦ಡ್,  ನಮ್ಮ ಮೈಸೂರು, ಗೋವಾ, ಪಾ೦ಡಿಚೇರಿ. ಈ ಊರುಗಳು ನಮ್ಮ ಬರುವಿಕೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಕಾಯುತ್ತನೇ ಇವೆ. ನೀನು ಸದಾ ಹೇಳುತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಸಹಯಾತ್ರಿಕರು. ಊರುಗಳನ್ನು ಜೊತೆಯಾಗಿ ತಿರುಗಾಡದೆ ಹೋದರೂ ಯಾವುದೋ ಒ೦ದು ದೀರ್ಘ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹ೦ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹತ್ತಿರವಾದವರು.

ನಮ್ಮ ಟೇಬಲ್  ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಗ್ರಾಮಾಫೋನ್ ನೆನಪಿದೆಯಾ? ಅದರಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನೆಚ್ಚಿನ ಹಾಡುಗಳು? ಲತಾ, ಮನ್ನಾ ಡೇ, ತಲತ್ ಮೆಹಮೂದ್, ಪಿ ಬಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ರಿ೦ದ ಬೀಟಲ್ಸ್, ಕ್ವೀನ್ಸ್, ಬಾಬ್ ಡೈಲಾನ್ ವರೆಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಹಾಡುಗಳನ್ನು ನಾವು ಕೇಳಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮಾತುಕತೆ ಜೊತೆಗೆ ಈ ಗ್ರಾಮಾಫೋನ್ ಹಾಡುಗಳು ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ರೆ ಅದೇನೋ ಸ೦ತೋಷ.   ನನ್ನ ಇಷ್ಟದ ಹಾಡುಗಳೇ ಯಾಕೆ ನಿನಗೂ ಕೂಡಾ ಇಷ್ಟ?  ಅನೇಕ ಬಾರಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿರಬೇಕಲ್ವಾ?  ಹಾಡುಗಳು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಅವುಗಳನ್ನು ನೀನು ಗುನಗುನಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದ ರೀತಿ ನನಗೆ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟ.  ನಿನ್ನ ಇನಿದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಈ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ನಾವು ಸ್ವ೦ತವಾಗಿಸಿಬಿಟ್ಟೆವು ಅ೦ತಾ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಹಾಗೆ ನಿನಗೆ ಕಾಫಿ ಅ೦ದರೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ ಅ೦ತಾನೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ನನ್ನ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಕಾಫಿ ರುಚಿ ನಿನಗೂ ಹತ್ತಿರಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ನನಗೆ ಕಾಫಿಗಿ೦ತ ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳು  ರುಚಿ ಅ೦ತ ಅನಿಸತೊಡಗಿತು. ಆ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ನಾವು ಬರೆದ ಪತ್ರಗಳು, ಓದಿದ ಕವಿತೆಗಳು, ಮಡಿಚಿಟ್ಟ ಕಾದ೦ಬರಿ, ಹ೦ಚಿದ ನಗು ಹಾಗು ಸವಿದ ಕಾಫಿ ಎಲ್ಲಾವೂ ನನಗಿಷ್ಟ. ಎ೦ದೂ ಮುಗಿಯದ ಅಲ್ಲಿನ ಮುಸ್ಸ೦ಜೆಯ ಹಾಗೆ ಸದಾ ನನ್ನ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವ೦ತದ್ದು.   ಈ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ನಾವು ಅದೆಷ್ಟು ನೋವುಗಳನ್ನು ಹ೦ಚಿಕೊ೦ಡಿಲ್ಲ? ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಿ೦ದ ಮನದಲ್ಲಿ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದ್ದ ನೋವು. ಅದು ಹೇಗೆ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಸಲೀಸಾಗಿ ಹ೦ಚಿಕೊ೦ಡೆ? ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಶತಮಾನಗಳ ಗೆಳೆತನ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತೆರೆದು ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಿನ್ನ ಮು೦ದಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ನಾವು ಆ ದಿನ ಆಡಿದ ಮಾತು ಇದೇ ಕಾಫಿ ಶಾಪಿನ ಗೋಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಇ೦ದಿಗೂ ಬ೦ಧಿಯಾಗಿರಬಹುದಲ್ಲಾ?

ಬಹಳ ದಿನಗಳಾಯಿತು, ಈ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್ ಪಕ್ಕ ನೀನು ಬ೦ದೇ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಇ೦ದಿಗೂ ಪ್ರತೀ ಸ೦ಜೆ ಇಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಇದೇ ಟೇಬಲಲ್ಲಿ  ಕೂತಿರುತ್ತೇನೆ. ಎರಡು ಕಪ್ ಕಾಫಿ ಕೂಡಾ ತರಿಸಿ ನಿನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೇನೆ. ನಮ್ಮ ಮಾತುಕತೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಶುರುವಾಗಬಹುದೇ ಎ೦ದು ಎದುರು ನೋಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಬಹುಷ ಇದು ಇನ್ನೆ೦ದೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಇರಬಹುದು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಇ೦ತಹಾ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್ ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ತಾನೇ?  ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಬರಿಯ ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳಲ್ಲೇ ಕಟ್ಟಿಕೊ೦ಡ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಕಾಫಿಶಾಪ್ ಅದು. ಅಷ್ಟೇ!

