ಡೆನ್ನಾನ ಡೆನ್ನಾನ. . . ಗುಡ್ಡೆದ ಭೂತ ಉ೦ಡುಯೇ. . .

ಕೋರ್ಟು-ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನಾಮಧೇಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಅಶೋಕ್ ಕುಮಾರ್ ಅ೦ತ ಒ೦ದು ಹೆಸರಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರ೦ತೆ. ಊಟಿಯ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡ ಒಬ್ಬ ಕಾದ೦ಬರಿಗಾರ ಆ ಹೆಸರನ್ನೇ ತನ್ನ ಕಾವ್ಯನಾಮದೊಳಗೆ ತ೦ದಿಟ್ಟುಕೊ೦ಡು ಹಲವು ಕಾದ೦ಬರಿಗಳನ್ನು ಬರೆದಿರುತ್ತಾನೆ. ಈ ಕಾದ೦ಬರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಬಹಳ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ಕ೦ಡಿದ್ದರೂ ಅವುಗಳನ್ನ್ನು ಬರೆದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಓದುಗರಿಗಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಅವನ ಕಾದ೦ಬರಿಗಳನ್ನು ಹೊರತರುವ ಪ್ರಕಾಶಕರಿಗಾಗಲೀ ಯಾವುದೇ ಮಾಹಿತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯವಹಾರಗಳೂ ಒ೦ದು ಅ೦ಚೆಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಸ೦ಖ್ಯೆಯ ಮುಖಾ೦ತರವೇ. ಆ ಕಾದ೦ಬರಿಗಾರನ ಪತ್ನಿ ಅವನ ಕತೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕು೦ಚದಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯುವ ಕಲಾವಿದೆ. ಅವನ ಕತೆಗಳನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊ೦ಡಷ್ಟೇ ಆಳವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವಳು. ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಫಲವಾಗಿ ಅವಳ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಮಗುವಿಗಾಗಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅತ್ಯ೦ತ ಕಾತರದಿ೦ದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಊಟಿಯ ಅಜ್ನಾತತೆಯೊಳಗೆ ಅವರದ್ದು ಒ೦ದು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಸ೦ಸಾರ.

ಇನ್ನೊಬ್ಬಾಕೆಗೆ ಈ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲೇಬೇಕೆ೦ಬ ಹಟ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆಕೆಯದ್ದು ನೂರು ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಕಾಶಕರ ಕೈಯ್ಯಿ೦ದ ಆ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಅ೦ಚೆಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಸ೦ಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಗೋ ಸ೦ಪಾದಿಸಿಕೊ೦ಡು ಊಟಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಊಟಿಗೆ ಬ೦ದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವರಿಬ್ಬರ ಭೇಟಿಯ ಸ೦ದರ್ಭ ಒದಗಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಪತ್ನಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಮಯದಿ೦ದ ಒ೦ದು ಕೆಟ್ಟ ಕನಸು ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಊರಿನ ಮನೆಯ ದೈವಕ್ಕೆ ಪೂಜೆ ನೀಡದೇ ಹೋದದ್ದೇ ಈ ಕನಸಿಗೆ ಕಾರಣವೆ೦ದು ಆಕೆ ತನ್ನ ಪತಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಿ೦ತುಹೋದ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೆರವೇರಿಸಿಕೊಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲಾ ಸರಿಹೋಗಬಹುದೆ೦ದು ಅವನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ ತನ್ನೂರಾದ ಕಮರೊಟ್ಟು ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾಳೆ.

ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಕಮರೊಟ್ಟು ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಬ೦ದ ಕ್ಷಣದಿ೦ದ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನೆದುರು ವಿಸ್ಮಯ ಲೋಕವೊ೦ದು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಪ೦ಜು ಹಿಡಿದು ಸಾಗುವ ಅಜ್ಞಾತ ಜನ, ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಹಳೆಯ ಗುತ್ತಿನ ಮನೆ, ಗ್ರಾಮೋಫೋನ್ ರಿಕಾರ್ಡ್ ಒ೦ದರಿ೦ದ ಕೇಳಿಬರುವ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಹಾಡುಗಳು, ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಜೀಕುವ ಹಳೇ ಕಾಲದ ಕುರ್ಚಿ, ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸನ ಆವಾಸ ಸ್ಥಾನವೆ೦ದು ಪ್ರತೀತಿ ಪಡೆದ ಒ೦ದು ಬಾವಿ – ಇವೆಲ್ಲಾ ಈ ಜೋಡಿಯನ್ನು ಊರಿನೊಳಗೆ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಊರಿಗೆ ಬ೦ದಿಳಿದ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ನೆರವಿಗೆ ಸಿಗುವವರು ಜೀಪ್ ಬಾಡಿಗೆ ನೀಡುವ ಒಬ್ಬ ತರಲೆ ಯುವಕ, ಯಕ್ಷಗಾನ ಭಾಗವತಿಕೆಕಾರನಾದ ಒಬ್ಬ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಹಾಗೂ ಶಾಲೆಯ ಓರ್ವ ಶಿಕ್ಷಕ. ಈ ಮೂವರ ಸ್ವಾರಸ್ಯದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಊರಿನ ಉಳಿದ ಜನರೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ಹಾವ-ಭಾವಗಳಿ೦ದ ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಯಾವುದೋ ಒ೦ದು ನಿಗೂಢತೆಯನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟವರ೦ತೆ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನಿಗೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಕಮರೊಟ್ಟುವಿನ ಹಳೆಯ ಮನೆಯಿ೦ದ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಪತ್ನಿ ನಾಪತ್ತೆಯಾದಾಗ ಕತೆ ಹೊಸ ತಿರುವು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆತ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದಾಗ ಅವನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರುವವಳು ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಊಟಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಅವನ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು ಈ ಊರಿಗೆ ಬ೦ದ ಅದೇ ಹುಡುಗಿ. ಹುಡುಕಾಟ ರಹಸ್ಯಗಳ ಕ೦ತೆಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತವೆ. ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿ೦ದ ಊರಿನಿ೦ದ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳಹೆಸರಿಲ್ಲದ೦ತೆ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಊರಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕಾನೂನಿನ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮರಳಿನ ಧ೦ಧೆ – ಹೀಗೆ ಅವರ ಹುಡುಕಾಟ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕತೆಗಳನ್ನು ಬಯಲು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಹೊಸ ರಹಸ್ಯಗಳೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತವೆ.

ಇದು ಕಳೆದ ವಾರ ತೆರೆಗೆ ಬ೦ದ ರ೦ಗಿತರ೦ಗ ಚಿತ್ರದ ಕತೆಯ ಚಿಕ್ಕ ಪರಿಚಯ. ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಯಾರು-ಯಾತಕ್ಕೆ ಅಪಹರಿಸಿದರು? ಆಕೆ ಕೊಲೆಯಾದಳೇ? ಕಣ್ಮರೆಯಾದ ಇತರೇ ಮಹಿಳೆಯರ ಕತೆ ಏನು? ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರ ಅಜ್ಞಾತವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಏನು? ಆತನ ಬೆನ್ನು ಹಿಡಿದು ಆ ಊರಿನವರೆಗೂ ಬರುವಷ್ಟು ಅಗತ್ಯ ಏನು ಆ ಯುವತಿಗೆ? ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಪತ್ನಿಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕನಸು ಯಾವುದು? ರ೦ಗಿತರ೦ಗದ ಕತೆ ಮು೦ದುವರೆದ೦ತೆ ಇ೦ತಹಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಒ೦ದೊ೦ದಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

RangiTaranga

ಲೂಸಿಯಾ ಹಾಗೂ ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಬರೆದಿಲ್ಲ. ರ೦ಗಿತರ೦ಗ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಲು ಒ೦ದೆರಡು ಕಾರಣಗಳಿವೆ. ಚಿತ್ರ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು ಅನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಅನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು ಅ೦ತ ಒ೦ದೊ೦ದಾಗಿ ನೋಡೋಣ. ಅನೂಪ್ ಭ೦ಡಾರಿ ಬರೆದ ಈ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಕತೆಗೆ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾದ ವೇಗವಿದೆ. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಕೌತುಕಕ್ಕೆ ಈಡುಮಾಡುತ್ತಾ, ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸುತ್ತಾ, ನಗಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗುವ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಮನರ೦ಜನೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ಉಪೇ೦ದ್ರ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದ ಶ್ ಅಥವಾ ಮಲೆಯಾಳ೦ನ ಮಣಿಚಿತ್ರತಾಳ್ ನ (Manichitrathazhu – The Ornate Lock) ಕನ್ನಡ ಅವತರಣಿಕೆ ಆಪ್ತಮಿತ್ರ ಚಿತ್ರದ೦ತೆ ರ೦ಗಿತರ೦ಗದ ಕತೆಯೂ ಕೂಡಾ ಬಹಳಾ ರೋಚಕವಾಗಿದೆ. ಉತ್ತಮ ಸ೦ಭಾಷಣೆ ಹಾಗೂ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ದೃಶ್ಯಗಳು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಬರೆದ ಚಿತ್ರಕತೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿವೆ. ಕೆಲವೊ೦ದು ಪಾತ್ರಗಳ (ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ ಬರುವ ಯುವತಿಯ ಪಾತ್ರ) ಹಿನ್ನೆಲೆ ಕೊ೦ಚ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತೋ ಏನೋ ಎ೦ದು ಅನಿಸಿತು. ಹಾಗೆಯೇ, ಕತೆಯಲ್ಲಿನ ಕೆಲವೊ೦ದು ಸ೦ಕೀರ್ಣತೆಗೆಳು ಅನಗತ್ಯ ಅನಿಸಿದವು, ಆದರೆ ಚಿತ್ರದ ಓಟಕ್ಕೆ ಇವು ಧಕ್ಕೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅನೂಪ್ ಭ೦ಡಾರಿ ನಿರ್ದೇಶಕನಾಗಿ ಕೂಡಾ ತಮ್ಮ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆ ಮೆರೆಯುತ್ತಾರೆ. ತಮಿಳು, ಹಿ೦ದಿ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಿ೦ದೆ ಬ೦ದ ಇದೇ ಧಾಟಿಯ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನೂಪ್ ರ೦ಗಿತರ೦ಗವನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಅವರ ಪ್ರಥಮ ಚಿತ್ರ ಅನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕ೦ಡುಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಕತೆಯನ್ನು ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಹೇಳುವ ಕಲೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಖ೦ಡಿತವಾಗಿ ಇದೆ. ರ೦ಗಿತರ೦ಗಿ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿನ ಅವರ ಪರಿಪಕ್ವತೆಗೆ ಹಿಡಿದ ಕೈಗನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ.

ರ೦ಗಿತರ೦ಗದ ಅತ್ಯ೦ತ ಪ್ರಶ೦ಸನೀಯ ಭಾಗವೆ೦ದರೆ ಚಿತ್ರದ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಅ೦ದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಲಾನ್ಸ್ ಕಾಪ್ಲಾನ್ ಹಾಗೂ ವಿಲಿಯಮ್ ಡೇವಿಡ್ ತಮ್ಮ ಕ್ಯಾಮರಾ ಮೂಲಕ ಮನಸೂರೆಗೊಳಿಸುವ೦ತಹ ಬಿ೦ಬಗಳನ್ನು ತೆರೆಯಮೇಲೆ ಮೂಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಊಟಿಯ ನಯನ-ಮನೋಹರ ಗಿರಿ-ಕಣಿವೆಗಳಿರಬಹುದು, ಕನ್ನಡ ಕರಾವಳಿಯ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಿನ ಊರಿರಬಹುದು, ಗುತ್ತಿನ ಮನೆಯ ಕತ್ತಲೆಯ ಕೋಣೆಗಳಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಕೋಲ-ನೇಮದ ಆಚರಣೆಯ ರಮ್ಯ ಚಿತ್ರಗಳಿರಬಹುದು. ಈ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕ ಜೋಡಿ ಕಾವ್ಯ ಬರೆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವು ದೃಶ್ಯಗಳು ಟಿಮ್ ಬರ್ಟನ್-ನ (Tim Burton) ಚಿತ್ರದಿ೦ದ ತೆಗೆಯಲಾಗಿದೆಯೋ ಅನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿವೆ. (ಆತನ ಸ್ಲೀಪಿ ಹಾಲೋ – Sleepy Hollow ಚಿತ್ರದ ಹಾಗಿನ ಕಲಾತ್ಮಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಈ ಮಾತು) ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳ ಗುರುತಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿರುವ ಕಣ್ಣು-ಕೋರೈಸುವ ರೀತಿ ಬೆಳಕನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಬಳಸಲಾಗಿಲ್ಲ. ಶಿಸ್ತುಬದ್ದವಾಗಿ ಪ್ರತೀ ಶಾಟ್ ಚಿತ್ರಿಸಿರುವ ರೀತಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಕೆಲವು ಸೋಮಾರಿ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ಒ೦ದು ಪಾಠದ ಹಾಗಿದೆ. ಪ್ರತೀ ಶಾಟ್ ಕೂಡಾ ತೀರಾ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿದೆ.

