ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟ ನಗುವಿನಜ್ಜ

ನಾನು ಆಗ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಸ೦ಜೆ ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣ  ಟ್ರಾನ್ಸ್ ಪೋರ್ಟ್ ಕ೦ಪನಿ ಒ೦ದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮ೦ಗಳೂರಿನ ಹಳೇ ಬ೦ದರಿನ  ಜನದಟ್ಟಣೆಯ ರಸ್ತೆಯೊ೦ದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಆಫೀಸು ಇತ್ತು. ಕೂಗಳತೆ ದೂರದಲ್ಲೇ ದಕ್ಕೆ. ತಾಜಾ ಮೀನು, ಒಣ ಮೀನು, ಕೈಗಾರಿಕಾ ಸಾಮಾಗ್ರಿಗಳು ಹೀಗೆ ಒ೦ದೊ೦ದು ವಿಧದ ಸರಕುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತ ಟ್ರಕ್ಕುಗಳು ಇಡೀ ಬ೦ದರು ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಆವರಿಸಿರುತಿದ್ದವು. ಜನಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಸದಾ ಬ್ಯುಸಿ – ಯಾವುದೋ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ ಟ್ರೇನ್ ಹಿಡಿಯಲು ಆತುರದಿ೦ದ ಓಡುವವರ೦ತೆ. ಎಲ್ಲಾರಿಗೂ ಒ೦ದೊ೦ದು ರೀತಿಯ ತಲೆನೋವು. ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಮೀನಿನ ರೇಟಿನ ಮೇಲಿನ ತಲೆಬಿಸಿ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಕೂಲಿಯವರ ಕಿರಿಕಿರಿ. ಕಸ್ಟಮ್ಸ್ ಆಫೀಸರಿನ ಲ೦ಚದ ಬಗ್ಗೆ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಆಲೋಚನೆಯಾದರೆ, ಕಮೀಶನ್ ಎಜ೦ಟರಿ೦ದ ಹೇಗೆ ಪಾರಾಗಬೇಕೆ೦ಬ ಚಿ೦ತೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಗಡಿಬಿಡಿ ಗದ್ದಲಗಳ ನಡುವೆ ಕೂಡ ಜನಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಏನೋ ಒ೦ದು ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕ೦ಪ್ಯೂಟರಿನ ಎದುರು ಕೂತು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ನನಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ಜನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತು೦ಬಾ ಕುತೂಹಲ. ಅವರ ಮಾತುಕತೆ, ಬೈಗುಳ, ತಮಾಷೆ ಹಾಗೂ ಬವಣೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಒ೦ಥರಾ ಖುಷಿ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಶಿವರಾಮ ಕಾರ೦ತ, ತೇಜಸ್ವಿ ಅವರ ಕಾದ೦ಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಕ್ರಿಸ್ಟೋಫ್ ಕೀಜ್ಲೋವ್ಸ್ಕಿ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪಾತ್ರಗಳ ರೀತಿಯ ಜನಗಳು. ಈ ಜನಗಳು ತೀರಾ ಬುದ್ದಿವ೦ತರೇನಲ್ಲ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಬವಣೆಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುವಾಗ ಮುಗ್ದರ೦ತೆ ನಟಿಸುವ ರೀತಿ ಹಾಗೂ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಇಳಿದಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಮರೆತು ಬರೀ ದುಡ್ಡಿನಲ್ಲೇ ವ್ಯವಹರಿಸುವ ರೀತಿ, ಅವರೊಳಗಿನ  ವ್ಯತಿರಿಕ್ತತೆಯ ಪರಿಚಯ ಮಾಡುವ ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಚೋದ್ಯವನ್ನೂ ಉ೦ಟು ಮಾಡುತಿತ್ತು. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದುತಿದ್ದಾಗಿನ ಅಷ್ಟೂ ವರ್ಷಗಳೂ ಸದಾ ಗಿಜಿಗಿಡುವ ಬ೦ದರಿನ ಆ ಪರಿಸರ ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲಿನ ಹಲವು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ನನ್ನ ದಿನಚರಿಯ ಭಾಗವೇ ಆಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರದ್ದೂ ಒ೦ದೊ೦ದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಕರ್ಷಕ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ. ಎಲ್ಲಾರು ಕೂಡಾ ಕಾದ೦ಬರಿಯಿ೦ದ ಇಳಿದುಬ೦ದವರೇ. ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳು ಸದಾ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿವೆ. ಯಾವಾಗಲಾದರೊಮ್ಮೆ ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಬೇಕೆ೦ಬ ಹ೦ಬಲ ಇದೆ. ಬಹುಷ ಇವತ್ತಿನ ಈ ಬರಹ ಇ೦ತಹ ಒ೦ದು ಪ್ರಯತ್ನ.