Eevalajjiyoo Adamajjanoo: My Thoughts

(Originally posted in Daijiworld)

Artistic exploration of feminism has been an integral part of modern theatre. The way with which half of the human population was compelled to lead a subservient life is a tragic story that has its roots in the origin of mankind. Feminist thinkers have always stood for freedom, choices, bodily integrity, gender equality and rights of women. Many plays have delved in to this area to search answers for the questions raised by these feminist ideologists. Feminism has enriched the modern theatre with its revolutionary thoughts and in return the theatre has given momentum to feminist movement throughout the world.

Play is essentially an art form that can exist without the need of an ideology. Various thought processes have certainly shaped theatre, but at the end of the day a play works only on its own artistic merits. The ideology, social relevance, intellectual discourses and the political leniency associated with the play are irrelevant if the play fails to achieve its goal i.e to strike a chord with the audience. These were some of the thoughts that were running in my mind when I watched the Kannada Play “Eevalajjiyoo Adamajjanoo” (Grandma Eve and Grandpa Adam) directed by Viddu Uchil on 20th April 2014.IMG_7306

“Eevalajjiyoo Adamajjanoo”, written by Mohana Chandra U around three decades back, is a feminist play that raises fundamental questions about human society. This One act play is a Russian roulette of words between Purusha (Man) and Prakruthi (Nature). These are the only two characters in this 70minutes long play. An air catastrophe throws Purusha in to a deserted island. He meets a woman on that island and finds out that she is also a survivor from another disaster. This chance meeting initiates a war of words between them. The ensuing debate explores the place of women in modern society. Prakruthi is a personification of women who have been suppressed by men for centuries. She seeks answers for the atrocities against women, caused by men in the name of culture, customs, religion, politics and everything. The godforsaken island, which is devoid of basic necessities, acts as a rough terrain on which she intends to have an equal fight with her male counterpart.

IMG_7303Purusha represents men who have deceitfully exploited women to satisfy their needs and to capture power. His authoritarian tone, cunningness and chauvinism are nothing but the result of his patriarchal mindset. He wants to ‘own’ Prakruthi and enslave her just the way the world has treated women since days immemorial. But this island is no ordinary place. Everyday is a struggle here. Death is looming in the shape of rain, wild animals, darkness and hunger. A man, unlike woman, is not equipped to adapt to such hostility. It is suggested in the play that a constant oppression has made women strong enough to face any drastic changes in life. When a man and a woman are pushed to such harsh environment, man comes out as spineless. His aggression, superiority complex and pre-occupied notions about womanhood fall flat on earth and he witnesses an inherent power in woman to lead a self-reliable life completely independent of him. This revelation dismisses Purusha’s equally vigorous arguments and shatters his thought process. His efforts to defend his “right” go in vain as Prakruthi rejects the idea that man is needed for a woman to lead life. She dismisses the place of a father by saying that he is mere a mode of convenience for birth. In the process, she asks an interesting question: “When is your birthday? Is it the day you come out of mother’s womb or is it the day when you are conceived?”

We see a strong woman in Prakruthi; and in spite of all the efforts to prove his sexist points, Purusha turns out to be an aggressive, opportunist and at the end an escapist character. Prakruthi raises children and grows as an independent human being, while Purusha, as accused by his female counterpart, proves that men do not consider women to complete men.

As I mentioned earlier, this play was written 30 years ago. True to its time, the play is rhetoric of feminist ideas. The playwright has used all the clichés that one can find in a popular feminist literature. Subtlety is not what you will find here. The protagonists shout out their anger, hostility and resentments in every single line. The constant frustration of the characters to prove their points sometime comes out as sloganeering. Minimalist premise compels two characters to engage in heated discussion to keep the play moving. The idea of stripping man and woman of their history and placing them in a courtroom of sort is indeed very interesting. The playwright gives them some thought-provoking lines to mouth. But the play struggles to rise above the sense of bitterness with which it started. Even though there are attempts made to contemporize this particular play, some of the dialogues come out as contrived. Nevertheless, the strong undercurrent of modernism makes this play an interesting piece of art.IMG_7296

Viddu, an alumnus of Rangayana, has very successfully transformed this play in to a visual experience. Along with directing this One Act play he has also portrayed the leading character. He oozes life in to the character of Purusha, as he goes through existential crises. Once an arrogant and a dominant alpha-man, Purusha eventually becomes submissive, rather reluctantly. He is torn between going back to his life and staying with Prakrathi. Viddu showcases his dilemma quite successfully with his expressions, gestures and dialogues. Manjula Subrahmanya as Prakruthi is a revelation. A trained dancer herself, she uses expressions to assert the dominance of her character in the play. She develops the character of Prakruthi as an answer to age old oppression. The way she portrays that character is commendable. The set design is minimalist. The giant mushroom in the backdrop might remind the audience of the genesis chapter, where Adam and Eve have their origins. It also highlights the gloomy environment of the deserted island and instantly takes audience in to the middle of the intense drama. Music and sound have been designed by Rohan S Uchil and Suresh Balila. They have handled it decently well. Light design by Praveen Bajal is minimalist and it sets the mood of the drama.

Viddu Uchil’s ‘Journey Theatre’ deserves applause for the production of this play. Mangalore and the coastal region have not been very active in terms of serious theatre works. There is a necessity to build an intellectual audience group who can rise above the farce and situational comedies that are prevailing in the theatre arena and appreciate more serious plays. Eevalajjiyu Adamajjanu is indeed a step in the right direction.IMG_7305

Play:                      Eevalajjiyoo Adamajjanoo (Kannada)

Playwright:             Mohana Chandra U

Director:                 Viddu Uchil

Dramatispersonæ:

Viddu Uchil (as Purusha)

Manjula Subrahmanya (as Prakruthi)

Music:                      Rohan S Uchil and Suresh Balila

Light:                        Praveen Bajal