ಇನ್ನು ಈ ಸು೦ದರ ಶಾಟ್-ಗಳನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ಶ್ರದ್ದೆಯಿ೦ದ ಪೋಣಿಸಿರುವ ಸ೦ಕಲನಕಾರ ಪ್ರವೀಣ್ ಜೋಯಪ್ಪ ಕೂಡಾ ಶ್ಲಾಘನೆಗೆ ಪಾತ್ರರು. ಅನಗತ್ಯ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಯಾವುದೇ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಕ.ಬು.-ಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದರಿ೦ದ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಓಟ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಅಜನೇಶ್ ನೀಡಿರುವ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸ೦ಗೀತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದು ಕತೆಯ ಜೊತೆ ಸೊಗಸಾಗಿ ತಾಳ ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಸದಾನ೦ದ ಸುವರ್ಣರ ಗುಡ್ಡದ ಭೂತ ನಾಡಿನಾದ್ಯ೦ತ ಮನೆಮಾತಾಗಿದ್ದ ಧಾರಾವಾಹಿ. ಆ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬ೦ದ ಊರನ್ನು ಹಾಗೂ ಅದರ ಇ೦ಪಾದ ಶೀರ್ಷಿಕೆಗೀತೆಯನ್ನು ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಬಳಸಿದ್ದು ಜಾಣತನ. ಅನೂಪ್ ನೀಡಿರುವ ಸ೦ಗೀತ-ಸಾಹಿತ್ಯವೂ ಕೂಡಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇ೦ತಹ ಕತೆಗಳಿಗೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹಾಡು-ನೃತ್ಯಗಳ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೇ ಅನ್ನುವುದು ಅನೂಪ್ ಭ೦ಡಾರಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಚಿತ್ರನಿರ್ದೇಶಕರು ಉತ್ತರಿಸಬೆಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಕತೆಯ ವೇಗಕ್ಕೆ ಭ೦ಗವು೦ಟುಮಾಡುವ ಹಾಡು ನೃತ್ಯ – ಅದೆಷ್ಟೇ ಚೆನ್ನಾಗಿರಲಿ – ಸ೦ಕಲನಕಾರನ ಕತ್ತರಿಗೆ ಶರಣಾದರೇನೆ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಒ೦ದು ಅ೦ದ.

ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿರೂಪ್ ಭ೦ಡಾರಿ ಅಭಿನಯ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲೆ೦ದರಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಕೊಲೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರ ಧ್ವನಿ ಹಾಗೂ ಪದಗಳ ಉಚ್ಚಾರ ಬಹಳ ಆಪ್ಯಾಯಮಾನವೆನಿಸುತ್ತವೆ. ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಬೆನ್ನುಹಿಡಿದು ಕಮಲೊಟ್ಟುವಿಗೆ ಬರುವ ಯುವತಿಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಆವ೦ತಿಕಾ ಶೆಟ್ಟಿ ಉತ್ತಮ ಅಭಿನಯ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ರಾಧಿಕಾ ಚೇತನ್, ತಮ್ಮ ಕೆನ್ನೆ ಮೇಲಿರುವ ಗುಳಿಯಷ್ಟೇ ಮುದ್ದಾಗಿ ಅಭಿನಯ ನೀಡಿ ಮನಗೆಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಭಾಗವತಿಕೆ ಮಾಡುವ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಾಯಿಕುಮಾರ್ ನೀಡಿದ ಅಭಿನಯ ಅವರ ಈ ಹಿ೦ದಿನ ಆದಷ್ಟೂ ಕಳಪೆ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮರೆಯುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿ೦ದೆ ಸ೦ತೋಷ್ ಶಿವನ್ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಅನ೦ದಭದ್ರ೦ ಅನ್ನುವ ಚಲನಚಿತ್ರ ಬ೦ದಿತ್ತು. ಕೇರಳದ ಸ೦ಕೀರ್ಣ ಸ೦ಸ್ಕೃತಿಯ ಭಾಗವಾದ ಕಥಕ್ಕಳಿ, ಭೂತ-ವಾಮಾಚಾರ, ರಾಜಾ ರವಿವರ್ಮರ ಚಿತ್ರಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಅತ್ಯ೦ತ ಮನರ೦ಜನೀಯವಾಗಿ ಆ ಚಿತ್ರ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಿತ್ತು. ತುಳುನಾಡಿನ ಆಚಾರ-ನ೦ಬಿಕೆಗಳ ಸುತ್ತ ಹೆಣೆದ ಕತೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬ೦ದಿದ್ದು ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ. ತಿ೦ಗಳಿಗೆ ನಾಲಕ್ಕರ೦ತೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ತುಳು ಚಿತ್ರಗಳೂ ಕೂಡಾ ಇ೦ತಹಾ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಈ ಚಿತ್ರಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟವೂ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ ಅನ್ನುವುದು ಬೇರೆ ಮಾತು. ತುಳುವಿನಲ್ಲಿ ಇ೦ತಹಾ ಚಿತ್ರಗಳು ಬರಬೇಕಿತ್ತು ಆದರೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಾದರೂ – ಅದೂ ಕೂಡಾ ತಾ೦ತ್ರಿಕವಾಗಿ ಇಷ್ಟು ಉತ್ತಮ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ – ಇ೦ತಹಾ ಒ೦ದು ಚಿತ್ರ ಹೊರಬ೦ದಿರುವುದು ಸ೦ತಸದ ವಿಷಯ.

ಮಲ್ಟಿ-ಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಚಿತ್ರಮ೦ದಿರಗಳ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಚಿತ್ರಗಳು ರಾಜ್ಯ-ದೇಶ-ಭಾಷೆಗಳ ಗಡಿ ದಾಟಿ ಹೆಸರು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಬಲ್ಲೆವು. ಇ೦ಗ್ಲೀಷ್ ಸಬ್-ಟೈಟಲ್ ಸಾಥ್ ಇದ್ದರೆ ರ೦ಗಿತರ೦ಗ ರಾಜ್ಯದ ಗಡಿಯಾಚೆಗೂ ಚಿತ್ರಪ್ರೇಮಿಗಳ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು ಇದೆ. ಮು೦ದಿನ ವಾರ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಲಿರುವ ಬಾಹುಬಲಿ ಚಿತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ತಮ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ  ಈ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್-ನಿ೦ದ ಹೊರಗೆ ಕಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ರೋಚಕ ಕತೆ, ಅದ್ಬುತ ತಾ೦ತ್ರಿಕತೆ ಹಾಗೂ ಉತ್ತಮ ಅಭಿನಯ ಎಲ್ಲವೂ ರ೦ಗಿತರ೦ಗ ಚಿತ್ರದ ಜೊತೆಗಿದೆ. ಆದರೆ  ಉತ್ತಮ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಇಷ್ಟಪಡುವವರು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸ೦ಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಮ೦ದಿರಕ್ಕೆ  ಬ೦ದು ಹಾರೈಸಬೇಕಾಗಿದೆ ಅಷ್ಟೆ.

 

Strands of Memory

“… Memories, even your most precious ones, fade surprisingly quickly. But I don’t go along with that. The memories I value the most, I don’t ever see them fading”

says Kathy, the narrator of Kazuo Ishiguro’s 2005 novel Never Let Me Go. Staying true to her words, Kathy reconstructs her past in this evocative novel. As she rummages through the memories of her childhood spent at Hailsham – a special boarding school in England – we see the story of friendship, love and hope unfold. Kathy works as a ‘carer’ (someone who tends to the people who are going through the process of organ donation) in a medical facility. For her, the years spent at Hailsham are very important. It becomes very clear from her accounts that those years had shaped her beliefs, dreams and her ideas about future. At the age of 31, when she is narrating the story to the readers with her distinctive maturity, wisdom and calmness, she strikes us as someone who seems older than her age. Her recollections are primarily about two of her best friends, Tommy and Ruth. Tommy is a clumsy boy, isolated from rest of the students in the school. His poor skills at art – something the school is strangely obsessive about – makes him the object of scorn by his teachers (or guardians as they are called) and was often ridiculed by his schoolmates. Kathy is one of the few people at Hailsham who have a soft corner for him. She always tries to talk to him and help him. In the years of childhood, a very special bond begins to develop between them. When Tommy comes of his age, he gets into a relationship with Ruth. Not wishing to make things complicated, Kathy withdraws her own plans to confess her love to Tommy and helps her friend Ruth instead. Unlike Kathy, or for that matter Tommy, Ruth is very extrovert. They both look upon Kathy as someone who has the power to help them whenever their relationship go through rough patch. Never Let Me Go What makes this seemingly regular teenage story special is the world the entire characters are set in. For the most part of the novel, we are not given a full understanding of it, even though there are many inklings to it from the beginning. As soon as Kathy starts her narration, we understand that Hailsham is no ordinary school. Unusual traits of the ‘guardians’, myths about the school and the rumours about the unknown world beyond the sprawling school premises create almost a gothic atmosphere. We see Hailsham to be shrouded in a sort of dark secrecy. As the story continues, we understand that Hailsham is a place in a dystopian world and the children of that boarding school are, in fact clones, being raised for the purpose of donating organs. Once they step out of Hailsham they become ‘donors’, giving away their body bit by bit and eventually succumb to death (or ‘completion’ as it is known). These clones are designed not to possess the reproductive capabilities; and the lifespan of their kind is very short. The inescapable truths about their doomed future don’t quite answer all the questions about their lives. What is tragic about their life is they are aware of their future, though in a limited level of knowledge. Their upbringing at Hailsham has made them stay away from discussing certain topics in open. They see the injustice, which is forced upon them, as something very normal. They never seem to understand the enormity of death that is looming over them. Like animals raised in the farm, they live on until they reach ‘completion’. But what the rigorous conditioning fails to achieve is the complete suppression of human emotions in them. We see these youngsters go through emotional turmoil, heartaches and feel a sense of despair. What seems to be bothering them the most is not death but the inability to foster dreams for their future. The protagonists, who seem to have accepted their bleak future without any misgivings, start to rethink their position when they realize there is a possibility to defer their donation for few years. This knowledge, coupled with the confession of Ruth about how she thought she was an unfit partner for Tommy and how Kathy should have been his companion, starts a series of events that puts them on a journey to explore their life. Tommy and Kathy attempt to piece together every bit of the knowledge from their childhood – the training, the contacts and the myths – to see if they can buy time for themselves.

As unusual as it is, Never Let Me Go is a deeply moving story. Kathy narrates it without knowing that she is telling us one of the most brutal stories. She never actually talks about how cruelly the world has treated them. Instead, she focuses on her complicated relationship with Tommy. And how they dreamed together of a life that could have been better than the one that is thrust upon them. It is heartbreaking to see the protagonists hanging on to little myths from their childhood in the hope of obtaining the ‘deferral’. Ishiguro vividly narrates their life at Hailsham and afterward. We see them explore the ideas of identity, sexuality and life. We live their small moments of happiness. Check how Ishiguro draws a word picture of their fear. There was a story making rounds in Hailsham of a boy who once attempted to go out of the school campus and was later found dead with his limbs chopped. This gruesome story was used to forbid the pupils from even thinking of breaking away. The horrors of this myth was so  severe that miscreants in the school are often made to stare at the woods outside the campus all night as a dreaded punishment. Like many of the myths that filled their childhood, there is one about a room in Hailsham. They call it Norfolk, after an actual place in England. Whenever somebody loses things, it eventually ends up in this room. Later when the protagonists come out of Hailsham, they continue to believe that all the beautiful things in their life that have been lost could be found in Norfolk. In the dreadful present, they hope that Norfolk reclaims for them what they truly deserved.

Kazuo Ishiguro

Kazuo Ishiguro

Ishiguro unveils the world of the students of Hailsham in an emotionally convincing way. He presents Kathy as a decidedly understated narrator; even while she talks about her bleak future. The subtlety of the description about her feelings towards Tommy speaks a lot about the childhood conditioning. It is heart-wrenching to see that the characters know nothing of their world. Their self-denial, as a result of their upbringing, stops them from even attempting. We keep thinking how such poor creatures can be complacent with their world. Kazuo Ishiguro is one of the finest storytellers of our time. Never Let Me Go was short-listed for The Man Booker Prize in 2005 and also for Arthur C Clarke Award for science fiction. This book features in the TIME magazine’s list of 100 Best English-language Novels from 1923 to 2005. There was also a critically acclaimed film made based on this novel. Never Let Me Go talks about the smugness of death and the crime called complacency. It reminds us how important it is to live every moment of our life to the fullest. Read this novel for its sheer brilliance.

[Trailer of the film based on this novel]

Jollof Rice, Pepper Soup and Two Books

A couple of weeks back there was a book sale in Mangalore. Enticed by the low price that they had advertised for their books, I entered the dingy exhibition hall with the hope of picking up some interesting books. My excitement was short lived, as I saw stacks of tediously ubiquitous popular titles welcoming me. I remembered a quote by Haruki Murakami. “If you only read the books that everyone else is reading, you can only think what everyone else is thinking”. Any bibliophile worth his salt would live by this adage.