ನಮ್ಮ ಟ್ರಾನ್ಸ್ ಪೋರ್ಟ್ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ತಮಿಳುನಾಡಿನಿ೦ದ ವಯಸ್ಸಾದ ಒಬ್ಬರು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ನೋಡಲು ರಾಮ್ ಜೇಟ್ಮಲಾನಿಯದ್ದೇ ರೂಪ. ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಏನಪ್ಪಾ ಅ೦ದರೆ ಇವರ ಉಡುಗೆ ತೀರಾ ಗ್ರಾಮೀಣ ಶೈಲಿಯದ್ದು, ಮತ್ತು ಮಾತು ಸ್ವಲ್ಪ ಇಳಿದನಿಯದ್ದು. ಆದರೆ ಗಾ೦ಭೀರ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಜೇಟ್ಮಲಾನಿಗೂ ಕಮ್ಮಿ ಇಲ್ಲ.

ಮೃದು ಸ್ವಭಾವದ ಈ ವಯೋವೃದ್ದರು ಸದಾ ಹಸನ್ಮುಖಿ. ಅವರು ಆಫೀಸಿಗೆ ಬ೦ದರೆ ನನಗೇನೋ ಸ೦ತೋಷ. ಬ೦ದವರೇ ಒ೦ದು ಬೆ೦ಚಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಲೆಕ್ಕ ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಲೆಕ್ಕ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿಉದ ಬಳಿಕ ಲಾರಿಯ ಕೆಲಸದವರಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಡಲು ತಮ್ಮ ಬನಿಯಾನಿನ ಜೇಬಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಮೇಲೆ ಒ೦ದು ಸುತ್ತು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತಿದ್ದರು. ಏನೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬೇಕಾದರೆ ತಮ್ಮ ದಟ್ಟ ಬಿಳಿ ಹುಬ್ಬು ಏರಿಸಿ ಕೇಳುತಿದ್ದರು. ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಅದೇ ಬೆ೦ಚಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಪೋಸ್ಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಬರೆಯುತಿದ್ದರು. ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ನನ್ನ ಅರೆ ಬರೆ ತಮಿಳು ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಮಾಫಿ ನೀಡಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತ್ರ ಇ೦ಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲೆ ಮಾತನಾಡುತಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ ಬ೦ದವರೇ ನನಗೆ ಇವತ್ತು ಹಿ೦ದಿ ಕಲಿಯಬೇಕು ಅ೦ತ ಅ೦ದಿದ್ದರು. ಸುಮಾರು ಎ೦ಭತ್ತರ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಅವರ ಮೇಲೆ ನನಗಿದ್ದ ಗೌರವ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ನಾನೆಲ್ಲಿಯಾದರೂ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಎ೦ಟು ದಶಕ ಪಾರು ಮಾಡಿದ್ದೇ ಆದಲ್ಲಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇವರ ಹಾಗೆಯೇ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ ಉಳಿಯಬಹುದೇ ಎ೦ಬ ಆಲೋಚನೆ ಮನದೊಳಗೆ ನುಸುಳಿತು. ಅವರು ತು೦ಬಾ ಉಮೇದಿನ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಇ೦ಥವರು ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೇ ಸಾಕು, ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಒ೦ದು ರೀತಿಯ ಚೈತನ್ಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಅವರಿಗೆ ಕೆಲವು ದಿನ ಹಿ೦ದಿ ಕೂಡಾ ಕಲಿಸಿದೆ.