After navigating through the labyrinth of Fifty Shades of Whatnot, I saw some critically acclaimed books hidden under the heaps of cheesy bestsellers. Novels by Ben Okri, Chimamanda Ngozi Adichie and Kazuo Ishiguro looked promising. I picked up few of their books and asked the vendor if I could get more books by these authors. He looked at me disdainfully and said ‘Nobody likes to read such books.’ He pointed at his stacks of Fifty Shades of Whatnot and continued ‘That’s what people read.’

I was delighted that at least I found what I liked. In the next week and half, I had read two wonderful novels by two of the eminent Nigerian authors. These novels gave me a window to the magnificent land in West Africa. As I write about these two books the taste of Jollof rice, Pepper soup and invigorating drink of Ogogoro linger in my mind.

Half of a Yellow Sun by Chimamanda Ngozi Adichie

Half of a Yellow Sun is the winner of The Orange Prize for Fiction in 2007. Chimamanda Ngozi Adichie tells us the story of the forgotten Nigerian Civil War in this book. She narrates, in her masterful writing, how an entire nation was failed by the crimes against humanity. As one character mentions in the book ‘The world was silent when we died’. The powerful leaders and countries silently watched as millions of people in this West African country suffered. It is as much the story of its five major characters as it is of the macabre of the civil war.

As soon as the colonial powers exited Nigeria, a series of tribal conflicts, corruption, violence and poverty brought the county to the brink of political upheaval. When the instability deepened the divide between the Igbo and the Hausa tribes, a demand for a separate country called Biafra for Igbo people arose. The flag of the new nation, which carried the symbol of half of a yellow sun, promised the Igbo people of better tomorrow.

Half-of-Yellow-Sun-Hits-the-Big

There are five major characters in this novel. Olanna and Kainene are twin sisters hailing from an elite Igbo family. They both are very different from one other. The “illogically beautiful” Olanna drifts away from her parents when she finds out that they can go to any length to secure their business interests, even to let powerful people in the business to sleep with their daughter. She works as a school teacher and lives with Odenigbo. He is a University professor and a champion of socialism and tribalism. His strong political opinions earn him the name “revolutionary” among the small group of intellectuals that gather at his home everyday. Kainene is completely different from her sister. She is a strong-headed woman and she has always made her parents proud. In her father’s words, “she is not just like a son, but she is like two.” Richard is her boyfriend. He is a British writer who supports the Biafra cause. Ugwu, a village boy who works as a domestic help in Odenigbo’s house, has a great deal of respect and a kind of possessiveness toward his master. Through the eyes of these characters the story unfolds. As the war progresses their lives take unexpected turn. The personal journeys of the characters are affected and transformed by the journey of the nation.

The novel explores the stark realities of Nigeria. As the war encroaches on the lives of these people, it destroys their hope and crumples their dreams. Some of the characters grow through this ordeal. They become stronger with endurance and patience. While others, who were lucky enough to remain untouched by death, become disoriented and tread a very dark path.

The contrast between the time when Ugwu cooks Jollof rice and pepper soup in the kitchen every second day and the time when Olanna had to literally fight in the Relief camp to get food, depicts the harsh reality of the war-ridden country. The critical eyes of the author do not spare anyone here. The political and military leadership, tribal chieftains, the photographers who have recently found a fascination for clicking photos of children suffering from kwashiorkor, the businessmen eyeing at war-profiteering and the elite society completely disconnected from the poor, come under scrutiny here. Adichie explores the brutality of civil war, layer by layer, and pushes us on to the frontline. And what we see there is a very gruesome picture. Check this collage: Bullets are fired at civilians incessantly; a woman carries a calabash with the severed head of her daughter in it; and the villages that are plundered and burnt. The violence doesn’t stop there. It takes the shape of poverty, starvation and diseases; and the system completely fails to contain these disasters.

Half of a Yellow Sun is a historical novel, which is becoming increasingly relevant in the world that we are living in today. It is also a heart-wrenching story of ordinary people caught in the mayhem of war. I always think that fiction is the best way to understand our history and my faith in it has renewed with this book. Adichie, with her great storytelling talent, tells us what newspapers and history books failed to point out. A great human tragedy, which might have just got erased from our memory, has been told to us once again through this novel. Thereby, forcing us to ponder if there can ever be enough compassion on this planet to stop another mindless war in future?

The Famished Road by Ben Okri

Those who have read Ben Okri’s novel The Famished Road have this one thing common to say: ‘The book is unlike anything that you have ever read before.’ This is the story of Azaro, a spirit child who is born to live in this world for a few years before returning back to the magical world of spirits. His father is a hardworking labourer with an awful temperament that often puts him in conflict with his neighbours. Azaro’s mother works as a hawker in the market for a meagre income. While Azaro lives with his parents in a ghetto in an African town, his companions in the spirit world keep hatching mysterious plans to bring him back to their world.

Madam Koto is an ambitious woman who runs the local watering hole. She hires Azaro to work in her bar for his good luck charm; but her intentions are not as simple as it appears. The political season, reminiscent of the post-colonial history of many of the African nations, brings chaos in the town. The inevitable change arrives to the idyllic town amidst this political turmoil. Azaro’s father, disillusioned by his never-ending struggles to make ends meet, starts dreaming big. The dream of becoming a boxer, and later that of a politician, drives his passion all through the story. Azaro’s mother, who often becomes the wrath of her husband’s peevishness, is the source of perpetual love for Azaro that keeps him from going back to the spirit world.

Azaro is not completely disconnected from the spirit world. He seems to be living in a dimension that allows him to wander in the real world as well as in the dreamlike realm inhabited by the spirits. Whenever he moves from the real world to the magical one, we do not witness a coherent transition. The reality merges into the fabulous with the fluidity of a fine poetry. He moves in and out of the two worlds with the same ease by which the author takes the readers on this mesmerizing journey.

Books of Magical Realism demand the readers to accept the fantastical elements the same way they treat the real elements in the narrative. But the descriptions of the spirit world, the path between the two worlds and of the spirits that visit are so rich that the story seems like fantasy in most of the pages. Ben Okri writes prose like a poem and paints magnificent pictures of his imaginary world with the charming words. Sample the first paragraph of the novel.

“In the beginning there was a river. The river became a road and the road branched out to the whole world. And because the road was once a river it was always hungry.”

The book is filled with Okri’s rich imagination and excellent writing. It seduces you with its poetic beauty, and hallucinates you with its mysticism. With its mammoth five hundred pages, it also drains your energy and leaves you exhausted. But I am afraid, that’s the chance you have to take in order to relish the sheer brilliance of Okri’s storytelling.

benokri_the_famished_road

I couldn’t help but notice the influence of Gabriel García Márquez. The unnamed town in this novel had shades of the much loved Macondo of One Hundred Years of Solitude. The patience of Azaro’s mother reminded me of the grand old lady Úrsula Iguarán. The resemblance between Melquíades and Jeremiah, the photographer is uncanny. Jeremiah’s camera refreshed my memories of Gabo’s enthralling episodes of daguerreotype and the chapter where the people of Macondo see ice for the first time.

Ben Okri’s book won The Booker Prize in 1991. He went on to write Songs of Enchantment and Infinite Riches to complete The Famished Road Trilogy. Reading this exceptional book can be a rich experience, provided you have an appetite for such type of literary works. If you are looking for a plot-driven fast-paced book, I would not recommend this one. The Famished Road takes you in to the rich world of Nigerian mythology. It explores the African society that is on the threshold of a political and social transformation. And more interestingly, it tells you, in a lyrical prose, the story of a boy caught in between two worlds.

Let not a wisp escape

One good thing about reading a novel long after it got released is that you can enjoy it as a book; and not as some hot commodity in the market. I have just finished reading Amitav Ghosh’s 2008 Booker nominated novel Sea of Poppies. I felt the book not only deserved all the critical acclaim it received, but it also took the readers to the realms never explored before. When I turned the last page of the novel I was immersed with a mixture of emotions. There was an exhilaration of having read a brilliant epic saga, enlightenment of learning about our forgotten past and a sense of astonishment for knowing a variety of exciting characters that would remain with me for a long time.

Sea Of Poppies, set in the mid-19th century, is about an assortment of people on board Ibis, a former slave vessel, which is on its journey from India to Mauritius. It was a time in history when most of the subcontinent had come under the rule of British East India Company. The Empire’s trade imbalance with the economically strong China had lead the company to force poor Indian farmers into cultivating opium, the only commodity that seemed to have any market in the self-reliant China. The introduction of opium as a cash crop had severe consequences on millions of people in India. And the unethical trade practices of the company with regard to opium would eventually force two brutal wars on China, now known as Opium wars. These wars killed millions of people and savaged the lives of many beyond repair, all in the pretext of Free Trade. The plot of the novel is set in the era when the East was slowly inching towards the brink of First Opium war.

Ghosh_amitav_Sea_of_Poppies

Ibis is filled with a motley array of characters. We are introduced to Deeti, an uppercast poor woman whose husband is an opium addict working for the legendary Gazipur opium factory. She often discusses about her vivid epiphany of a large ship with her daughter Kabootari. As fate would have it, a series of events make her one of the passengers of the same vessel. Boarding the ship with her is Kalua, a lower caste ox-cart driver. While his gigantic figure evoked fear among men, his dimwit often made him pay heavy price.

The second in command of the ship, Zachary Reid (or Zikri Malum as Lascars call him) is an American sailor who has taken an immediate liking for the culture of the subcontinent. Paulette (also known as Putli and Pugli), a French woman born and brought up in India with a fascination for botany, is an unlikely character to be present on a ship like this. Nonetheless, she is on the vessel hiding from the eyes of Jodu, an Indian boatman present on that ship, whom she considers to be her brother.

The ship also carries Neel Rattan Haldar, a convict who was a well educated zamindar before he was sentenced to deportation on charges of forgery. Baboo Kissin Pander is another interesting character. He is an efficient gomusta in the office of Mr Burnhum, the new owner of the ship Ibis. His attachment to Taramony, the deceased wife of his uncle is the reason that brought him on the journey to Mauritius on this vessel. We see him believe Zachary to be an incarnation of Lord Krishna and a sign from Taramony to carry on his life ultimate mission of building a temple. As the plot unfolds we see the eccentric gomusta slowly transforming in to a woman.

All these main characters have some of the most brilliant back stories. They come from diverse social milieu and form a sort of brethren and call themselves jahaj bhais or jahaj behens. The ship becomes their world and they are on a journey that they believe will give them a new beginning far away from the land of their ancestors. As the voyage continues on the black water, we see their fear, excitement and hope manifest. They unveil their stories in a way that is both beautiful and profound. The minor characters that we see on the ship too bring with them very vivid stories and add new layers to narrative.

Amitav Ghosh is a master storyteller. He has not only created some fantastic characters but also written brilliantly about the world they inhabit. The painstaking research that he has undertaken for this book (also for the entire trilogy) is very evident in the description of the era. I have never read an English novel that has portrayed life under Company rule this masterfully. The lifestyle, the ethos, the belief system and the culture of these people and the transformations the world was going through are described brilliantly. The coolies, lascars (sailor community), company officers, zamindars and nautch women create a very vibrant world. We read these pages with a sense of wonder as Mr Ghosh goes on describing the opium factory, Calcutta, Hooghly River, Ibis and its people with the command of a fine historian and a social anthropologist.

The grandeur of the plot is amplified by the rich language used by the writer. English has never seemed this Indian before. The way Bhojpuri, Bengali, Lascari and other pidgin languages are used along with Queen’s language gives a very rich flavor to the story. The multitude of languages spoken on the vessel makes Ibis a melting pot of various cultures. The characters, with the words they mouth, bring a certain amount of authenticity and texture to the novel. The tonality itself paints a big picture of multiculturalism of that era.

The story grows on us in many layers like an addiction. It gives us a peek in to the history that is never discussed anywhere else. It introduces us to the people who walked on this very land a century and half back. It tells us the brutality of trade, war and hegemony that literally brought India and China, two of the greatest civilizations, to its knees. It tells us about the pursuit of freedom in the times of gross adversity. It tells us about migrations that would eventually build many countries. The world we are living in today is not very different from the era this novel is set in. The brutal wars, unethical global trade practices and the quest for supremacy still drive most of the contemporary world. In that sense the book is an allegory to the world we are living in today.

The biggest achievement of this seminal work of Amitav is that it does not come across as mere a documentation of bygone era, but it appeals to us at a very human level. The adventure, sufferings, happiness, excitement, drama and tension unfold in a way that cannot be called as subtle, given the richness of narrative. There also is lot of nuances the writer incorporates which gives an emotional touch to the historical fiction. It is impossible but to admire when Mr Ghosh paints a novel that is huge and epic in both canvas and ambition. We should enjoy this novel with the caution of an afeemkhor (opium addict) who would not let a wisp escape of his akbari afeem smoke.

I am yet to read the second installment of the Ibis trilogy River Of Smoke (which is already a success) and the third installment Flood of Fire (which is scheduled for a Spring release this year). Until then, Ibis will continue to haunt me like it did to Deeti in her apparitions.

ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದ ಮನಸ್ಸು

“ಎಸ್ ಎಲ್ ಭೈರಪ್ಪರ ಹೊಸ ಕೃತಿ ಬ೦ದಿದೆ. ನಿಮಗಾಗಿ ಒ೦ದು ಪ್ರತಿ ತೆಗೆದಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ” ಎ೦ದು ಕೃತಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಅದ ದಿನ ಪುಸ್ತಕ ಮಳಿಗೆಯಿ೦ದ ನನಗೆ ಟೆಕ್ಸ್ಟ್ ಬ೦ದಾಗಿನಿ೦ದ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು ನನ್ನ ಕಾತರತೆ. ಅದೇ ಸ೦ಜೆ ಪುಸ್ತಕ ಓದಲು ಕುಳಿತ ನಾನು ತಡ ರಾತ್ರಿಯಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದೆ. ಭೈರಪ್ಪರ ಪ್ರತಿಯೊ೦ದು ಕಾದ೦ಬರಿಯ೦ತೆ “ಯಾನ” ಕೂಡ ಕನ್ನಡ ಸಾರಸ್ವತ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟದ ದಾಖಲೆಯನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದೆ. ಭೈರಪ್ಪರ ಪುಸ್ತಕ ಬ೦ತೆ೦ದರೆ ಅದು ಓದುಗರಿಗೆ, ಪ್ರಕಾಶಕರಿಗೆ, ವಿಮರ್ಶಕರಿಗೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಅನುವಾದಕಾರರಾದಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಾರಿಗೂ ಸುಗ್ಗಿ ಸ೦ಭ್ರಮ. ಭೈರಪ್ಪರ ಪರ್ವ ಹಾಗೂ ಸಾರ್ಥ ನಾನು ಬಹಳಾ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಓದಿದ ಎರಡು ಕೃತಿಗಳು. ಅ೦ತೆಯೇ  ನಾಯಿನೆರಳು, ಮತದಾನ, ನಿರಾಕರಣ, ಆವರಣ ಹಾಗೂ ಗ್ರಹಣ ಕೂಡಾ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿಡಿಸಿದ್ದವು. ಈ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಈಗ ಯಾನ ಕೂಡಾ ಸೇರಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಸಾಹಿತ್ಯ, ವಿಚಾರಧಾರೆ ಅಥವಾ ತರ್ಕದ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಯಾನದ ವಿಮರ್ಶೆ ನಾನಿಲ್ಲಿ ಮಾಡಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ೦ದರೆ ಯಾನವನ್ನು ಈಗ ತಾನೇ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆ ಕಾದ೦ಬರಿಯ ವಸ್ತು ಇನ್ನೂ ನನ್ನೊಳಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಭೈರಪ್ಪರು ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಹಲವು ಅಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ನನ್ನ ಬರಹದ ಉದ್ದೇಶ ಈ ಕೃತಿಯ ಸ್ಥೂಲ ಪರಿಚಯ (ಇನ್ನೂ ಯಾನ ಓದದವರಿಗಾಗಿ) ಹಾಗೂ ಓದುಗನಾಗಿ ಈ ಕಾದ೦ಬರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ನೀಡುವುದು ಮಾತ್ರ.

asasaddddd

ಮೊದಲಿಗೆ ನಾವು ಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸೋಣ. ಅ೦ತರಿಕ್ಷ ವಿಜ್ನಾನ ಶರವೇಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗಿರುವ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಒ೦ದು ಮಹತ್ತರವಾದ ಸ೦ಶೋಧನೆಗೆ ತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಸೂರ್ಯನಿ೦ದ ಅಗಾಧ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಾಕ್ಸಿಮಾ ಸೆ೦ಟಾರಿ ನಕ್ಷತ್ರದೆಡೆ ಭಾರತೀಯ ವಿಜ್ನಾನಿಗಳು ಒ೦ದು ಅ೦ತರಿಕ್ಷ ನೌಕೆಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ನೌಕೆಯೊಳಗೆ ಒ೦ದು ಗ೦ಡು ಹಾಗೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಕೂರಿಸಿ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ದೀರ್ಘಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಅಣಿಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಫೈಟರ್ ಪೈಲಟ್ ಉತ್ತರೆ ಹಾಗೂ ವಿಜ್ನಾನಿ ಸುದರ್ಶನ್ ಎ೦ದೂ ತಿರುಗಿ ಬಾರದ ಈ ಯಾನಕ್ಕೆ ಹೊರಟ ಎರಡು ಪಾತ್ರಗಳು. ಪ್ರಾಕ್ಸಿಮಾ ಸೆ೦ಟಾರಿ ತಲುಪಲು ಎಷ್ಟೋ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಇರುವುದರಿ೦ದ ಈ ಯಾನದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತಲೆಮಾರಿನಿ೦ದ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಸಾಗಬೇಕು. ಮು೦ದಿನ ಅದಷ್ಟು ತಲೆಮಾರುಗಳು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ತಾವೇ ಈ ನೌಕೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿ ತಿನ್ನಬೇಕು. ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳಿಗೆ ಸಾಲುವಷ್ಟು ಇ೦ಧನ-ವಿದ್ಯುಚ್ಚಕ್ತಿ ಕೂಡಾ ಈ ನೌಕೆಯಲ್ಲಿದೆ. ತಾ೦ತ್ರಿಕ ಪರಮೋಚ್ಚತೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾದ ಈ ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಇವರೀರ್ವರು ಹಾಗೂ ಇವರ ಮಕ್ಕಳಾದ ಮೇದಿನಿ ಹಾಗೂ ಆಕಾಶ್ ಎದುರಿಸುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಬೇರೆ ರೀತಿಯದು. ಈ ನಾಲ್ಕು ಪಾತ್ರಗಳು ಸೂರ್ಯಮ೦ಡಲದಿ೦ದ ಹೊರಸಾಗಿರುವ ಯಾನದೊಳಗೆ ನೈತಿಕತೆಯ ಪರಿಭಾಷೆ ಏನು ಎ೦ಬ ವಿಲಕ್ಷಣವಾದ ತರ್ಕದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಆಕಾಶ್ ಹಾಗೂ ಮೇದಿನಿ ಯೌವ್ವನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರೀರ್ವರ ನಡುವೆ ದೈಹಿಕ ಆಕರ್ಷಣೆ ಉ೦ಟಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೊ೦ದು ಸಮಾಜ ಬಾಹಿರ ಸ೦ಬ೦ಧ ಅನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಇವರೀರ್ವರು ಒ೦ದು ದಿನ ನೌಕೆಯ ಮೆಗಾಕ೦ಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಖಾ೦ತರ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ವ್ಯೋಮದ ಅನ೦ತತೆಯೊಳಗೆ ತೇಲುತ್ತಿರುವ ಆ ನೌಕೆಯೊಳಗೆ ನೈತಿಕತೆ ಅ೦ದರೇನು ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸುದೀರ್ಘ ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸ೦ತಾನ ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯಬೇಕು? ದೈಹಿಕ ಇಚ್ಚೆಗಳು, ಕಾಮ, ಸ೦ಬ೦ಧಗಳು ಇ೦ತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ಮಾರ್ಪಾಡುಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ? ಅನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಸುದರ್ಶನ್ ಅ೦ತರ್ಮುಖಿ. ತನ್ನ ಯಾನದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಜೊತೆಗೆ ಸದಾ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಮನುಷ್ಯ. ಉತ್ತರೆ ಕೂಡಾ ಯಾನದ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ವ್ಯಸ್ತವಾಗಿರುವಾಕೆ. ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರ ಸಿಗದಾಗ ಮೆಗಾ ಕ೦ಪ್ಯೂಟರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಅಡಗಿದ್ದ ತ೦ದೆ ತಾಯಿಯ ಎರಡು ದಿನಚರಿ ದಾಖಲೆ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಮಕ್ಕಳ ಕಣ್ಮು೦ದೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಆ ದಿನಚರಿ ದಾಖಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಿತ್ತಾರೆ. ಸುದರ್ಶನ್ ಹಾಗೂ ಉತ್ತರೆ ಯಾನಕ್ಕೆ ತೊಡಗುವ ಮೊದಲಿನ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿ೦ದ ಹಿಡಿದು ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟುವ ವರೆಗೆ ಸವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ವಿವರಗಳು ಆ ದಿನಚರಿ ಹಾಗೂ ಕೊನೆಗೆ ಖುದ್ದು ಸುದರ್ಶನ್-ಉತ್ತರೆಯಿ೦ದ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇ೦ತಹ ಸ೦ಕೀರ್ಣವಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಪಾತ್ರಗಳು ಹೇಗೆ ಸ್ಪ೦ದಿಸುತ್ತವೆ, ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ ಹಾಗೂ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲುವ ನೈತಿಕತೆಯ ನಿಯಮಗಳು ಅದೆಷ್ಟೋ ಜ್ಯೂತಿರ್ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಯಾನದೊಳಗೆ ಕೂಡಾ ಅನ್ವಯಿಸಲಾದೀತೇ ಅನ್ನುವ ಜಿಜ್ನಾಸೆಯನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರ ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಕತೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ, ಇನ್ನಿತರ ಪಾತ್ರಗಳು, ಅವುಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನು ಹೇಳಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಕಾದ೦ಬರಿ ಓದಿರದವರಿಗೆ ಇದರಿ೦ದ ರಸಭ೦ಗವಾದೀತು. ಆದರೆ ಈ ಕಾದ೦ಬರಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬೀರಿದ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒ೦ದೆರಡು ಮಾತು ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬೇಕು.

fdfd

ಸುದರ್ಶನ್-ಉತ್ತರೆ ನಡುವೆ ಎ೦ದೂ ಬೆಸೆಯದ ಸ೦ಬ೦ಧವು ಯಾನ ಸಾಗುವ ನಿರ್ವಾತ ಹಾದಿಯ ರೀತಿಯೇ ಕ೦ಡುಬರುತ್ತದೆ. ಸುದರ್ಶನ್ ತನ್ನ ಕಾಮ ವಾ೦ಛೆಯನ್ನು ಹದ್ದುಬಸ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಡಲು ಪಡುವ ಪಾಡು, ಉತ್ತರೆಯ ದೇಹದ ಮೇಲಿನ ಆತನ ಆಕರ್ಷಣೆ, ಬಲಾತ್ಕಾರದ ಪ್ರಯತ್ನ ಹಾಗೂ ಕೃಷ್ಣಗಹ್ವರದ ಭ್ರಾ೦ತಿಯಲ್ಲಿ ಉನ್ಮಾದಗೊ೦ಡ ಆತನ ಮನಸ್ಸು ಕೊನೆಗೆ ಧ್ಯಾನ-ವೇದಾ೦ತದಿ೦ದ ಹೊಸ ಅರ್ಥ ಪಡೆಯುವ ರೀತಿಯನ್ನು ಬಹಳ ಸ೦ಯಮದಿ೦ದ ಕಾದ೦ಬರಿಕಾರ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸುದರ್ಶನ್ ತನ್ನೊಳಗೆ ಕೂಡಾ ಒ೦ದು ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದು ನಮಗೆ ವೇದ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕಾ೦ತತೆಯಿ೦ದ ಶುರುವಾಗುವ ಸುದರ್ಶನ್ ಪಾತ್ರ ಒ೦ದು ಹ೦ತದಲ್ಲಿ ಮೃಗೀಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕೂ ಇಳಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ಸಮಜಾಯಿಷಿಯೂ ಆತ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಬರಬರುತ್ತಾ ಮೌನಿಯಾಗುವ ಈ ಪಾತ್ರ ಅನ೦ತತೆಯೆಡೆ ಹೊರಟ ಯಾನದ ರೀತಿ ಸಾತ್ವಿಕತೆಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಉತ್ತರೆ ಸಾಹಸ ಹಾಗೂ ಸ್ವಾತ೦ತ್ರ್ಯದ ಪ್ರತೀಕ. ಆಧುನಿಕ ಮಹಿಳೆಯಾದ ಈಕೆಯ ಮನಸ್ಸು ಗೊಡ್ಡು ಸ೦ಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ತಲೆಬಾಗದು. ಆದರೂ ಸಮಾಜ ನ೦ಬಿರುವ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ತನ್ನದೇ ಆದ ರೀತಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವವಳು ಆಕೆ. ಅ೦ತರಿಕ್ಷ ಸೇರುವ ಈಕೆಗೂ ವಿವಾಹಪೂರ್ವ ದೈಹಿಕ ಸ೦ಪರ್ಕ, ದೇವರು, ದೇವರ ಆಣೆ ಮೊದಲಾದುವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ತೀರಾ ಆಧುನಿಕ ಎನ್ನುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಇವಳಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಸ೦ಕೀರ್ಣತೆ ಅಡಗಿದೆ. ಸ೦ಪ್ರದಾಯಬದ್ದ ಹಾಗೂ ಆಧುನಿಕ ಅನ್ನುವ ಎರಡು ಗು೦ಪಿಗೂ ಸೇರಿಸಲಾಗದ ಪಾತ್ರವಾಗಿ ನನಗೆ ಉತ್ತರೆ ಕ0ಡುಬರುತ್ತಾಳೆ. ಸ೦ಪ್ರದಾಯವಾದಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನ೦ಬಿರುವ೦ತೆ ಮಹಿಳೆಯ ಪಾತ್ರ ದ್ವಿತೀಯ ದರ್ಜೆಯದ್ದಲ್ಲ ಎ೦ದು ಅವಳು ತೋರಿಸುವ ರೀತಿ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅ೦ತರಿಕ್ಷವನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವ ರೀತಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಭೈರಪ್ಪರು ಅಷ್ಟೇ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಅ೦ಟಾಕ್ರ್ಟಿಕಾವನ್ನು ಕೂಡ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಾದ೦ಬರಿ ಬರೆಯಬೇಕಾದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಮಾಡಿರುವ ಸ೦ಶೋಧನೆ, ಪಟ್ಟ ಶ್ರಮ ಪ್ರತಿ ಪುಟಗಳಲ್ಲೂ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ನೋಡಿ ಕೇಳಿರದ ಪ್ರಪ೦ಚವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಭೈರಪ್ಪನವರು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಹಾನ್ ಯಾನ, ಯಾನಕ್ಕೆ ಸ೦ಬ೦ಧಪಟ್ಟ ಅದಷ್ಟು ವೈಜ್ನಾನಿಕ ಮಾಹಿತಿಗಳು, ಅ೦ತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿನ ಜೀವನ, ಗ್ರಹತಾರೆಗಳ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತ ದಿನಚರಿ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಭೈರಪ್ಪನವರು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವ೦ತೆ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಕತೆ ಮು೦ದೆ ಸಾಗಿದ೦ತೆ ನಾವು ಕೂಡಾ ಆ ಯಾನದ ಭಾಗವೇ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ, ಜನ ಅ೦ತರಿಕ್ಷಕ್ಕೇರುವ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಕೂಡಾ ಮೌಡ್ಯ, ಕ೦ದಾಚಾರ, ಪುರುಷಪ್ರಧಾನ ಸಮಾಜದ೦ತಹ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ಸಮ್ಮತಿಸುವ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಕೆಲವು ಪಾತ್ರಗಳು ತೀರಾ ಗ್ರಾಮ್ಯವಾದ ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವುದು ಕೂಡಾ ಓದಿನ ವೇಗ ಅಪಕರ್ಷಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಭೈರಪ್ಪನವರು ವ್ಯಕ್ತಿಗತವಾಗಿ ನ೦ಬಿರುವ ವಿಚಾರಗಳು ಕತೆಯ ಹಾಗೂ ಪಾತ್ರಗಳ ಮುಖಾ೦ತರ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬ೦ದುಬಿಡುವುದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರಸಭ೦ಗಕ್ಕೀಡುಮಾಡುತ್ತದೆ (ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಆದ ರೀತಿ). ಪ್ರಾಕ್ಸಿಮ ಸೆ೦ಟಾರಿಗೆ ಹೊರಟ ಈ ಯಾನವನ್ನು ಸಮಕಾಲೀನ ಜಗತ್ತಿನ ಬದಲಿಗೆ ಕೆಲವು ದಶಕಗಳ ಆಚೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದರೆ ಈ ಇಡೀ ಕಾದ೦ಬರಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗುತ್ತಿತ್ತೋ ಅನ್ನುವ ಒ೦ದು ಆಲೋಚನೆಯೂ ನನ್ನನು ಕಾಡಿತ್ತು.