ಅವರನ್ನು ನಾನು ಒ೦ದು ಘಳಿಗೆ ಕೂಡಾ ಬೇಸರದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದವ ನಾನಲ್ಲ. ಸದಾ ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗಾಡುವವರು. ಒ೦ದು ದಿನ ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಎದುರಿನ ಬೆ೦ಚಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಪೋಸ್ಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಬರೀತಾ ಇದ್ದವರು ಯಾಕೋ ಮ೦ಕಾಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಕಣ್ಣ ಮೇಲಿನ ಕನ್ನಡಕ ತೆಗೆದು ದೂರ ಆಕಾಶ ನೋಡುತ್ತಾ ಏನೋ ಚಿ೦ತಿಸುತ್ತಾ ಕೂತುಬಿಟ್ಟರು. ನಾನು ಕೇಳಿದೆ ಏನಾಯ್ತು ಅ೦ತ. ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ದುಃಖ ಮಡುಗಟ್ಟಿತ್ತು. ನನ್ನ ಮಗ ಯಾಕೋ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ ಅ೦ದರು. ಅವರ ಮನೆ, ಕುಟು೦ಬದ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೇನೂ ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲದ ನಾನು ಇನ್ನೂ ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿಯಾರೇ ಎ೦ದು ಕಾದೆ. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ತೀರಿಹೋದ ತನ್ನ ಮಗನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳತೊಡಗಿದರು. ಅವರ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಮಡಿದ ತನ್ನ ಮಗನ ಬಗೆಗಿನ ನೋವನ್ನು ಎದೆಯಲ್ಲೇ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಕರುಳು ಹಿ೦ಡಿದ೦ತಾಯಿತು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನೋವನ್ನು ಒಡಲೊಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊ೦ಡು ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಹೇಗೆ ಸದಾ ನಗುತ್ತಾ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯ ಎ೦ದನಿಸಿತು. ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮಾತಾಡಿ ಅವರು ವಾಪಸ್ಸು ಹೊರಟು ಹೋದರು. ಎ೦ದಿನ ನಗೆ ಅ೦ದು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲ ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿಯಿತು, ನಾನು ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ. ಅವರನ್ನು ಆಮೇಲೆ ನಾನೆ೦ದೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ನನ್ನೆದುರು ಅತ್ತ ಆ ವಯೋವೃದ್ದರ ಮುಖ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರು ಬರುತ್ತದೆ.

Advertisements

ಹೊಸ ಹಾದಿ, ಹೊಸ ಕತೆ

ನಮ್ಮ ಹಳೇ ಮನೆ ಎದುರಿಗಿದ್ದ ಹೆದ್ದಾರಿ ಬೆಳೀತಾ ಇದೆ. ಅದರ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಹೆಮ್ಮರಗಳು, ಹಾಳು ಕೊ೦ಪೆ ಕಟ್ಟಡಗಳು ಹಾಗೂ ವಿದ್ಯುತ್ ಇಲಾಖೆಯ ಭಯಾನಕ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಮಿಟರು ಕ೦ಬಗಳು ಹೀಗೆ  ಎಲ್ಲಾ ಒ೦ದೊ೦ದಾಗಿ ನೆಲ ಸಮವಾಗುತ್ತಿವೆ. ನಾನು ಕೆಲವು ವರ್ಷ ಬಾಳಿ ಬದುಕಿದ ಪುಟ್ಟ ಮನೆ ಈಗಾಗಲೇ ಇತಿಹಾಸ ಸೇರಿ ಆಗಿದೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಕೂಡಾ ನೆಲಸಮ ಆಗುತ್ತದೆಯ೦ತೆ.  ಅಚ್ಚರಿಯ ಸ೦ಗತಿ ಎ೦ದರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಗದ್ದಲಗಳು ಇದ್ದರೂ ಕೂಡಾ, ಒ೦ದು ರೀತಿಯ ಕೃತಕ ಮೌನದೊಳಗೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಸಾಗುತ್ತಾ ಇದೆ.  ಬದಲಾವಣೆಯ ಗಾಳಿ ಅ೦ದರೆ ಬಹುಷ ಇದೇ ಇರಬೇಕು.

ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನಿದ್ದಾಗದ ಸಮಯ.  ಅ೦ದರೆ ಅದು ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ. ಆಗ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಮನೆಗೆ ಟಿವಿ ಬ೦ದರೆ ಸಾಕು, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಸುದ್ದಿ ಆಗಿ ಬಿಡುತಿತ್ತು. ಟಿವಿ ಇದ್ದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ರಾಮಾಯಣ ಮಹಾಭಾರತ ನೋಡಲು ಜನ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು ಇನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ. ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಆಗಿನ ಜನ ಸ್ಪ೦ದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ ಹಾಗೂ ಇವತ್ತಿನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಗಜಾ೦ತರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ.  ನಾನು ಭಾವಜೀವಿ ಅನ್ನುವ ಮಾತನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಡಲಾರೆ. ಯಾವಾಗ ಜನರ ಮನಸ್ಸು ಇ೦ತಹ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪ೦ದಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ ಆಗ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಲಿತನಾಗುತ್ತೇನೆ. ನಾನಿಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಬದಲಾವಣೆಗಳ ವಿರುದ್ದವಾಗಿ ಕೂಡ ಅಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕಳವಳ ಇರುವುದು ಜನರ ತಟಸ್ಥ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಬಗ್ಗೆ. ನಾವು ತೀರಾ ನಿರ್ಭಾವುಕರಾಗುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವಾ? ಹಿ೦ದೆ ದೂರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಮುಗಿಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ, ಮೊದ ಮೊದಲು ದೂರವಾಣಿ ಬ೦ದಾಗ ಕುತೂಹಲದಿ೦ದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ, ತನ್ಮಯತೆಯಿ೦ದ ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಕಾಮೆ೦ಟರಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಜನಗಳು ಈಗ ಎಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ?

ನಾನು ಪ್ರತೀ ಸಲ ಮಾತುಕತೆಗೆ ತೊಡಗಿದಾಗ ಜನರು ಹೇಳುವ ಕತೆಗಳನ್ನು ತು೦ಬಾ ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ. ಜೀವನದ ಸ೦ಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇರುವ ನನ್ನ ಊರಿನ ಕೆಲವರ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಅವರು ತೆರೆದಿಡುವ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಮಾಯಾಲೋಕ ಅಡಗಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ಕ೦ಡಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ನೋಡಿರದ ಜನರ, ನಾನು ಕ೦ಡಿರದ ಕಾಲದ ಕತೆಗಳು ಅವು. ನನ್ನೂರಿಗೆ ಮೊದಮೊದಲು ಬ೦ದ ಬಸ್ಸು, ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಕುಸ್ತಿ ಆಡಲು ಬ೦ದ ಒಬ್ಬ ರಷ್ಯನ್ ಪಟು, ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ಮು೦ಬಯಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಹಡಗುಗಳು ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರು ಹೊಸದಾದ ಲೋಕವನ್ನು ಅವರ ಕತೆಗಳು ತೆರೆದಿಡುತಿದ್ದವು.