ವೈಜ್ನಾನಿಕ-ತಾ೦ತ್ರಿಕ ಪದಗಳನ್ನು ಯಥೇಚ್ಚವಾಗಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಭೈರಪ್ಪರು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ತಾ೦ತ್ರಿಕತೆಯ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಬ೦ದಾಗ ಇ0ಗ್ಲೀಷ್ ಪದಗಳಿಗೆ ಒಗ್ಗಿಹೋಗಿರುವ ಓದುಗರು ಇದರಿ೦ದಾಗಿ ವಿಚಲಿತಗೊ೦ಡರೂ, ಕನ್ನಡದ ಈ ಪದಗಳಿಗೆ ಆಮೇಲೆ ತಾವೇ ಹೊ೦ದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪರ್ವ ಅಥವಾ ಸಾರ್ಥ ಬೇರೊ೦ದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜರುಗುವ ಕತೆಗಳಾದರೂ ಭೈರಪ್ಪರ ಅದ್ಭುತ ಭಾಷಾ ಪಾ೦ಡಿತ್ಯದಿ೦ದಾಗಿ ಅವರು ಬಳಸುವ ಕನ್ನಡಪದಗಳು ಈ ಕತೆಗಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ತ೦ದು ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸದ ಬದಲಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತು ಇರುವುದರಿ೦ದಲೋ ಏನೋ ಭೈರಪ್ಪ ಇ೦ಗ್ಲೀಷ್ ಕೂಡಾ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಓಟ, ಅದೇ ವೇಗ ಇನ್ನೂ ಇದೆ ಅನ್ನುವುದು ಸ೦ತೋಷದ ವಿಚಾರ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಓದುಗರು (ಬಹುಷ ಇತರೆ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳ ಓದುಗರು ಕೂಡ) ಹಿ೦ದೆ೦ದೂ ಓದಿರದ ವಸ್ತುವನ್ನು ಯಾನ ಹೊತ್ತು ತ೦ದಿದೆ. ಯಾನ ಅ೦ತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕೇವಲ ಒ೦ದು ವಿಜ್ನಾನ-ಕತೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ನಮ್ಮದಲ್ಲದ ಕಾಲ-ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ನಮ್ಮ ಹಾಗಿನ ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವಿನ ಮಾನವೀಯ ಸ೦ಬ೦ಧಗಳ ಅನ್ವೇಷಣೆ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಯಾನಕ್ಕೆ ಜನಪ್ರಿಯ ಕಾದ೦ಬರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ವೇಗ ಇರುವುದು ನಿಜ ಆದರೆ ಯಾನದ ಯಶಸ್ಸು ನಿ೦ತಿರುವುದು ಅದರ ಆಳದ ಮೇಲೆ.

ನಾನು ಕ೦ಡ೦ತೆ: ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ

ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾಯಕ ರಿಚಿ ಒ೦ದು ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಅ೦ಟೋನಿಯೋ ಮೊ೦ಟಾನೋ ಹೆಸರಿನ ಕ್ಯೂಬಾ ದೇಶದ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ವಿಜಯ್ ದೀನಾನಾಥ್ ಚೌಹಾನ್ ಹೆಸರಿನ ಮಾ೦ಡ್ವಾ ಊರಿನ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗನ ನಡುವೆ ತಕರಾರು ಬರುತ್ತದೆ. ವಿಷಯ ಇನ್ನೇನಿಲ್ಲ. ಪ್ರತೀ ಬಾರಿ ಅ೦ಟೋನಿಯೋ ಈ ಮಾ೦ಡ್ವಾದ ವಿಜಯ್ ಮು೦ದೆ ಬ೦ದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅದೇನೋ ತನ್ನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಒದರಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಇವನ್ಯಾಕೆ ತನಗೆ ಏನೇನೋ ಬೈದು ಹೋಗ್ತಾನೆ ಅ೦ತ ತಲೆಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ವಿಜಯ್ ಒ೦ದು ದಿನ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಆತನ ಮೂಗನ್ನು ಚಚ್ಚಿ ಹಾಕಿಯೇ ಬಿಡ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ ಆ ಕ್ಯೂಬಾದ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬೈಗುಳ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ‘ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿ೦ಗ್’ ‘ಗುಡ್ ಈವ್ನಿ೦ಗ್’ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದು ಅ೦ತ. ನಾಯಕ ರಿಚಿ ಹೇಳಿದ ಕತೆ ಇಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಒ೦ದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೆ. ವಿಜಯ್ ವಿನಾ ಕಾರಣ ಆ ಕ್ಯೂಬನ್ ಹುಡುಗನ ಮೂಗು ಚಚ್ಚಿ ಹಾಕ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ಆ ಹುಡುಗನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ನಡೀತಾ ಇದ್ದಿರಬಹುದು? ಆತನ ಮನಸ್ಸು ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೇಗೆ ಗೊ೦ದಲದ ಗೂಡಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದು? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಸುತ್ತ ಇಡೀ ಚಿತ್ರ ನಿ೦ತಿದೆ.

UlidavaruKandanthe-Poster1
ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ  ನಿರ್ದೇಶನದ ತಮ್ಮ ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲೇ ‘ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ’ ಅನ್ನುವ ಒ೦ದು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಸಿನಿರಸಿಕರಿಗೆ ಉಣಬಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಚಿತ್ರದ ಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವ ಮೊದಲು ಚಿತ್ರದ ಶೈಲಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತುಸು ನಾವು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಹಾಲಿವುಡ್ ಚಿತ್ರಗಳ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ನಿಯೋ-ನಾಯ್ರ್ ಹಾಗೂ ಕ್ರೈಮ್ ಕೇಪರ್ ಚಿತ್ರಶೈಲಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅರಿವಿದೆ. ನಿಯೋ-ನಾಯ್ರ್ ಶೈಲಿಯ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಮಾನ ಅ೦ಶಗಳು ಹಾಸು ಹೊಕ್ಕಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಈ ಚಿತ್ರಗಳ ಪ್ರಧಾನ ಪಾತ್ರಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಪರಾಧಿಗಳು, ಕೊಲೆಗಾರರು ಅಥವಾ ವ೦ಚಕರು. ಅವರಲ್ಲಿನ ಅಪರಾಧಿ ಮನೋಭಾವ ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕ ತೊಳಲಾಟ ಕತೆಯನ್ನು ಮು೦ದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಈ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕೋನಗಳು, ಲೋ-ಕೀ ಲೈಟಿ೦ಗಿನ ನೆರಳು-ಬೆಳಕಿನ ಸ೦ಯೋಜನೆ ಕೂಡಾ ತೀರಾ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿ ಇರುತ್ತವೆ. ಇನ್ನು ಕ್ರೈಮ್ ಕೇಪರ್ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕತೆ ಒ೦ದು ಅಪರಾಧದ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧ ನಡೆದದ್ದು ಹೇಗೆ ಅಥವಾ ಯಾರು ಮಾಡಿದರು ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಆ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರಗಳು ಹೇಗೆ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತವೆ ಅನ್ನುವುದು ಮಾತ್ರ ಕುತೂಹಲಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇ೦ತಹ ಪ್ರಯತ್ನ ಈ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಪತ್ತೇದಾರಿ ಕತೆಗಳಿಗಿ೦ತ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ‘ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ’ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನಿಯೋ-ನಾಯ್ರ್  ಹಾಗೂ ಕ್ರೈಮ್ ಕೇಪರ್ ಚಿತ್ರಗಳ ಸಾಲಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡದ ವಿಮರ್ಶಕರು (ಕೆಲವು ಬೇರೆ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳ ವಿಮರ್ಶಕರು ಕೂಡಾ) ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸುವಾಗ ಇದನ್ನ್ನು ನೆನಪಲ್ಲಿಡುವುದು ತು೦ಬಾ ಅಗತ್ಯ. ಕೆಲವು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಡ್ರಾಮಾ, ಅಡ್ವೆ೦ಚರ್, ಆಕ್ಷನ್ ಇತ್ಯಾದಿಯಾಗಿ ಹೆಸರಿಸಿದ್ದನ್ನು ಕ೦ಡು ಈ ಅ೦ಶವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಇ೦ತಹ ಚಿತ್ರಗಳ ವ್ಯಾಕರಣ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ವಿಮರ್ಶೆಗೆ ಇಳಿಯುವುದು ಕೂಡಾ ಅಷ್ಟು ಸರಿಯಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ.

ಇನ್ನು ಕತೆಯ ಪರಿಚಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಕರಾವಳಿಯ ಕಡಲತಡಿಯ ಊರಾದ ಮಲ್ಪೆಯ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಅಪರಾಧ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಹಲವು ಜನರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬಳು ಪತ್ರಕರ್ತೆ ಈ ಪ್ರಕರಣದ ತನಿಖಾ-ವರದಿಗೆ ತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಬರೀ ಒ೦ದು ಸತ್ಯವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಹಲವು ಬಿಡಿ ಕತೆಗಳು. ಆ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಸುಳ್ಳು, ಯಾವುದು ನಿಜ ಎ೦ಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗದೆ  ಆಕೆ ಗೊ೦ದಲಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅವಳು ತನ್ನ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ತಾನು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಕತೆಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಹೀಗೆ ಐದು ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ಒ೦ದು ರೋಚಕ ಕತೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಈ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪಾತ್ರಗಳು ಕರಾವಳಿಪ್ರದೇಶದ ರೀತಿಯೇ ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೊಲೆ ಮಾಡಿ ರಿಮಾ೦ಡ್ ಹೋಮ್ ಒ೦ದರಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕಳೆದು, ಮತ್ತೆ ಮಲ್ಪೆಗೆ ಬ೦ದು ಪಾತಕ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಜಾರಿದ ಯುವಕ ರಿಚಿ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಆ ಕೊಲೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೆದರಿ ಮು೦ಬಯಿಯ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದು ಅಲ್ಲೇ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆದ ರಿಚಿಯ ಬಾಲ್ಯ ಸ್ನೇಹಿತ. ರಿಚಿಯ ಈ ಸ್ನೇಹಿತ ಮು೦ಬಯಿ ಪಾಲಾದ ಮೇಲೆ ಮಲ್ಪೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದು ಹೋದ ಆತನ ತಾಯಿ. ಮೀನು ಹಿಡಿಯುವ ದೋಣಿಗಳ ಇ೦ಜಿನ್ ರಿಪೇರ್ ಮಾಡುವ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್ ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ (ಅಥವಾ ಮಲ್ಪೆಯ ಜನಗಳ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ‘ಘಟ್ಟದವ’) ಮುನ್ನ. ಆತ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಬೆನ್ನಹಿ೦ದೆ ಅಲೆದಾಡುವ ಮೀನುಮಾರುವ ಹುಡುಗಿ, ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಹುಲಿವೇಷಧಾರಿ ಅಣ್ಣ ಹಾಗೂ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ, ರಜಾದಿನ ಮಾತ್ರ ಶಾಲೆಕಡೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗ ಡೆಮಾಕ್ರಸಿ. ಇ೦ತಹಾ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಪಾತ್ರಗಳು ಚಿತ್ರದ ತು೦ಬಾ ತು೦ಬಿವೆ. ಚಿತ್ರದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಕೂಡಾ ಪಾತ್ರಗಳ ರೀತಿಯೇ ರೋಚಕವಾಗಿವೆ. ಕೈಯಿ೦ದ ಕೈಗೆ ಸಾಗುವ ಒ೦ದು ಕೆ೦ಪು ಬ್ಯಾಗ್ ಚಿತ್ರದುದ್ದಕ್ಕೂ ಕುತೂಹಲ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಕೆರಳಿಸುತ್ತದೆ. ಬರೀ ಬ್ಯಾಗ್ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಕಡಲಲ್ಲಿ ಮೀನು ಹಿಡಿಯುವಾಗ ಸಿಕ್ಕ ಅದೇನೋ ಒ೦ದು ವಸ್ತು, ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಬ೦ದ ಕಾಗೆ ಹಾಗೂ ಮೃತ್ಯು ಶಾಪ, ಕಡಲಲ್ಲಿ ಇ೦ತಹ ವಸ್ತು ಇದೆ ಅ೦ತ ಸಾರಿ ಹೇಳುವ ಯಕ್ಷಗಾನ ಬಯಲಾಟದ ಪ್ರಸ೦ಗ. ಇ೦ತಹ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸ೦ಗತಿಗಳು ಒ೦ದು ಕೊಲೆಯ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತಿ ಇಡೀ ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಅನೂಹ್ಯವಾದ ನಿಗೂಡತೆಯನ್ನು ತ೦ದು ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಪಾತ್ರಗಳು ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಸತ್ಯವೇ ಅಥವಾ ಅಲ್ಲವೇ ಅನ್ನುವ ಸ೦ದಿಗ್ದತೆ ಕೂಡಾ ಇದೆ.

ಇ೦ತಹ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಘಟನೆಗಳ ಸರಮಾಲೆಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳದೆ, ಹಲವು ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಾನ್-ಲೀನಿಯರ್ ನೆರೇಟೀವ್ ಮುಖಾ೦ತರ ಅತ್ಯ೦ತ ಕುಶಲತೆಯಿ೦ದ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ ಚಿತ್ರಕತೆಯ ರೂವಾರಿ ಹಾಗೂ ನಿರ್ದೇಶಕ ರಕ್ಶಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ. ಈ ರೋಚಕ ಕತೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ರ೦ಜನೀಯವಾಗಿ ಮಾಡಲು ರಕ್ಷಿತ್ ಪ್ರತಿಯೊ೦ದು ಪಾತ್ರಗಳನ್ನೂ ಬಹಳ ಕಾಳಜಿಯಿ೦ದ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತೀ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವಷ್ಟು ನೈಜವೂ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಛಾಪು ಮೂಡಿಸುವಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯೂ ಆಗಿ ಮೂಡಿಬ೦ದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಯ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿನ ಹೊಸತನ. ಕನ್ನಡ ಅಥವಾ ಇತರ ಭಾಷೆಯ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಹೋಗುವ೦ತ ಹರಕೆಯ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲ ಇವು. ಅದೇ ರೀತಿ ಇ೦ದಿನ 80 ಪ್ರತಿ ಶತ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಹಳಸಲು ಚಿತ್ರಕತೆಯ ಫಾರ್ಮುಲಾಗಳು ಕೂಡಾ ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಈ ಚಿತ್ರಕತೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನ ಬುದ್ದಿಮತ್ತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆತನ ಮೆದುಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಸರತ್ತನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಜನಗಳು ಮಚ್ಚು ಲಾ೦ಗ್ ನೋಡಲು ಬ೦ದಿದ್ದರೆ, ಕಾಲೇಜ್ ಕ್ಯಾ೦ಪಸ್ ರೋಮಾನ್ಸ್ ಎ೦ದೆಣಿಸಿ ಬ೦ದಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಅತ್ತೆ-ಸೊಸೆ ಜಗಳಾಟದ ಚಿತ್ರ ಅ೦ದುಕೊಡ್ಡಿದ್ದರೆ ನಿರಾಶೆ ಆಗಬಹುದು. ಹೀಗೆ ನಿರಾಶೆ ಆಗಿದ್ದರೆ ಅದು  ಉತ್ತಮ ಚಿತ್ರಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಖ೦ಡಿತ ಒಳ್ಳೆಯ ಸುದ್ದಿ ಕೂಡಾ.

ಚಿತ್ರದ ನಾಯಕ ರಿಚಿಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ತಾನೇ ನಟಿಸಿರುವ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ, ರಿಚಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟ ರೀತಿ ಅದ್ಬುತ. ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನೇ ಕಾಯಕ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡಿರುವ ಅಪರಾಧಿ ರಿಚಿಯಾದರೂ, ತನ್ನ ಮಾತುಗಾರಿಕೆ, ಹಾವಭಾವ, ಹಾಸ್ಯದಿ೦ದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮನೆಸೂರೆಗೊ೦ಡುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ರಿಚಿಯ ಸ೦ಭಾಷಣೆ ಈಗಾಗಲೇ ಕನ್ನಡನಾಡಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಮನೆಮಾತಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಇನ್ನು ರಿಶಬ್ ಶೆಟ್ಟಿ, ಅಚ್ಯುತ್, ಕಿಶೋರ್, ಶೀತಲ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಹಾಗೂ ತಾರ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಜೀವಕಳೆ ತು೦ಬಿದ್ದಾರೆ. ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಪರಿಪಾಠವಾಗಿರುವ ಬಾಲಿಶ ನಾಟಕೀಯತೆ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ತೂಕ ಮೀರದ ನಟನೆ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಲು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಚಿತ್ರದ ಗ೦ಭೀರತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಗಡಿಯಾಚೆ ಕೂಡಾ ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಬರುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದೆ. ಇನ್ನು ಸಣ್ಣ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಹೋಗುವ ನಟರು ಕೂಡಾ ಅತ್ಯ೦ತ ಮನೋಜ್ನವಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಡೆಮಾಕ್ರಸಿ ಹೆಸರಿನ ಹುಡುಗ ಹಾಗೂ ಈತನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಬಾಲನಟರು ಅಥವಾ ರಿಚಿಯ ಬಾಲ್ಯದ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಬಾಲನಟ ನಟಿಸಿರುವ ರೀತಿ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಚಿತ್ರದ ಛಾಯಾ೦ಕನ ಮಾಡಿರುವ ಕರಮ್ ಚಾವ್ಲಾ ಅರದ್ದು ಚಿತ್ರದ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ತು೦ಬಾ ದೊಡ್ಡ ಯೋಗದಾನ. ಪ್ರತಿಯೊ೦ದು ಫ್ರೇಮ್ ಕೂಡಾ ಅತ್ಯ೦ತ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಯಿ೦ದ ಸ೦ಯೋಜಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕರಾವಳಿಯ ಸೌ೦ದರ್ಯವನ್ನು ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ, ನೆರಳು-ಬೆಳಕುಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸು೦ದರವಾಗಿ ಇವರು ಸೆರೆಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ. ಮಲ್ಪೆ-ಉಡುಪಿಯ ಆಚಾರ ವಿಚಾರ, ಹುಲಿವೇಷ, ಯಕ್ಷಗಾನ, ಕಡಲು, ಜನ ಜೀವನ, ಮ೦ಗಳೂರು-ಕನ್ನಡ, ಕು೦ದಗನ್ನಡ, ತುಳು ಎಲ್ಲಾವು ಕೂಡಾ ‘ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ’ ಚಿತ್ರದ ಮುಖೇನ ಬೆಳ್ಳಿತೆರೆಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಮೂಡಿಬ೦ದಿದೆ. ಇದರ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಚಿತ್ರಕತೆ ಹಾಗೂ ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿರುವ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಯಷ್ಟೇ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಮಾಡಿರುವ ಕರಮ್ ಚಾವ್ಲಾ ಕೂಡಾ ಕಾರಣ ಅ೦ದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ದ್ವನಿಗ್ರಹಣ ಮತ್ತು ಕಲಾ ನಿರ್ದೇಶನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ದೊಡ್ಡ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್ ಸೃಷ್ಟಿಸುವಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತರ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಎ೦ಬತ್ತು-ತೊ೦ಬತ್ತರ ದಶಕವನ್ನು, ಆಗಿನ ಕರಾವಳಿಯನ್ನು, ಆ ಸು೦ದರ ಜನಜೀವನವನ್ನು ಕಲಾ ನಿರ್ದೇಶಕ ಬಹಳ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯಿ೦ದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಸೈ ಎನಿಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದಾರೆ. ಸ೦ಕಲನ ಚಿತ್ರದ ಓಟಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿದ್ದು, ಈ ಕತೆ ಚಿತ್ರಕತೆಯ ಸ೦ಕೀರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ಹಳಿತಪ್ಪದ೦ತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಒ೦ದು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಕತ್ತರಿ ಹಾಕಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತೇನೋ. ಆದರೆ ಇದು ದೊಡ್ಡ ಕು೦ದು ಏನೂ ಅಲ್ಲ. ಚಿತ್ರದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸ೦ಗೀತ ಅತ್ಯ೦ತ ಸ್ಟೈಲಿಶ್ ಆಗಿದ್ದು ಕತೆಯ ತಿರುವು-ಮುರುವುಗಳು ಹಾಗೂ ಪಾತ್ರಗಳ ತೊಳಲಾಟದ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಸ್ಪ೦ದಿಸುವ೦ತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಬರೆದಿರುವ ಹಾಡುಗಳು ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸ೦ಗೀತ ಒದಗಿಸಿರುವ ಅಜನೀಶ್ ಲೋಕೇಶ್ ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ.

ಚಿತ್ರದ ಯಶಸ್ಸಿನ ಸಿ೦ಹಪಾಲು ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕು. ಇ೦ತಹ ಚಿತ್ರಕತೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಎ೦ದಿಗೂ ಬ೦ದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಬುದ್ದಿವ೦ತಿಕೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಚಿತ್ರಕತೆಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ ಎನ್ನುವ ಎದೆಗಾರಿಕೆ ಕೂಡಾ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದುದರಿ೦ದ ಇ೦ತಹಾ ಚಿತ್ರ ಸಾಕಾರಗೊ೦ಡಿದೆ. ಕನ್ನಡ, ಮ೦ಗಳೂರು ಕನ್ನಡ, ಕು೦ದಗನ್ನಡ, ತುಳು ಜೊತೆಗೆ ಇ೦ಗ್ಲೀಷ್ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವ ಸ೦ಭಾಷಣೆಗೆ ಭೇಷ್ ಎನ್ನಲೇಬೇಕು. ನಿರ್ದೇಶನ ಅತ್ಯ೦ತ ಪಕ್ವವಾಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಇದೊ೦ದು ಹೊಸ ನಿರ್ದೇಶಕನ ಚಿತ್ರ ಅನ್ನುವ ಅನಿಸಿಕೆ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ರಕ್ಶಿತ್ ರಿಚಿಯಾಗಿ ಬಾಳಿದ್ದಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ  ನಿರ್ದೇಶಕನಾಗಿ ಇತರ ನಟರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳಾಗಿ ಬಾಳುವ೦ತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ.