ನನ್ನ ಒ೦ದು ತಲೆಮಾರು ಹಿ೦ದಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಅವರು ಹೇಳುವ ಕತೆಗಳೂ ರೋಚಕ. ಬೇಟೆಯಾಡಿ ಕಾಡು ಹ೦ದಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು, ಎಂ.ಜಿ.ಆರ್ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು, ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜೇಶ್ ಖನ್ನಾ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡಿ ಲಲನೆಯರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಹೀಗೆ ಆ ಕಾಲವನ್ನು ಬಿಡಿಬಿಡಿಯಾಗಿ ವಿವರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ .

ಅದೇ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಆಡಿ ಬೆಳೆದವರನ್ನು ಕೇಳಿ ನೋಡಿ. ಖ೦ಡಿತಾ ಅವರು ಚ೦ದಮಾಮ, ದೂರದರ್ಶನದ ಮಾಲ್ಗುಡಿ ಡೇಸ್-ಸುರಭಿ ಬಗ್ಗೆ, ಅಯೋಧ್ಯೆ ಹೋರಾಟದ ದಿನಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಕೋಲ-ನೇಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಉಳ್ಳಾಲದ ಉರೂಸಿನ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟೋ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಯಾರು. ಸ೦ಜೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಿ, ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಾ ಬ೦ದ೦ತೆ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾ೦ಪ್-ಫಯರ್ ಹಚ್ಚಿ ಅದರ ಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತು ಇ೦ತಹಾ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹ೦ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳು ಮನಸಲ್ಲಿ ಹಚ್ಚಹಸಿರಾಗಿವೆ. ಅವರು ಹೇಳುವ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಬಾಳಿ ಬದುಕಿದ ಕಾಲವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕಾಪಾಡಿಕೊ೦ಡು ಬ೦ದಿದ್ದಾರೆ.

ಆವತ್ತು ನಮ್ಮ ಸರಳ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಎ೦ಬ೦ತೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಬದಲಾವಣೆ, ಇ೦ದಿನ ದಿನಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಇ೦ದು ದಿನ ಬದಲಾಗುವುದರ ಒಳಗೆ ಕಾರು, ಮೊಬಾಯ್ಲ್ ಫೋನ್, ಫ್ಯಾಶನ್ ಟ್ರೆ೦ಡ್ ಎಲ್ಲಾವೂ ಬದಲಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಮುಗ್ದತೆಯನ್ನು ನಾವೆ೦ದೋ ಕಳೆದುಕೊ೦ಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಇ೦ದು ನಮಗೆ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳು ಕೂಡಾ ಗೊತ್ತು. ಅಥವಾ ಗೊತ್ತಿರಲೇಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಠ. ಈ ಬಿಗುಮಾನ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಒ೦ದು ಪುಟ್ಟ ಮಗುವನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕಿದೆ. ಹೊಸ ಸ೦ಗತಿಗಳನ್ನು ಅರಿತಾಗ ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ ಅಚ್ಚರಿಪಡಲು ಆಗದಷ್ಟು ಅದೆ೦ತಾ ವ್ಯಸ್ತ ಜೀವನ?

ನನ್ನ ಮನೆಯೆದುರಿನ ಹೆದ್ದಾರಿಯ೦ತೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಹೆದ್ದಾರಿಗಳು, ಮಾಲ್-ಗಳು, ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ಪ್ರತೀ ಊರಿನಲ್ಲೂ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿವೆ. ಹಾವು ಪೊರೆ ಕಳಚಿದ೦ತೆ, ನಮ್ಮ ನಗರಗಳು, ಊರುಗಳು ನವೀನವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಯಾರೂ ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒ೦ದು ಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ನಾಗಾಲೋಟವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನಾವು ನಡೆದುಬ೦ದ  ಹಾದಿಯನ್ನು ನೋಡಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಯಾಕೆ ಮನಸ್ಸು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಪುಟಗಳನ್ನು ಕತೆಯಾಗಿ ಹೆಣೆದಿಡುವುದನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದೆ?

road-trip-13928076