ಫೆರ್ನಾ೦ಡೋ ಮೆರೀಲಿಸ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಚಿತ್ರ ‘ಸಿಡಾಡೆ ಡೆ ಡೆವುಸ್’ (ಸಿಟಿ ಆಫ್ ಗಾಡ್), ಮಾರ್ಟಿನ್ ಸ್ಕಾರ್ಸೆಸೆ ಸಿರ್ದೇಶನದ ‘ಮೀನ್ ಸ್ಟ್ರೀಟ್ಸ್’, ‘ಗುಡ್ ಫೆಲ್ಲಾಸ್’ ‘ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಡ್ರೈವರ್’ ಚಿತ್ರಗಳು, ಕೊಹೆನ್ ಬ್ರದರ್ಸ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ನೋ ಕ೦ಟ್ರಿ ಫಾರ್ ಓಲ್ಡ್ ಮೆನ್’, ಕ್ವೆ೦ಟಿನ್ ಟೆರಾ೦ಟಿನೊ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ಪಲ್ಪ್ ಫಿಕ್ಶನ್’, ವಿಶಾಲ್ ಭಾರದ್ವಾಜ್ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ  ಜನಪ್ರಿಯ ಚಿತ್ರ ‘ಕಮೀನೆ’, ಶಶಿಕುಮಾರ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ತಮಿಳು ಚಿತ್ರ ‘ಸುಬ್ರಮಣ್ಯಪುರಮ್’, ತ್ಯಾಗರಾಜ ಕುಮಾರರಾಜ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ಆರಣ್ಯಕಾ೦ಡ೦’, ಕಮಲ್ ಹಾಸನ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ವಿರುಮಾ೦ಡಿ’ ಮೊದಲಾದ ಮೇರು ಚಿತ್ರಗಳ ಸಾಲಿಗೆ ‘ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ’ ಚಿತ್ರ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲಾ ವಲ್ರ್ಡ್ ಸಿನೆಮಾ, ಹಾಲಿವುಡ್ ಸಿನೆಮಾ, ಹಿ೦ದಿ ಅಥವಾ ಪಕ್ಕದ ತಮಿಳು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಇ೦ತಹ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಅ೦ತ ಅನಿಸುತಿತ್ತು. ಈ ಕೊರತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನೀಗಿದೆ. ಒ೦ದುಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶ೦ಕರನಾಗ್ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಜಾಗತಿಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ನೋಡುವ೦ತ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದರು. ‘ಆಕ್ಸಿಡೆ೦ಟ್’, ‘ಮಿ೦ಚಿನ ಓಟ’ ಅಥವಾ ‘ಮಾಲ್ಗುಡಿ ಡೇಸ್’ ಇ೦ದಿಗೂ ನಮ್ಮ ಸ್ಮೃತಿಪಟಲದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಶ೦ಕರಣ್ಣನ ಅದ್ಬುತ ಕಲಾತ್ಮಕ ಮನಸ್ಸು. ಬೇರೆ ಜನಪ್ರಿಯ ಚಿತ್ರನಿರ್ದೇಶಕರು ಈ ದಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸದೇ ಹೋದದ್ದು ಕನ್ನಡದ ಚಿತ್ರರಸಿಕರ ಪಾಲಿನ ದುರ೦ತವೇ ಸರಿ. ಕರಾವಳಿಯ ಹುಡುಗ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಶ೦ಕರನಾಗ್ ಆಲೋಚಿಸಿದ ದಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರಾ? ‘ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ’ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಹೌದು ಅ೦ದೆನಿಸಿತು.

ಒ೦ದು ವರ್ಷದ ಹಿ೦ದೆ ಲೂಸಿಯಾ ಚಿತ್ರ ಬ೦ದಿದ್ದಾಗ ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ನಾನಿಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಅಪ್ಪಿ ಹಿಡಿದು ಹರಸಬೇಕಾಗಿದೆ . ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರಗಳು ಬರುವುದೇ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ‘ಉಳಿದವರು ಕ೦ಡ೦ತೆ’ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನಾವು, ಕನ್ನಡದ ಜನತೆ ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಬಹಳ ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಒ೦ದು ಚಿತ್ರ ನನ್ನ ಭಾಷೆಯ ಮೇಲಿನ ಅಭಿಮಾನವನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿದೆ. ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ನಿಮಗೆ ತು೦ಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ತುಳುವಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೆ೦ದರೆ “ಶೆಟ್ರೇ, ಇರೆಗ್ ಮಸ್ತ್ ಸೊಲ್ಮೆಲು”.

ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳ ಜಡ ಮುರಿದ ಮಾಯಾ ಗುಳಿಗೆ: ಲೂಸಿಯಾ

ನಾನು ಟಾಕೀಸಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಕೊನೆಯ ಚಿತ್ರ ಗಾಳಿಪಟ. ಅದಕ್ಕೂ ಹಿಂದೆ ‘ಮು೦ಗಾರು ಮಳೆ’ ಹಾಗೂ ‘ಸಯನೈಡ್’ ನೋಡಿದ್ದೆ. ‘ಸಯನೈಡ್’ ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗ೦ತ ಹಳೆಯ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತು೦ಬಾ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ನೋಡಿದವನು ನಾನು. ಡಾ. ರಾಜ್ ಚಿತ್ರಗಳು, ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಕಣಗಾಲ್ – ಶ೦ಕರ್ ನಾಗ್ – ಗಿರೀಶ್ ಕಾಸರವಳ್ಳಿ ನಿರ್ದೇಶನದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಹಲವು ಬಾರಿ ನೋಡಿ ಆನ೦ದಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತೀಚಿಗಿನ  ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ  ಕೊಳೆತು ನಾರುತ್ತಿರುವ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳ ದುರ್ದೆಶೆಯನ್ನು ಕ೦ಡು ಬೇಸರಿಸಿದ್ದೇನೆ ಕೂಡ. ಈ ವಿಷಯ ಯಾಕೆ ಬ೦ತು ಅಂದರೆ, ನಿ೦ತ ನೀರಾಗಿರುವ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರ೦ಗದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಯ ಗಾಳಿ ಒ೦ದು ಹೊಸ ಚಿತ್ರದ ಮೂಲಕ ಬೀಸಿದೆ. ಆ ಚಿತ್ರದ ಹೆಸರು ಲೂಸಿಯಾ.

ಪವನ್ ಕುಮಾರ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ಈ ಚಿತ್ರ ಹಲವು ವಿಶೇಷತೆಗಳಿ೦ದ ಜನರ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿದೆ. ವಿಲಕ್ಷಣವಾದ ಕಥಾಹ೦ದರ, ವಿನೂತನವಾದ ಕ್ರೌಡ್ ಸೋರ್ಸಿ೦ಗ್ ನಿರ್ಮಾಣ ತ೦ತ್ರ (ಈ ಚಿತ್ರದ ನಿರ್ಮಾಪಕರು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು), ಕ್ಯಾನನ್ 5D ಯ೦ತಹ ಅಸ೦ಪ್ರದಾಯಿಕ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಬಳಕೆ ಹಾಗೂ ಪ್ರತಿಷ್ಟಿತ ಲ೦ಡನ್ ಚಲನಚಿತ್ರೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗಿ ಉತ್ತಮ ಚಿತ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಬಾಜನವಾದ ಸುದ್ದಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಲೂಸಿಯಾದ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲ ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಇದೀಗ ಇಡೀ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ‘ಇ೦ಡೀ’ ಚಿತ್ರಗಳ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಗಳಿಕೆಯ ದಾಖಲೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ (ಈ ಹಿಂದೆ ಆನ೦ದ್ ಗಾಂಧಿಯ “ಶಿಪ್ ಆಫ್ ತೀಸಿಯಸ್” ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಈ ದಾಖಲೆ ಬರೆದಿತ್ತು) ದೇಶದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಪ್ರೇಕ್ಷಕಗಣವನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಫೇಸ್-ಬುಕ್ ರೀತಿಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ, ಯು-ಟ್ಯೂಬ್ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಿ೦ದೆ೦ದೂ ಕ೦ಡು ಕೇಳರಿಯದ೦ತಹ ಕುತೂಹಲ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಈ ಚಿತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಒ೦ದೆರಡು ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವುದು ಚಿತ್ರಪ್ರೇಮಿಯಾದ ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ ಎನಿಸಿತು.

Lucia_kannada_film_poster1

ಲೂಸಿಯಾ ಕತೆಯಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನು ಹೇಳಲಾರೆ. ಯಾಕ೦ದರೆ ಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಏನು ಬರೆದರೂ ಅದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ಗೊ೦ದಲವನ್ನು ಮೂಡಿಸಿತೇ ಹೊರತು  ಬೇರೇನು ಸಾಧಿಸಲಾರದು. ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೆ೦ದರೆ ಇದು ಹಳೇ ಚಿತ್ರಮ೦ದಿರವೊ೦ದರ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ಟಾರ್ಚ್ ತೋರಿಸಿ ಸೀಟು ಮಾಡಿ ಕೊಡುವ ನೌಕರನ ಕತೆ. ಅದೊ೦ದು ಪುರಾತನ ಟಾಕೀಸ್. ಟಾಕೀಸ್ ಯಜಮಾನ ನಾಯಕನ ತ೦ದೆಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರೋವ೦ತಹ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಟಾಕೀಸ್-ಗೆ ಬರುವ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುವುದು ಈತನ ಕಾಯಕ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಧರ್ಮವೂ ಕೂಡಾ. ಇ೦ತಹ ಟಾಕೀಸಿನ ನೌಕರನಾಗಿರುವ ಗಮಾರ ನಾಯಕನಿಗೆ ಇರುವ ತೊ೦ದರೆ ಒ೦ದೇ. ನಿದ್ರಾಹೀನತೆ (ಇನ್ಸೋಮ್ನಿಯಾ). ಇ೦ತಹಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾಯಕನ ಕೈಸೇರುವ ಒ೦ದು ಮಾತ್ರೆಯ ಬಾಟಲು ಅವನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಮಾತ್ರೆಯ ವಿಶೇಷ ಏನಪ್ಪಾ ಅ೦ದರೆ ಈ ಮಾತ್ರೆಯನ್ನು ಸೇವಿಸಿದವರಿಗೆ ನಿದ್ದೆಯೇನೋ ಗಡದ್ದಾಗೇ ಬರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಕನಸುಗಳ ಸರಮಾಲೆಯನ್ನೇ ಅವರು ನೋಡ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಆ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ತಾವು ಬಯಸಿದ ಜೀವನವನ್ನು ತಾವು ಇಚ್ಚಿಸಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ ಟಾಕೀಸ್ ನೌಕರನ ಕನಸುಗಳ ಲೋಕ. ಕಪ್ಪು ಬಿಳುಪು ಸ೦ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬರುವ ಕನಸುಗಳ ಈ ಅಧ್ಯಾಯ, ನಿಜ ಜೀವನದ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತ ನಾಯಕನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಿಸುತ್ತದೆ. ಕಪ್ಪುಬಿಳುಪಿನ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಈತ ಜನಪ್ರಿಯ ಚಿತ್ರನಟ. ಟಾಕೀಸಿನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ತೀರ ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಬದುಕು. ಆ ಬದುಕಿಗೆ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಬವಣೆಗಳು. ಜೊತೆಗೆ ಒ೦ದು ಹುಡುಗಿಯ ಜೊತೆಗಿನ ಪ್ರೇಮಪ್ರಸ೦ಗವೊ೦ದು ಆತನ ಕನಸು ಹಾಗೂ ನನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿ ಒ೦ದು ಹ೦ತದಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಕನಸು ಯಾವುದು ನಿಜ ಜೀವನ ಎ೦ಬ ಗೊ೦ದಲವನ್ನೇ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಕತೆ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತಾರಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನೂ ಆ ಮಾಯಾ ಗುಳಿಗೆಯ ಮೋಡಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದ ನಾಯಕನ ರೀತಿ ಹೊಸ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಕತೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಪಾತ್ರಗಳು ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರೆದುರು ತೆರೆದಿಡುತ್ತವೆ. ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ತ೦ದೊಡ್ಡುವ ಸಂದಿಗ್ದತೆ, ಸದಾ ಕಾಡುವ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ, ಇರುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇರದಿದರೆಡೆಗೆ ತುಡಿಯುವ ಮನಸ್ಸು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕತೆಯ ಹಲವು ಎಸಳುಗಳಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತುತಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಹಳೇ ಚಿತ್ರಮ೦ದಿರವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾ ತಾನೇ ಖುದ್ದಾಗಿ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿ೦ದೆ ಪ್ರೀತಿಯಿ೦ದ ಸಾಲಮೂಲ ಮಾಡಿ ತಯಾರಿಸಿದ್ದ ಚಿತ್ರವೊ೦ದರ ಸುರುಳಿಯೊ೦ದನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಕಾಪಾಡಿಕೊ೦ಡು ಬರುವ ಟಾಕೀಸ್ ಮಾಲೀಕ ಶ೦ಕರಣ್ಣ, ಮ೦ಡ್ಯದ ಹಳ್ಳಿಯೊ೦ದರಿ೦ದ ಬೆ೦ಗಳೂರೆ೦ಬ ಪಾಪಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ಬ೦ದಿಳಿದು ಆ ಟಾಕೀಸಲ್ಲಿ ರೀಲು ಸುತ್ತುತ್ತಾ, ಟಾರ್ಚ್ ಹಾಕುತ್ತಾ ಆಮೇಲೆ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಹೊಸ ಹೊಸ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಾಯಕ ನಿಕ್ಕಿ, ಆತನ ಇನ್ನೊ೦ದು ಅವತಾರವಾಗಿರುವ ಸದಾ ಏಕಾ೦ಗಿ ಸುಪರ್ ಸ್ಟಾರ್ ನಿಖಿಲ್, ಟಾಕೀಸ್ ಮಾಲಿಕನ ಇನ್ನೊ೦ದು ರೂಪವಾದ ತನ್ನ ಕುಟು೦ಬದಿ೦ದ ಜೀವನ ಪರ್ಯ೦ತ ದೂರವೇ ಉಳಿದಿರುವ ನಿಖಿಲ್-ನ ಮ್ಯಾನೇಜರ್, ತನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೇ ಸ೦ಬಳದ ಗೆಳೆಯನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದು ಕೊನೆಗೆ ನಿಕ್ಕಿಯ ಪ್ರಿಯತಮೆಯಾಗುವ ಶ್ವೇತಾ ಹಾಗೂ ಆಕೆಯ ಇನ್ನೊ೦ದು ಪಾತ್ರವಾದ ಮಹ್ತ್ವಾಕಾ೦ಕ್ಷಿ ನವನಾಯಕಿ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಬಹಳ ಕಾಳಜಿಯಿ೦ದ ಹೊರಬ೦ದ೦ತವು. ಅಭಿನಯವೂ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿರುವುದರಿ೦ದ  ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರಗಳೂ ತೆರೆಯಮೇಲೆ ಸಹಜ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಜೀವತಳೆಯುತ್ತವೆ. ಇವರ ಜೊತೆಗೆ ಸಣ್ಣ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಚಿತ್ರಕತೆಗೆ ನ್ಯಾಯ ಸಲ್ಲಿಸಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲರ ಅಭಿನಯ ಕೂಡಾ ನೈಜತೆಯ ಪರಿಧಿಯೊಳಗಿದ್ದು ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಒ೦ದು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಡುವ ಅನುಭವವನ್ನಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸುತ್ತವೆ.

ಬಹುಷ, ಈ ಚಿತ್ರದ ವೆಚ್ಚದ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಓದಿರದೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇದು DSLR ಕ್ಯಾಮೆರಾವೊ೦ದರಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಚಿತ್ರ ಎ೦ದು ನ೦ಬುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೋ ಏನೋ. ಎಲ್ಲೋ ಕೂಡ ನಮಗೆ ಸಿನಿಮಾಟೊಗ್ರಫಿಯಲ್ಲಿ ಕೊರತೆ ಕ೦ಡುಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಡಿಜಿಟಲ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾದ ಎಲ್ಲಾ ಧನಾತ್ಮಕ ಗುಣಗಳನ್ನು ತು೦ಬಾ ಕರಾರುವಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ನುನಿ ಬಳಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಾ೦ಪ್ರದಾಯಿಕ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಹಾಗೂ ಸೆಲ್ಯುಲಾಯ್ಡ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಬಹುಷ ಇ೦ತಹ ಸ್ವಾತ೦ತ್ರ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೋ ಏನೋ. ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಈ ಚಿತ್ರದ ಜೀವಾಳ. ಇದು ಚಿತ್ರದ ವೇಗಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಆ೦ಗಲ್-ಗಳು, ಬಣ್ಣಗಳು ಹಾಗೂ ವಿನ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಕಲಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಒದಗಿಸುತ್ತಾ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತದೆ. ಚಿತ್ರದ ಸ೦ಕಲನ ಕತೆಗೆ ಓಟವನ್ನು ಕೊಡುವ ಜೊತೆಗೆ, ಕನಸು ನನಸುಗಳ ಜುಗಲ್-ಬ೦ದಿಗೆ ಒ೦ದು ಲಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಬಹುಷ ಇ೦ತಹ ಸ೦ಕಲನ ಹಾಗೂ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣವನ್ನು ಕನ್ನಡದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಬೇರೆ ಯಾವ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಕ೦ಡಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿಲ್ಲ. ತಮಿಳಿನ ನವಪೀಳಿಗೆಯ ಚಿತ್ರಗಳು, ಹಿ೦ದಿಯ ಅನುರಾಗ್ ಕಶ್ಯಪ್ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿರುವ ಹಾಗೂ ಆತನ  ಗರಡಿಯಲ್ಲಿ ಪಳಗಿದ ನಿರ್ದೇಶಕರ  ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕ೦ಡುಬರುವ ಚಿತ್ರವ್ಯಾಕರಣ ಲೂಸಿಯಾ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದು ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕೊ೦ದು ಸಮಕಾಲೀನ ತಾ೦ತ್ರಿಕತೆಯನ್ನು ತ೦ದುಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಚಿತ್ರದ ಕತೆ ಭಾರತೀಯ ಚಿತ್ರರರ೦ಗದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕಾದರೆ ತೀರ ವಿಭಿನ್ನವೇ ಸರಿ. ಚಿತ್ರಕತೆ ಕೂಡ ತೀರ ಜಾಣ್ಮೆಯಿ೦ದ ಕತೆಯನ್ನು ತೆರೆಮೇಲೆ ಸ೦ಯೋಜಿಸುತ್ತದೆ. ನಿರ್ದೇಶಕ ಪವನ್ ಕುಮಾರ್ ತಮ್ಮ ಛಾಪನ್ನು ಚಿತ್ರದುದ್ದಕ್ಕೂ ಮೂಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇ೦ದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಈ ಚಿತ್ರ ತುಸು ಉದ್ದವೆನಿಸಿದರೂ ಎಲ್ಲೂ ಕೂಡಾ ಇದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ತಾಳ್ಮೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಸಮಾಧಾನದ ಸ೦ಗತಿ. ಬದಲಿಗೆ ಪ್ರತೀ ಫ್ರೇಮ್ ಕೂಡಾ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಪವನ್ ಕುಮಾರ್ ಈ ಚಿತ್ರದ ಕತೆ, ನಿರ್ದೇಶನ ಹಾಗೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ವಿಷನ್-ಗಾಗಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪಾತ್ರರಾಗುತಾರೆ.

ಇ೦ತಹಾ ಕತೆಗಳು ಅಮೇರಿಕನ್ ‘ಇ೦ಡೀ’ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲಿನ ಹಾಲಿವುಡ್ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬ೦ದಿವೆ. ಕ್ರಿಸ್ಟಫರ್ ನೋಲಾನ್ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ‘ಇನ್ಸೆಪ್ಷನ್’, ‘ಮೆಮೆ೦ಟೋ’, ಡಾರೇನ್ ಅರನಾಫ್ಸ್ಕೀ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ಪೈ’, ‘ರೆಕ್ವೀಮ್ ಫಾರ್ ಅ ಡ್ರೀಮ್’, ‘ದ ಫೌ೦ಟೇನ್’, ‘ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಸ್ವಾನ್’,  ಮೈಕೆಲ್ ಗೊ೦ಡ್ರಿ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ಎಟರ್ನಲ್ ಸನ್ ಶೈನ್ ಆಫ್ ಅ ಸ್ಪಾಟ್ ಲೆಸ್ ಮೈ೦ಡ್’ ಹಾಗೂ ಸ್ಪಯ್ಕ್ ಜೊನ್ಶೆ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ಬೀಯಿಂಗ್ ಜಾನ್ ಮಾಲ್ಕೊವಿಚ್’ ಇ೦ತಹ ಗು೦ಪಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಚಿತ್ರಗಳು. ಕನಸು, ಭ್ರಾ೦ತಿ, ಭ್ರಮೆ, ಮಾನಸಿಕ ತುಮುಲಗಳು ಫ್ಯಾಂಟಸಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿಜಜೀವನವನ್ನು ಆವರಿಸಿ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ವಿಲಕ್ಷಣ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ದೂಕಿಬಿಡುವುದು ಈ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿನ ಸಮಾನ ಅ೦ಶ. ಕಾದ೦ಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮ್ಯಾಜಿಕಲ್ ರಿಯಾಲಿಸ೦ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ತ೦ತ್ರ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ  ಹೊಸ ಅನುಭೂತಿ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಲೂಸಿಯ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನಾನು ಬಹಳ ಆರಾಮವಾಗಿಯೇ ಈ ಚಿತ್ರಗಳ ಸಾಲಿಗೆ ತುಸು ಹೆಮ್ಮೆಯಿ೦ದಲೇ ಸೇರಿಸಬಲ್ಲೆ. ಇ೦ತಹ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಗ೦ಭೀರತೆ, ಚಿತ್ರಕತೆಯ ಜಾಣತನ, ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ತಾ೦ತ್ರಿಕತೆ ಲೂಸಿಯಾದಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಚಿತ್ರದ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸ೦ಗೀತ ಪ್ರಯೋಗಶೀಲತೆಯಿ೦ದ ಮನಸೂರೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಗೀತೆಗಳಲ್ಲಿ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ತಿರುಳು ಹಾಗೂ ಇಡೀ ಚಿತ್ರದ ಡಾರ್ಕ್ ಥೀಮ್  ಆಡು ಭಾಷೆಯಲ್ಲೇ  ಅಡಕಗೊ೦ಡಿದೆ.

ಲೂಸಿಯ ನನ್ನನ್ನು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳೆಡೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆಸೆಯಿ೦ದ ನೋಡುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದೆ. ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಭಾಷೆಯಿದೆ, ವ್ಯಾಕರಣವಿದೆ ಅನ್ನುವುದು ನಿಜ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಲೂಸಿಯಾ ಚಿತ್ರ ಕನ್ನಡದ ಸೀಮೆಯನ್ನೂ ಮೀರಿ ಜನಪ್ರಿಯಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಚಿತ್ರ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದದ್ದು ಈ ರೀತಿ, ಚಿತ್ರರ೦ಗ ಬೆಳೆಯಬೇಕಾದದ್ದು ಕೂಡಾ ಇದೇ ರೀತಿ. ಹೊಸ ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗಗಳು, ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಬಲ್ಲ ತಾ೦ತ್ರಿಕತೆಗಳು, ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕತೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರ೦ಗವನ್ನು ಉಳಿಸಬಲ್ಲದು. ಪಕ್ಕದ ತೆಲುಗು, ತಮಿಳು ಚಿತ್ರಗಳ ಅನುಕರಣೆ ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರರ೦ಗವನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೂ ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗಲಾರದು. ನಮಗೆ ಕನ್ನಡದ ಕತೆಗಳು ಬೇಕು, ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಕತೆಗಳು. ನಮ್ಮ ನಗರಗಳ ಕತೆಗಳು. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಬೇಗನೇ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಉಸಿರಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಕಲಾಪ್ರಿಯರು, ಜಾಗತಿಕ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿರುಚಿ ಇರುವ ಜನರು, ಕನ್ನಡವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವರು ಲೂಸಿಯಾ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಖ೦ಡಿತವಾಗಿ ನೋಡಿಯೇ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರೆಲ್ಲರಿಗಿ೦ತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಈ ಚಿತ್ರ ನೋಡಬೇಕಾಗಿರುವವರು ನಮ್ಮ ನವೆ೦ಬರ್ ಕನ್ನಡಿಗರು. ಗಾ೦ಧಿನಗರ ಇ೦ತಹ ಹಿಪಾಕ್ರೈಟ್-ಗಳಿ೦ದ ತು೦ಬಿರುವ ವಿಚಾರ ಹೊಸತೇನಲ್ಲ. ಹಿ೦ದಿಯ ಅನುರಾಗ್ ಕಶ್ಯಪ್, ಇರ್ಫಾನ್ ಖಾನ್ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿ೦ದ ಕೊ೦ಡಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರ೦ಗದ ಹಿರಿತಲೆಗಳು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ದೇಶದ ಇತರ ಚಿತ್ರರ೦ಗದ ಮೇರುವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾದರೂ ಮಾಡುತಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವುದು ಸ೦ತೋಷದ ಸ೦ಗತಿ. ಡಬ್ಬಿ೦ಗ್ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾ, ರಿಮೇಕ್ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಾ, ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದಿ೦ದ, ನಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆ-ಭಾಷೆಯಿ೦ದ ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾರು ದೂರ ಕೊ೦ಡುಹೋಗಿ, ನಮ್ಮ ಜನಗಳಿಗೆ ಕಳಪೆ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನೇ ಉಣಬಡಿಸಿ, ಅದನ್ನು ನೋಡಲೇ ಬೇಕೆ೦ದು ತಾಕೀತು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ  ಚಿತ್ರರ೦ಗದ ನಮ್ಮ ಜನಗಳು ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ. ಹೀರೋ, ಲಾ೦ಗು, ಐಟಮ್ ನ೦ಬರ್ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ವೈಭವೀಕರಿಸುತ್ತಾ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತಳಾತಳ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದ ಈ ಜನಗಳು ತಮ್ಮ ಪಾಪ ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾದರೂ ಲೂಸಿಯಾ ವನ್ನು ನೋಡಲೇಬೇಕು. ಕನ್ನಡಚಿತ್ರರ೦ಗ ಉಸಿರಾಡಬೇಕಾದರೆ ಲೂಸಿಯಾ ರೀತಿಯ ಚಿತ್ರಗಳು ಬೇಕಾಗಿವೆ. ಕನ್ನಡದ ಹೊಸ ಬುದ್ದಿವ೦ತ ಪ್ರೇಕ್ಷಕವರ್ಗ ಲೂಸಿಯಾ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ಹಾರೈಸಬೇಕಾಗಿದೆ.